Artykuł w nowojorskim magazynie zatytułowany „Wszyscy oszukują na studiach” pojawiło się w połowie 2025 r. Często o tym myślę, zwłaszcza gdy otrzymuję ukierunkowane reklamy, które w zasadzie są odmianami stwierdzenia „jeśli użyjesz naszego narzędzia AI, będziesz mógł oszukiwać, nie dając się złapać”. Dość powiedzieć, że jest to przygnębiające.
Problem nie polega jednak na tym, że uczniowie „używają sztucznej inteligencji”. „Używam sztucznej inteligencji” i każdy musi się tego nauczyć. Problem pojawia się, gdy uczniowie przedstawiają pracę sztucznej inteligencji jako swoją własną. Na podstawowym poziomie kwestia uczciwości akademickiej i wykorzystania sztucznej inteligencji w szkolnictwie wyższym nie ma charakteru technologicznego. To etyczne.
Uwielbiam generatywną sztuczną inteligencję i wykorzystuję ją do wielu, wielu rzeczy. Treningi. Przepisy. Opisywanie i weryfikacja artykułów i wykładów. Pytania wielokrotnego wyboru. Otrzymując kod, muszę powiedzieć R, aby zamienił arkusz kalkulacyjny w kilka wykresów. Śledzenie cytatów. I wiele więcej. Możliwości są nieograniczone. Stosowany mądrze, zwielokrotnia produktywność. Używany głupio, mnoży szaleństwo. Debaty na temat uczciwości akademickiej i sztucznej inteligencji zmuszają nas do poważnego rozważenia tego, kim jesteśmy i co robimy.
Debata podzieliła się na nieprzydatne obozy. Porównuje się sztuczną inteligencję do kalkulatora. Inny postrzega sztuczną inteligencję jako koniec ludzkiego myślenia. Obaj mijają się z sednem. Tłum „tylko kalkulatorów” ignoruje fakt, że kalkulatory i powiązane z nimi narzędzia programowe, choć są przydatne, uwolniły nas od wielu obciążeń związanych z myśleniem ilościowym. „To zupełnie jak kalkulator” jest (w pewnym sensie) prawdą, ale nie napawa optymizmem. Wiedza, które przyciski należy nacisnąć, aby wyświetlić parabolę, to nie to samo, co wiedza, czym właściwie jest parabola i dlaczego ma ona znaczenie. Tłum „końca myślenia” ignoruje fakt, że generatywna sztuczna inteligencja jest potężnym narzędziem, z którego można mądrze korzystać. Czy to asystent? To wspaniale. Czy to zamiennik? To nie jest.
Problemem nie jest jednak narzędzie. To użytkownik. Ludzie mogą używać sztucznej inteligencji mądrze lub niegodziwie, tak jak każdego innego narzędzia. W rękach Manly’ego Dana z Upadki grawitacyjne lub Paula Bunyana, siekiera to narzędzie używane do ścinania drzew i zapewniania schronienia. W rękach Jasona Voorheesa z Piątek 13-tego serii horrorów, to narzędzie do czegoś zupełnie innego.
W 2023 r., kiedy spotykaliśmy się i poznawaliśmy naszych nowych władców AI, napisałem artykuł, w którym odpowiadałem na pytanie cynicznego studenta: „kiedy kiedykolwiek tego użyję?“, o kierunkach humanistycznych i innych, które nie są ściśle zawodowe. Moja odpowiedź brzmiała (i jest) “dosłownie za każdym razem, gdy podejmujesz decyzję”. Dlaczego? Decyzje, które podejmujesz, są efektem tego, kim jesteś, a to, kim jesteś, jest kształtowane przez towarzystwo, w którym przebywasz. Studiowanie historii, filozofii, literatury, ekonomii i, szerzej, sztuk wyzwolonych to ćwiczenie polegające na dotrzymywaniu dobrego towarzystwa i stawaniu się pewnym typem osoby: osobą, która spędziła wystarczająco dużo czasu na zmaganiu się z najlepszymi, jakie kiedykolwiek pomyślano i napisano, aby można było jej zaufać przy podejmowaniu ważnych decyzji. To stać się osobą, która kultywuje sztukę osądu.
To sztuka, którą możemy słabo praktykować w świecie, w którym banalnie łatwo jest zlecić nasze myślenie ChatGPT i Gemini. Oto analogia. Jeśli nigdy nie widziałeś filmu Kosmicirzuć wszystko i oglądaj. To klasyk wśród klasyków. Jeśli go widziałeś, spójrz na koniec filmu, kiedy postać grana przez Sigourney Weaver, Ellen Ripley, zakłada kombinezon z ładowarką P-5000, aby pokonać królową kosmitów. Używa narzędzia, które wzmacnia jej siłę, umożliwiając jej dokonanie tego, co w innym przypadku byłoby niemożliwe.
Sposób, w jaki wielu uczniów korzysta ze sztucznej inteligencji, przypomina noszenie kombinezonu Ripley na siłownię. Możesz być w stanie „podnieść” 5000 funtów w kombinezonie z napędem elektrycznym, ale błędem jest sądzić, że kombinezon uczyni cię silniejszym, śmieszne samooszukiwanie się, że możesz unieść 5000 funtów bez niego, i śmieszne kłamstwo każdemu, kogo próbujesz oszukać, myśląc, że możesz unieść 5000 funtów. Kiedy oddajesz pracę, która jest w większości generowana przez sztuczną inteligencję, nie budujesz mięśni, nie uczysz się podnosić ani nie stajesz się silniejszy. Zbierasz ogromne liczby, podczas gdy Twoje mięśnie zanikają.
Czasami korzystanie ze sztucznej inteligencji jest jak posiadanie obserwatora podczas wykonywania przysiadów lub wyciskania na ławce. Używam sztucznej inteligencji na siłowni jako swego rodzaju trenera, który mówi mi, jakie ćwiczenie mam wykonać dalej. To jeden ze sposobów wykorzystania sztucznej inteligencji, ale sposób, w jaki zbyt wielu uczniów korzysta ze sztucznej inteligencji, przypomina pójście na siłownię i posiadanie narzędzia sztucznej inteligencji – kombinezonu z obciążeniem – do podnoszenia ciężarów za mnie.
Narzędzia takie jak ChatGPT, Gemini, Grok i Claude powinny uwolnić nasz czas i energię do wykonywania pracy wyższego rzędu, a nie ukrywać faktu, że nie możemy. Technologia znacznie zwiększyła moją produktywność: podyktowałem oryginalną wersję tego eseju w Dokumentach Google na moim telefonie, korzystając z bezprzewodowych słuchawek dousznych, a następnie poprawiłem ją za pomocą Gemini i Gramatyki. Jaka jest różnica między tym a przesyłaniem prac wygenerowanych przez sztuczną inteligencję? Używanie narzędzi do dyktowania i sztucznej inteligencji do generowania i porządkowania takiego eseju jest jak używanie ładowarki Ripley do przenoszenia ciężkich rzeczy. Używanie sztucznej inteligencji do tworzenia tekstu i próby przedstawiania go jako własnego przypomina używanie kombinezonu Ripley do udawania treningu.
Dziękuję ChatGPT, Gemini, Grammarly Pro i GPTZero.me za pomoc redakcyjną.
