„Po co się zakochiwać, skoro oboje pozostajecie nieruchomi tacy, jakimi byliście?” Mary McCarthy zaprosiła do środka swoją przyjaciółkę Hannah Arendt ich korespondencja o miłości. To pytanie rezonuje, ponieważ odnosi się do centralnej konieczności miłości – w jej najprawdziwszej i najpotężniejszej postaci miłość niezmiennie nas zmienia, osłabiając nasze bolesne patologie i wznosząc nas w kierunku najwyższego ludzkiego potencjału. Pozwala nam, jak tak wymownie pisał Barack Obama w swoich rozważaniach nt czego matka nauczyła go o miłości„przełamać naszą samotność, a potem, jeśli będziemy mieli szczęście, [be] w końcu przekształcił się w coś mocniejszego.”

Ale w romantyczny ideał na których zbudowano nasz współczesny mit o miłości, trwałość tej wspólnoty dochodzi do takiej skrajności, że miłość staje się krucha. Kiedy oczekuje się, że kochankowie połączą się tak blisko i całkowicie, wzajemność przeradza się w paraliżującą współzależność – zwapnioną i sztywną stanowczość, która staje się krucha i nie pozwala na rozwój. W najbardziej odżywczym rodzaju miłości komunia wspólnoty współistnieje z integralnością indywidualności, przy czym te dwa aspekty zawsze pozostają w dynamicznym i płynnym dialogu. Pięknie ujął to filozof Martin Heidegger jego listy miłosne do Hannah Arendt: “Dlaczego miłość jest bogata ponad wszystkie inne możliwe ludzkie doświadczenia i słodkim ciężarem dla tych, którzy są w jej uścisku? Ponieważ stajemy się tym, co kochamy, a jednocześnie pozostajemy sobą. “

Tę trudną równowagę między intymnością i niezależnością charakteryzuje wielki libańsko-amerykański artysta, poeta i filozof Kahlila Gibrana (6 stycznia 1883 – 10 kwietnia 1931) z niezwykłą wnikliwością i poetycką precyzją bada fragment swojego arcydzieła z 1923 roku Prorok (biblioteka publiczna).

W ramach porad dotyczących sekretu kochającego i trwałego małżeństwa Gibran oferuje:

Niech w waszej bliskości będą przestrzenie,
I niech wiatry niebios zatańczą między wami.

Kochajcie się wzajemnie, ale nie zawiązujcie więzi miłości:
Niech będzie to raczej poruszające się morze pomiędzy brzegami waszych dusz.
Napełniajcie nawzajem kubki, ale nie pijcie z jednego kubka.
Dajcie sobie nawzajem chleba, ale nie jedzcie z tego samego bochenka.
Śpiewajcie i tańczcie razem i radujcie się, ale każdy z was niech będzie sam,
Tak jak struny lutni są samotne, chociaż drżą przy tej samej muzyce.

Oddawajcie swoje serca, ale nie do wzajemnej opieki.
Bo tylko ręka Życia może pomieścić wasze serca.
I stójcie razem, ale nie za blisko siebie:
Bo filary świątyni stoją osobno,
A dąb i cyprys nie rosną w wzajemnym cieniu.

Uzupełnij tę konkretną część całkowicie czarującego Prorok z Virginią Woolf co sprawia, że ​​miłość trwafilozof Alain Badiou na jak zakochujemy się i pozostajemy zakochaniAnna Dostojewska sekret szczęśliwego małżeństwaMary Oliver dalej jak różnice zbliżają paryi Josepha Campbella najważniejszy czynnik podtrzymujący romantyczne relacjea następnie ponownie odwiedź Gibran ja pozorne a ja autentyczne I absurdalność naszej obłudy.