11 września 1943 r., EB White (11 lipca 1899 r. – 1 października 1985 r.) Poinformował na stronach New Yorker To Clarence Buddington Kelland – pisarz płodny i popularny w swoim życiu, teraz zapomniany, dyrektor wykonawczy republikańskiego komitetu krajowego, opisany przez Magazyn Time Jako „Pugnacious”, „Vitriolic”, „Pepupery” i „Gaunt-Faced”-zaproponowali plan uczestnictwa Ameryki w powojennym świecie opartym na tak nieokiełznanym imperializmie, że „Ocean Spokojny musi stać się jeziorem amerykańskim”.

White – który był autorem jednych z najbardziej wnikliwych artykułów redakcyjnych w historii dziennikarstwa pomiędzy pokoleniami pielęgniarstwa dzieci w czułości na życie z książkami takimi jak książki Stuart Little I Sieć Charlotte – Nie zmarnował czasu na polerowanie absurdalnej propozycji w soczewkę na najgłębszy problem, przed którym stoi nasza cywilizacja.

W jednym ze swoich artykułów redakcyjnych dla wojennych New Yorkerpóźniej zebrane w prześladującym terminowym klejnotach Dzika flaga (Biblioteka publiczna), pisze:

Ocean Spokojny, powiedział Clarence Budington Kelland, musi stać się amerykańskim jeziorem. Nie wyjaśnił, dlaczego powinno stać się amerykańskim jeziorem, a nie, powiedzmy, chińskim jeziorem lub rosyjskim jeziorem. Chińczycy byli mieszkańcami nadmorskich wzdłuż Pacyfiku wiele tysięcy lat przed Amerykanami, a prawdopodobnie nawet teraz lubią patrzeć na jego niebieskie, a czasem spokojne wody. Może to wydawać się irytujące dla lidera partii, który ma trudności z uwierzeniem, że na drugim końcu jeziora może mieć dowolny znaczenie. Jednak Pacyfik i jego zależne morza są prawdopodobnie prawdziwe i przyjemne dla ludzi, którzy na nich żyją. Morze Okhotsk jest pięciokrotnie większe niż stan Kellanda w Arizonie, morze Japonii jest dłuższe niż najdłuższy serial, jaki kiedykolwiek napisał, żółte morze jest tak duże, jak budynek Paramount i większy, a Morze Południowochińskie biegnie bez końca do zachodu słońca poza Borneo. Czy są to zatoczki w amerykańskim jeziorze – małe zatoki, w których możemy pójść, aby złapać nasz pickerel wśród chwastów?

To, co sprawiło, że powojenny plan Kellanda tak niedorzeczny jest również tym, co sprawiło, że był tak niebezpieczny – żył w tym samym przerzutowym nacjonalizmowi, który w pierwszej kolejności rzucił świat. Przeciwko tej chorobie, wączącej unikającej samozniszczenia, najwyraźniej była tylko tymczasową szczepionką, która od tego czasu się zużyła: tutaj znowu jesteśmy, zatrząści w kierunku otchłani, od którego może nie być powrót.

EB White poświęcił swoje życie zdiagnozowaniu choroby w nadziei, że przyszłe pokolenia – to my – mogą dojść do lekarstwa przed kolejnymi przerzutami, ten śmiertelny.

Pokolenie przed rozważeniem Gary Snyder Co by to wymagało, aby oderwać światwzywając nas do umieszczenia „sieci społeczności” w centrum tego, jak rządzimy sobą i pracujemy „w kierunku prawdziwej społeczności wszystkich istot”, pisze White:

Odpowiedź na wojnę nie jest wojna. Najwyraźniejszym sposobem usunięcia wojny z rutyny życia narodowego jest podniesienie autorytetu społeczności do poziomu powyżej poziomu krajowego.

Kiedy złożyłem przysięgę lojalności podczas mojej ceremonii naturalizacji dwadzieścia lat po emigracji do Ameryki jako samotnego nastolatka z biednego postkomunistycznego kraju-przysięga narodzonych obywateli nigdy nie muszą przeklinać-zaskoczyło mnie jego żądanie broni W imieniu Stanów Zjednoczonych, gdy jest to wymagane.

Flaga Rose i ja, stojąc między etiopską rodziną trzymającą noworodka i piękną birmańską kobietą starszą od mojej babci, powtórzyliśmy te słowa, otrzymałem moje certyfikat w oszołomieniu i pozostawiłem niespokojne uczucie.

Na sterylnym parkingu miejskim, obserwując trzepotanie żółtego liścia na końcu oddziału Aspen, zastanawiałem się, jak wyglądałby świat, gdyby to była flaga, którą wszyscy przysięgliśmy lojalność – ten jasny wybuch życia trzymający się siebie.

Eb White – kto Nigdy nie straciłem wiary w ludzkośćnawet gdy przeżył dwie wojny światowe i terror nuklearny zimnej wojny – zastanawiał się to samo, obserwując w innym artykule redakcyjnym z 1943 roku:

Osobami, które pisały najbardziej przekonująco przeciwko nacjonalizmowi, to młodzi żołnierze, którzy dotarli wystarczająco daleko od naszych brzegów, aby zobaczyć niesamowite implikacje planety.

A w innym:

Naród pyta swoich obywateli o wszystko – ich lojalność, ich pieniądze, wiara, czas, ich życie. Można sprawdzić, czy naród w zamian rzeczywiście służy już najlepszym interesom ludzi, którzy tak bogato dają swoje uczucia i krew.

[…]

Niezależnie od tego, czy tego życzymy, czy nie, może wkrótce będziemy musieli dokonać wyraźnego wyboru między specjalnym narodem, do którego zobowiązujemy się do naszej lojalności, a szeroką ludzkością, której rodziliśmy się. Ten wybór jest dorozumiany w nadchodzącym świecie. Mamy trochę czasu, w którym możemy inteligentnie dokonać wyboru. W przeciwnym razie wybór zostanie dla nas dokonany w zamieszaniu wojny, z którego świat wyłoni się zjednoczony – jedność całkowitego spustoszenia.

Wyobraził sobie nową zasadę organizacyjną dla świata, różniącej się od rządu nacjonalistycznego – taka, która „narzuciłaby jednostce ciekawy ciężar zabrania całego globu na jego piersi – choć w żadnym sensie nie pozbawiając go miłości jego podwórka. ” Wyobraź sobie, że wszyscy oglądaliśmy nasz udział w ludzkości sposób, w jaki astronauci to robiąjak naturalnie nie moglibyśmy whenować naszych nacjonalizmów w wyciągniętą rękę. White wyobrażał sobie, z całą zbawienną dezorientacją, jaką pociąga to za sobą:

Świat uczyniony przez polityczną zjednoczenie jego części nie tylko wymagałby od obywatela przesunięcia lojalności, ale pozbawiłby go ogromnej osobistej satysfakcji z nieufności tego, czego nie wie, i nie gardził tym, czego nigdy nie widział, czego nigdy nie widział .

White napisał już mikrokosmos tej możliwości:

Miasto Nowy Jork to światowy rząd na małą skalę. Tam, naprawdę, jest świat w skrócie, a jego obywatele spotykają się w metrze i boisku, opuszczając ławki na placu. Pływają się, ale rzadko zbyt mocno. Denerwują się nawzajem, ale rzadko do rzeczywistych kłopotów.

To mało na bok w środku New Yorker Redakcja stałaby się ziarnem dla White’s ponadczasowy list miłosny do miastanapisane zaledwie kilka lat po zakończeniu wojny. W nim pisał:

Wiersz bardzo kompresuje w małej przestrzeni i dodaje muzykę, zwiększając w ten sposób jej znaczenie. Miasto jest jak poezja: kompresuje całe życie, wszystkie rasy i rasy, w małą wyspę i dodaje muzykę i akompaniament silników wewnętrznych… [a] Wiersz, którego magia jest zrozumiała dla milionów stałych mieszkańców, ale których pełne znaczenie zawsze pozostanie nieuchwytny.

Co jeśli rządzimy życiem ludzkim nie polityką, ale poezją?

„Stworzyliśmy świat, w którym żyjemy i musimy to się skończyć”, James Baldwin nalegał pokolenie po White – James Baldwin, który nalegał również że „poeci (o których mam na myśli, wszyscy artyści) są wreszcie jedynymi ludźmi, którzy znają o nas prawdę. Żołnierze nie. Mężczyźni stanu nie. Kapłani nie. Liderzy Unii nie. Tylko poeci ”.

Co jeśli wybór White Siła sto lat temu, można jeszcze dokonać, można dokonać, upaść na nas? Możemy wybrać, aby o tej umierającej planecie stała się żywym wierszem.