z kreacje-używające-narzędzi-jako-narzędzi dział

Choć w przeszłości zgłaszaliśmy pewne zastrzeżenia co do jego podejścia do praw autorskich i ich egzekwowania, nie ma co do tego wątpliwości Stevena Soderbergha to legenda kina. To człowiek, który reżyserował takie filmy jak Ruch drogowy I Ocean 11. Opowiada i interesuje się sztuką filmową. I najwyraźniej zaczyna używać sztuczna inteligencja w pewien ograniczony sposób.

Naprawdę trzeba zwrócić uwagę na konkretne uwagi Soderbergha na temat tego, jak tego używa, bo twierdzę, że jest to dokładnie właściwe artystyczne podejście do rozmowy: ograniczone, ukierunkowane zastosowania, które pomagają zrealizować wizję artysty, a nie zastępują wszystko w filmie śmieciami. Co ciekawe, artykuły jak ten z Salonu nadal postrzegają to wszystko jako zdradę sztuki ze strony Soderbergha. Oto jak Soderbergh opisuje, jak wykorzystuje sztuczną inteligencję w ramach nadchodzącego filmu o Johnie Lennonie i Yoko Ono.

„Sztuczna inteligencja okazała się pomocna w tworzeniu tematycznie surrealistycznych obrazów, które zajmują przestrzeń marzeń, a nie dosłowną” – powiedział Soderbergh. „I było naprawdę fajnie, bo potrzebny jest doktorat z literatury, żeby wiedzieć, co ma robić”. Soderbergh ustąpił, twierdząc, że programy generatywne wymagają „bardzo ścisłego nadzoru ze strony człowieka”, po czym przyznał, że wykorzystuje „dużo sztucznej inteligencji” w nadchodzącym filmie o wojnie hiszpańsko-amerykańskiej, aby wygenerować obrazy archaicznych okrętów wojennych i Bóg wie czego jeszcze.

Bardzo rozumiem opis Soderbergha dotyczący tego, jak wykorzystuje to narzędzie w swoich filmach, ale nie mam pojęcia, o co do cholery chodzi w komentarzu Salonu wokół cytatu. „I Bóg wie co jeszcze” to chyba najgłupszy komentarz w tym poście, ponieważ to stwierdzenie działa tylko wtedy, gdy sam Soderbergh jest Bogiem.

Nie wierzę, że tak jest, żeby było jasne. I myślę, że artysta taki jak ten, dla którego narzędzie to jest przydatne w realizacji jego ogólnej wizji artystycznej, jest czymś, na co powinniśmy zwracać uwagę, a nie od razu odrzucać. W artykule „Salon” zauważono, że Soderbergh zwykle był reżyserem, który zanim zaczął tę przemowę, korzystał z nowych technologii.

Jednak fakt, że Soderbergha skaczącego na sztuczną inteligencję było widać z odległości mili, nie oznacza, że ​​jest to mniej rozczarowujące ani nie usprawiedliwia jego niechęci do przemyślanego reagowania na krytykę innych dotyczącą tej technologii. Jeśli wierzyć „Krzysztołom”, sztuka próbująca naśladować określony styl to niewiele więcej niż pusta, pozbawiona emocji postawa. Generatywna sztuczna inteligencja jest taka sama: zwykła mimikra pozbawiona człowieczeństwa, które tworzy sztukę. . . cóż, sztuka. A ponieważ Soderbergh ma tak świadomą niechęć do uznania konfliktów między sztuczną inteligencją a sztuką – nie wspominając o konsekwencjach, jakie ma to dla innych osób w jego branży – spojrzenie Soderbergha na artystę tracącego kontakt z artystą w „Krzysztusach” jest rozczarowująco trafne.

Z kurs sztuka, którą „tworzy” sztuczna inteligencja, jest mimikrą i pozbawiona człowieczeństwa. Tak właśnie działa to narzędzie. A każdy, kto myśli, że będzie polegał na narzędziu AI do „tworzenia sztuki”, wykonuje misję głupca. To po prostu nie zadziała, bo nie zostało zaprojektowane do takiego działania. Zamiast tego jest to narzędzie, które zapewnia pewne elementy potrzebne do stworzenia ogólnej wizji artystycznej, którą nadal kieruje bardzo ludzki artysta. Czy sztuczna inteligencja będzie wykonywała prace na marginesie kręcenia filmów, które normalnie byłyby wykonywane przez płatnych pracowników w branży? Być może. Prawdopodobnie nawet. Ale czy ograniczone wykorzystanie tych narzędzi obniży również barierę wejścia pod względem wymaganego zestawu umiejętności i budżetu na produkcję filmów, tworząc w ten sposób jeszcze większą produkcję filmową? Próbuję sobie wyobrazić, jak to będzie nie tak się stanie.

Ostatecznie o wszystkim decyduje artysta. Być może mniej ogółem artystów zaangażowanych w jeden film, ale ograniczone wykorzystanie narzędzi AI w jakiś sposób nie wysysa całej duszy z filmu bardziej niż łatwość cyfrowej edycji materiału filmowego w porównaniu z wykorzystaniem filmu. I podobnie jak film, który jest prawie niczym innym jak ładną grafiką CGI, ale poza tym jest do niczego, leniwi ludzie próbujący stworzyć całe filmy za pomocą sztucznej inteligencji poniosą porażkę. I porażkę twardy.

Powiedz to teraz ze mną: w tej rozmowie jest więcej niuansów, niż twardogłowi i ewangeliści starają się przyznać.

W dalszej części pogawędzić w „Variety” Soderbergh rozwinął swoje początkowe uwagi na temat wykorzystania sztucznej inteligencji w przyszłych filmach. „Po prostu mi to nie grozi… Dziesięć lat temu musiałbym zaangażować dom zajmujący się efektami wizualnymi po niewiarygodnych kosztach, aby wymyślić coś takiego” – powiedział. “Już nie. Moja praca polega na zrobieniu dobrego filmu i kropka. I to narzędzie pojawiło się w momencie, kiedy go potrzebowałem. Nie sądzę, że jest rozwiązaniem na wszystko i nie sądzę, że to śmierć wszystkiego… Są ludzie, których darzę absolutną miłością i szacunkiem, a którzy nie chcą się z tym angażować. To ich przywilej. Ale nie jestem w ten sposób zbudowany. Pokaż mi nowe narzędzie, chcę dostać je w swoje ręce i zobaczyć, co się dzieje. “

To mówi artysta, ludzie, a nie jakiś techniczny koleś z Silikonowej Doliny. I żeby było jasne, on może to źle zrozumieć. Może użyć tego narzędzia, a jego produkt może głośno wyssać. Jednak próba przerwania użycia narzędzia, zanim w ogóle zostanie ono zbadane, wydaje się głupia.

Zapisano pod: AI, kręcenie filmów, generatywna ai, Stevena Soderbergha