Kobieta podzieliła się smutną historią o tym, jak rozstała się z mężem 25 lat po tym, jak zjadł jej sernik. To odkrycie spowodowało, że internet podzielił się na dwa bardzo gorące obozy. Czy to było małostkowe z jej strony? A może była to najbardziej wiarygodna historia, jaką kiedykolwiek czytali?

W swoim poście żona pisze, że ona i jej mąż, obecnie 46 i 48 lat, od miesięcy przeżywają trudne chwile. Śpiąc w oddzielnych sypialniach, czekała, aż zaczną się kłócić, porozmawiać, cokolwiek. Miała nadzieję, że może 25. rocznica pomoże im zresetować się i ożywić na nowo. Skończyło się na tym, że ją zaskoczył, planując podróż. Miejsce, w którym byli już wiele razy, Dolina Shenandoah. Niezbyt ekscytujące, ale hej, jeśli tego potrzeba, aby ruszyć do przodu, pomyślała, zgodzę się na to. Pierwszą noc spędzili w dość ładnym hotelu, a podróż była piękna, ale przez cały czas był zdystansowany.

„Kilka razy trzymał mnie za rękę, ale kiedy włożyłam swoją rękę, żeby trzymać jego, odsunął się” – napisała. Następnego wieczoru byli już w innym hotelu, tym, do którego, jak mu przypomniała, obiecali, że nigdy nie wrócą. Powiedział, że to pomyłka, że ​​o tej porze roku nie ma już zbyt wielu wolnych pokoi. Nie naciskała i zamiast tego zamówiła obiad. Było cicho, ale miło. Pozwolił jej wybrać restaurację i zamówić, co chciała.

Zamówiła sernik bananowy na wynos, podobnie jak on. Po powrocie do hotelu ugryzła kawałek, stwierdziła, że ​​jest zbyt bogaty, a resztę zapakowała na następny ranek. Zjadł cały kawałek i odbyli pobieżną, męczącą rundę seksu, zanim się odezwali.

Nie najlepsza rocznica, ale hej, przynajmniej miała swój sernik, na który mogła czekać rano, prawda? Kiedy się obudziła, nalała sobie filiżankę kawy i uchyliła drzwi lodówki, „poczuła, że ​​coś we mnie pęka”. Kawałek zniknął. Jedyne, co pozostało, to puste pudełko. I kolejne pudełko, w którym nadal znajduje się jeden mały kęs. „Powiedział ze śmiechem: «To jest właśnie tam»” – napisała. „Kiedy na niego naskoczyłem, powiedział: «Wczoraj byłem głodny i zjadłem drugie, ale to, które zaczęliśmy wczoraj, wciąż tam jest»”.

Było to najwyżej kilka kęsów, a nawet nie jeden pełny kęs. Ale dla niej ten jeden kęs był ostatnią kroplą. „Serce mi zamarło. Skończyłam udawać, że nie przeszkadzają mi okruchy” – napisała. Samotny kęs, którego najwyraźniej nie dokończył, ale po prostu odłożył na później, stał się metaforą małżeństwa, dwudziestu pięciu lat dawania, zarządzania, organizowania, opiekowania się i zostania z okruchami na koniec.

„Po 25 latach opieki nad tym mężczyzną, bycia jego pokojówką, matką i obiektem seksualnym. Wychowując JEGO dzieci, dbając o JEGO dom, JEGO finanse, umawiając się na JEGO cholerne wizyty u lekarza, a ja nie mogę nawet zjeść mojego cholernego tortu rocznicowego” – napisała. “Jak wszystko w naszym życiu, dźwigam ciężary i dostaję to, co zostało. SKOŃCZYŁEM. ” Powiedziała mu więc, że skończyła. „Zasługuję na kogoś, kto nie tylko nie zje mojego ciasta, ale będzie je chronił i nie pozwoli nikomu zjeść mojego ciasta” – napisała. – I skończyłam z wdzięcznością za okruchy.