z nie można-udawać-praw-po prostu-nie-istniejących dział

To samo dotyczy administracji Trumpa – takiej, która wydaje się niezdolna do osiągnięcia swoich celów bez łamania prawa i lekceważenia Konstytucji.

Setki sędziów zajmujący się tysiącami spraw powiedzieli już administracji, że nie może zrobić tego, co myśli, że może, jeśli chodzi o zaspokojenie swojej antyimigranckiej żądzy krwi/wyznaczonego przez Stephena Millera limitu 3000 aresztowań dziennie (to to samo!). Poza Piątym Okręgiem, gdzie większość wydaje się uważać, że Trump powinien dostać, czego chce, nieprzerwany strumień odmów sądowych trwa.

Kolejny pozew zbiorowy dotyczący masowego naruszenia praw konstytucyjnych doprowadził do wydania orzeczenia po stronie Konstytucji. Ta sprawa jest jednym z kilku obsługiwanych przez ACLU. Ten konkretny pochodzi z Nevady, co przynajmniej trzyma go z dala od rąk Piątego Obwodu. (Niestety administracja wie, kto smaruje jej chleb masłem, dlatego zatrzymani są często natychmiast przewożeni do ośrodków detencyjnych w Teksasie i Luizjanie).

Administracja ma tylko jeden argument do przedstawienia na swoją obronę swoich niezgodnych z konstytucją obowiązkowych działań detencyjnych. Polega ona na wybiórczym cytowaniu dwóch powiązanych (choć odrębnych!) ustaw imigracyjnych i udawaniu, że 1+1=cokolwiek, do cholery, mówimy.

Jedno z najbardziej zwięzłych wyjaśnień o celowym błędnym odczytaniu przez administrację tych ustaw przedstawił w zeszłym roku sędzia Dale Ho z Południowego Okręgu Nowego Jorku. Rząd chce udawać, że ludzie, którzy spotykają agentów imigracyjnych podczas przekraczania granicy, nie różnią się od migrantów, którzy przebywają w tym kraju już od tygodni, miesięcy lub lat. To nie to samo, ale administracja upiera się, że tak, mimo że przekonała jedynie Piąty Okręg, że przepisy w rzeczywistości nie mówią tego, co mówią.

Biorąc pod uwagę, że zatrzymanie na podstawie § 1225(b)(2) jest zasadniczo obowiązkowe i że zatrzymanie na podstawie § 1226(a) ma w dużej mierze charakter uznaniowy, wynika z tego, że jakikolwiek przepis, któremu podlega pan Lopez Benitez, ma w tym przypadku potencjalnie rozstrzygające znaczenie. Oznacza to, że jeśli pan Lopez Benitez został zatrzymany jako obcokrajowiec „ubiegający się o przyjęcie” do kraju na podstawie § 1225(b)(2) (jak twierdzą Pozwani), jego zatrzymanie byłoby obowiązkowe. Jeżeli natomiast zostałby zatrzymany jako cudzoziemiec „już w kraju” zgodnie z § 1226(a), wówczas jego zatrzymanie ma charakter uznaniowy i miałby on co najmniej prawo do odwołania się do sędziego imigracyjnego.

Oczywiście granica pomiędzy „ubieganiem się o przyjęcie” a „byciem już w kraju” niekoniecznie jest oczywista. Na przykład osoba, która właśnie przekroczyła granicę, teoretycznie może przebywać „w” kraju, ale nadal jest traktowana jako „cudzoziemiec ubiegający się o pierwszy wjazd”. Thuraissigiam, 591 US, 114, 139 (utrzymując, że cudzoziemiec zatrzymany „w promieniu 25 metrów od granicy” jest traktowany tak, jakby zatrzymał się na granicy). Nie ulega jednak wątpliwości, że przepisy, o których mowa w niniejszej sprawie, wykluczają się wzajemnie – osoba niebędąca obywatelem nie może podlegać zarówno obowiązkowemu zatrzymaniu na podstawie artykułu 1225, jak i uznaniowemu zatrzymaniu na podstawie § 1226, co przyznali respondenci.

To nie jest to samo. Artykuł 1226 dotyczy ludzi już w kraju, którym zapewniono ochronę konstytucyjną. Artykuł 1225 dotyczy ludzi przejście granicy, z którymi natychmiast spotykają się agenci imigracyjni, którzy nie mają dostępu do takich samych praw do należytego procesu.

Jak zauważył sąd w tej sprawie, język statutu jasno wskazuje, że art. 1225 jest „czasowo i geograficznie ograniczony do granicy” przez inny język zawarty w ustawie. Ustawa o imigracji i obywatelstwie (INA). Rząd chce jednak udawać, że nie różni się od art. 1226, który dotyczy osób, które przebywają już w kraju i przebywają tam od dłuższego czasu.

Jedynym sposobem, w jaki rząd może przedstawić swoją obronę przetrzymywania migrantów na czas nieokreślony bez przesłuchań w sprawie kaucji, jest przekręcenie brzmienia obu ustaw. The Sąd w Nevadzie [PDF] nie dopuści do tego. Wzywa Departament Sprawiedliwości Trumpa za jego wybryki polegające na kopiowaniu i wklejaniu.

Rząd utrzymuje, że prosty język § 1225(b)(2) nakłada na DHS obowiązek zatrzymywania przez DHS wszystkich osób niebędących obywatelami kraju, takich jak Powodowie, którzy przebywają w USA bez wjazdu lub zwolnienia warunkowego i podlegają postępowaniu w sprawie wydalenia, niezależnie od tego, jak długo przebywają w kraju lub jak daleko od granicy zostali zatrzymani. Trybunał stwierdza jednak, że rząd czyta § 1225(b)(2(A) jako odrębny fragment tekstu ustawowego.

Kontekst ma znaczenie. Rząd o tym wie, dlatego w swojej argumentacji usuwa fragmenty prawa, które chce zastosować, z kontekstu wskazującego, że jego działania są nielegalne.

Trybunał stwierdza, że ​​lektura tekstu ustawy przez rząd jest niewłaściwa z kilku powodów. Po pierwsze, rząd wypacza tekst ustawy, w tym terminy artystyczne specjalnie zdefiniowane przez Kongres. Po drugie, rząd wyodrębnia i abstrahuje preferowane przez siebie wyrażenia w § 1225 (b) (2) (A) z ich kontekstu w ramach § 1225 i systemu ustawowego, jednocześnie nadając język, który uważa za niewygodny w § 1225 (b) (2) (A), zarówno sprzeczny ze zwykłym znaczeniem, jak i niepotrzebną nadwyżką. Wreszcie, interpretacja rządu niepotrzebnie sprawia, że ​​postanowienia § 1226 (c) stają się zbędne we wszystkich, z wyjątkiem najrzadszych przypadków, w nieuzasadniony sposób interpretuje dodanie przez Kongres § 1226 (c) (1) (E) do ustawy Laken Riley Act z 2025 r. jako całkowicie nieskuteczne i tworzy niepotrzebne napięcie między odpowiednimi przepisami, §§ 1225 i 1226.

Tak właśnie to wygląda, gdy wiesz, że nie możesz wygrać merytorycznie. To rząd udający, że prawo mówi to, co chce, i mający nadzieję prześlizgnąć się obok sędziego pod spódnicę Lady Liberty.

Sądy nie są tak głupie, jak ma nadzieję administracja Trumpa. Spójrzmy na statut, mówi sąd, ale cały rzeczy, a nie tylko tego, co myśli rząd móc być użyteczny.

Trybunał nie może zaakceptować tak napiętej interpretacji, gdy lektura pozbawiona takiej sprzeczności, która nadaje każdemu ustawowemu zwrotowi i sekcji niezależne znaczenie i siłę, jest znacznie bardziej wiarygodna.

Poniżej znajduje się kilkadziesiąt stron, dzięki którym wszystko, co zostało opisane powyżej, jest szczegółowe i szczegółowe. A jeśli Trumpowi się to nie spodoba, zawsze może poprosić ustawodawców, których traktuje jako obcych, o przepisanie prawa na jego korzyść. Jeśli nie podoba ci się sposób, w jaki faktycznie napisano prawo, zwróć się do Kongresu, sąd stwierdza, choć tego nie mówi:

[E]nawet jeśli chodzi o postępowanie w sprawie wydalenia, w przeciwieństwie do orzeczeń dotyczących opieki nad dzieckiem, Kongres wyraźnie odzwierciedlił swoje rozumienie długotrwałego precedensu dotyczącego należytego procesu, który uznaje bardziej istotne prawa do należytego procesu osób niebędących obywatelami USA już przebywających i zamieszkujących w USA w porównaniu z minimalnymi prawami osób niebędących obywatelami ubiegającymi się o wjazd.

Nawet Kongres pełen sukinsynów MAGA nie będzie w stanie wymazać konstytucyjnej ochrony imigrantów, z którą tak naprawdę nikt nie wydawał się mieć problemu, dopóki biali chrześcijańscy nacjonaliści nie przejęli Zachodniego Skrzydła (dwa razy z rzędu). Obecny Kongres jest jedynie refleksją na rzecz teorii Towarzystwa Federalistycznego na temat jednolitej władzy wykonawczej – czegoś, co z pewnością nie będzie ich ponownie prześladować, gdy Ameryka zdecyduje, że nadszedł czas, aby przekazać stery partii opozycji.

A to nie wszystkie złe wieści dla Trumpa i jego pomocników. Kwestia należytej procedury jest już znanym problemem, który spowodował setki strat dla prawników administracji. Sąd ten zwraca także uwagę na Czwarta poprawka konsekwencje swoich działań. Chociaż niekoniecznie tworzy to precedens, który uniemożliwiłby niezwykle twórczą interpretację Konstytucji przez DHS, zapewni mnóstwo cytatów dla stron sporu kwestionujących stanowisko ICE aresztowań bez nakazu i wjazdów do domów.

[N]o wymagania dotyczące nakazu administracyjnego istnieją w treści § 1225(b)(2)(A) lub jego przepisach wykonawczych. Rządowa interpretacja tego przepisu jako nieograniczonego geograficznie stoi zatem w sprzeczności ze stosowaniem Czwartej Poprawki w głębi kraju, która „wymaga, aby zatrzymania imigracyjne opierały się na uzasadnionym podejrzeniu nielegalnej obecności, zatrzymania musiały być krótkie, aresztowania musiały opierać się na prawdopodobnej przyczynie, a funkcjonariuszom nie wolno było używać nadmiernej siły”.

Jestem pewien, że ten cytat dotyczący zgody sędziego Kavanaugh w Trump przeciwko Illinois jest zamierzone. Facet za „Kavanaugh zatrzymuje się” (TL; DR: prawdopodobna przyczyna, jeśli chodzi o egzekwowanie prawa imigracyjnego, to szukanie cudzoziemca) jest bezpośrednio cytowany w celu odrzucenia zaufania rządu do nakazów administracyjnych w celu obejścia konstytucji. [Chef’s kiss gesture.]

Świetne rzeczy. Ale, jak zawsze, hamowana świadomością, że ta administracja nie przestanie robić nielegalnych rzeczy tylko dlatego, że sąd bezpośrednio im powiedział, że te działania są nielegalne. Stare równanie – prośba o przebaczenie > prośba o pozwolenie – tak naprawdę nie ma zastosowania. Ta administracja nic nie zrobi. Będzie po prostu TAK, dopóki kontynuacja nie stanie się niemożliwa.

Nie pozwól jednak, aby Cię to zniechęciło. Nawet jeśli wydaje się, że równe gałęzie nie odpowiadają szumowi o „kontrolach i równowadze”, jesteśmy narodem wielomilionowym rozsianym na znacznej liczbie mil kwadratowych. Nie mogą nas wszystkich zabrać na raz.

Zapisano pod: Poprawka 14, bigoteria, dhs, należyty proces, lód, masowe deportacje, Nevada, administracja Trumpa

Firmy: aklu