„Co uważasz za najniższą głębokość nieszczęścia?” – zapytał Kwestionariusz Prousta. „Życie w strachu” odpowiedział David Bowie.

Najbardziej groźne słowo z tych trzech to „najmniejsze”, bo strach tak naprawdę jest czymś, w czym żyjemy, a nie czymś z czym żyjemy – klatka, grobowiec, mały ciemny pokój, który przyćmiewa świat, gdy dłoń drży na zewnątrz kieszeni, w której trzymany jest klucz. Najlepszym znanym mi kluczem do więzienia strachu jest ciekawość, a najbardziej hojną formą ciekawości, jaką znam, jest poezja.

Zapytanie, inwokacja, zaproszenie, poezja otwiera boczne drzwi do świadomości, omijając nawykowe barykady myśli i uczuć, pozwalając nam wejść w nieznane, jak to jest być kimś innym niż my sami, w odludne zakątki naszego własnego wnętrza, do których słowa jeszcze nie dotarły. Poezja jest rodzajem modlitwy: o obecność, o zrozumienie, o bliższe spojrzenie na świat, aby głębiej go pielęgnować. Nazywać, rozumieć, dostojniać i pielęgnować — oto dary poezji i one także są antidotum na niemal każdą formę strachu.

W Mniej strachu: poezja w niebezpiecznych czasach (biblioteka publiczna), poeta niezwykłe i były laureat poetów amerykańskich Tracy K. Smith oferuje zasadniczo przewodnik terenowy, jak bardziej kochać życie, oparty na uznaniu, że „przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść czy uraza, ale strach” oraz z żarliwym naciskiem na to, „jak ważne jest – jak krytyczne – zrozumienie, że w każdym z nas istnieje i zawsze była dzika dzicz”.

Ona pisze:

Wrażliwość, niepewność, a nawet desperacja to nie tylko oznaki życia, ale narzędzia umożliwiające podążanie naprzód w kierunku odwagi, nadziei i celu.

[…]

To ciekawość, a nie wcześniejsza wiedza, prowadzi czytelnika (i poetę i wiersz) poza granice nawykowego zrozumienia – to raczej pytania niż odpowiedzi są podstawą wglądu. Pytania, które wynikają ze zdolności nieświadomego umysłu do zapamiętywania, intuicji i spekulacji (Czy był zdesperowany? Sam? Czy zrobił to z żalu?), są w stanie pokonać dystanse czasu, miejsca, lojalności, przekonań i wszelkich innych rzekomych granic używanych do oddzielania ludzi od siebie. Co więcej, formułowanie pytania jest aktywną postawą twórczą, sposobem ogłaszania: Zwracam uwagę! Jestem gotowy obserwować, pamiętać, intuicyjnie! Ciekawość jest w istocie odwagą; gotowość nie na ustalony lub przepowiedziany wynik, ale raczej na rodzaj nieznanego spotkania – przygodę.

Zasadnicze w poezji „zmniejszanie nacisku na odpowiedzi i pewność” zaprasza do „produktywnej formy introspekcji”, której nagrodą jest cudowna zdolność do samozaskakiwania, która powstrzymuje nas od skostnienia w szablon samych siebie:

Sami siebie zaskakujemy. Przeciwstawiamy się podsumowaniu pat. Poezja jest formą sztuki, dzięki której możemy lepiej rozpoznać i docenić okoliczności, w których ty i ja pozostajemy – nawet dla nas samych – rodzajem tajemnicy… Sporadyczne bariery dla pewności i rozwiązania w wierszu i w życiu są zaproszeniem do ćwiczenia różnych zdolności rozeznania i percepcji.

[…]

W życiu, gdy narastają tajemnice, wątpliwości i cichy strach, naszym zwyczajem jest szukanie pewności odpowiedzi, strategii i porad ekspertów. Zabezpieczamy nasze zakłady, robimy plany awaryjne, trzymamy się frazesów. Robimy wszystko, co konieczne, aby utrzymać się na powierzchni materialnej i emocjonalnej. Ale poezja to inny rodzaj przedsięwzięcia, angażujący głębokie rezerwy mądrości, pamięci i emocji, które każdy z nas posiada. Zamiast więc łagodzić stan dylematu lub zaprzeczać nieuchronności, wiersz może próbować operować w obrębie tych właśnie okoliczności.

To właśnie te okoliczności najczęściej budzą strach. Czyniąc je czymś, nad czym można się „rozmyślać, zmagać i podziwiać”, poezja oferuje potężne antidotum na wewnętrzne wzdrygnięcie się przed nieznanym. Pokolenie po Audre Lorde upierało się, że poezja zapewnia nam rodzaj intymności z samym sobą, dzięki czemu „te lęki, które rządzą naszym życiem i tworzą nasze milczenie, zaczynają tracić nad nami kontrolę” Smith pisze:

Strach ogłusza, zamazuje nasze możliwości, przekonuje nas, że lepiej jest milczeć i spokojnie, zgodzić się, pójść dalej i zaufać, że w końcu wszystko znów będzie normalne. Strach, który trwa wystarczająco długo, przekonuje nas, że nierównowaga moralna, w której się znajdujemy, jest normalnością. Strach odwodzi nas od wiary w nasze ciała, nasze serca i nasze najgłębsze wspomnienia. Strach jest technologią izolującą i alienującą. W swojej najniebezpieczniejszej postaci strach powstrzymuje nas od stawienia czoła lub nawet pełnej kontemplacji tego, co, aby przetrwać, musimy starać się zmienić.

Ale wiersz może złagodzić strach, ułatwiając z nim dialog. Wiersz może zapytać autora: Co Cię budzi w środku nocy? Przed czym się boisz? A kiedy poeta odpowie, wiersz prawdopodobnie rozjaśni się, zapraszając: Usiądź tutaj, na tym krześle, gdzie będziesz całkowicie bezpieczny. Teraz podejdźmy do tego razem.

Strach, zauważa Smith, często wynika z „pogłębiającej się szczeliny między nami a nami”, na którą lekarstwem jest uwaga, świadomość, aktywna ciekawość tego, co kryje się w tej ziejącej otchłani – ciekawość, która zaczyna się od znalezienia słów, aby nazwać to, co czujemy, uchwycić to, czego nie chcemy czuć. Ona pisze:

Nasz stosunek do języka ma ogromny wpływ na naszą zdolność do pozostania w pełni przytomnym i zadomowionym zarówno w niedoskonałym świecie, jak i w wymiarach naszej pełnej jaźni. Nasza umiejętność zadawania trudnych pytań i radzenia sobie z nimi. Nasza gotowość do zaakceptowania niepewności, zniesienia dyskomfortu. Ciekawość, z jaką podchodzimy do perspektywy drugiej osoby. Te rzeczy wzmacniają nas w rozpoznawaniu i celebrowaniu złożonych uczuć, na które my i inni jesteśmy podatni. I chociaż zajmowanie się poezją nie jest jedynym sposobem na wzmocnienie naszej mocy słuchania i odpowiadania, proszenia i dawania, wiersze są niezwykłe pod względem zdolności do zwiększania naszej wytrzymałości w przypadku takich zadań. Poza literaturą, poza dziełami sztuki, wiersze są aktami uwagi. Czy możemy poświęcać się bardziej rygorystycznie i ze współczuciem sobie i innym?

[…]

Tworzenie nowych wzorców języka, do czego służą wiersze i poeci, oznacza zmianę lub skorygowanie kursu naszej historii rzeczywistości. Aby przejść od stanu strachu do stanu zrozumienia lub od poczucia, że ​​jesteś mały i związany okolicznościami w swoim życiu, do uznania, że ​​jesteś duży, a twój cel jest wieczny – tego rodzaju transformacja zaczyna się w języku, w mówieniu i słuchaniu siebie, innych, w głosie na stronie. Język jest motorem naszego poczucia tego, co możliwe, a poezja sprzyja produktywnej niecierpliwości w związku z poglądem, że rzeczy takimi, jakie są, nie można i nie należy zmuszać do zmiany.

W pozostałej części Mniej się bójSmith oferuje oprowadzanie z przewodnikiem po niektórych swoich ulubionych wierszach – wśród nich skarby Emily Dickinson, Edny St. Vincent Millay, Roberta Haydena, Roberta Frosta, Marka Doty’ego i Joy Harjo – oraz wgląd w swój własny proces odkrywania mistrzostwa rzemiosła kryjącego się za tajemnicą wyjątkowej mocy poezji. Połącz go z Audre Lorde poezja jako narzędzie zmiany i uczucie jako antidotum na stracha następnie wróć do tego świetlista animacja arcydzieła Smitha „Mój Boże, jest pełne gwiazd”.