Ten esej jest adaptacją szóstego rozdziału Zastanawianie się.

„Jestem zdecydowany wyróżniać się” Małgorzata Fuller (23 maja 1810 – 19 lipca 1850) pisze do swojego byłego nauczyciela. Ma piętnaście lat. Jest rok 1825, a ona nie kwalifikuje się do żadnej formalnej edukacji, więc wzięła wodze swojego charakteru w swoje ręce, pod zdecydowanym przewodnictwem ojca – mężczyzny, który złagodził swoje rozczarowanie faktem, że jego pierworodne dziecko nie było synem, mając wybór traktowania swojej najstarszej córki jak istoty posiadającej umysł. Kiedy z jej włosów wycięto pierwsze loki, ułożył odę do jej głowy jako świątyni boskiego intelektu. O szóstej Margaret czytała po łacinie. Mając dwanaście lat rozmawiała z ojcem o filozofii i czystej matematyce. Opisała siebie jako „tę, która wymaga więcej”. W wieku piętnastu lat oto jej codzienność:

Wstaję trochę przed piątą, idę godzinę, a potem ćwiczę na pianinie do siódmej, kiedy jemy śniadanie. Następnie do ósmej czytam po francusku — Literaturę Południa Europy Sismondiego; potem dwa lub trzy wykłady z filozofii Browna. Około wpół do dziewiątej idę do szkoły pana Perkinsa i uczę się greki do dwunastej, kiedy szkoła zostaje zamknięta, recytuję, idę do domu i znowu ćwiczę aż do obiadu o drugiej. Potem, kiedy tylko mogę, czytam dwie godziny po włosku.

Wiele lat później napisała w odpowiedzi na częstą krytykę jej niezwykłego zapału, często mylonego z arogancją, jak to zwykle bywa w przypadku kobiet pewnych siebie:

W środowisku takim jak moje to, co w moim charakterze mogło wydawać się zbyt wzniosłe lub ambitne, było absolutnie potrzebne, aby zapobiec pękaniu serca i wygaśnięciu entuzjazmu.

Z poziomu swojego przedwcześnie rozwiniętego dzieciństwa Margaret podejmuje badanie elementów składowych charakteru. „Nic tak szerzej nie odróżnia człowieka od człowieka, jak energia woli” – pisze w sześciostronicowym eseju, utrzymując, że na zwycięską wolę składają się wyobraźnia, wytrwałość i „entuzjastyczna wiara w przyszłość”. Jednak te elementy nie są równo ważone – ceni przede wszystkim wytrwałość, która napędza „niestrudzone wspinanie się i wspinanie” w stronę osiągnięć. „Naprawdę silna wola” – pisze po przeżyciu nieco ponad dziesięciu lat – „powraca ożywiona rywalizacją, uspokojona, nie zasmucona porażką i mądrzejsza ze swojej natury”.

W ciągu następnych dwudziestu pięciu lat ta nastolatka napędzana, jak to nazywa, „wszechpotężną motywacją ambicji” będzie wytrwała w pisaniu traktatu założycielskiego ruchu emancypacyjnego kobiet, autorce najbardziej zaufanej krytyki literackiej i artystycznej w kraju, pracy jako pierwsza redaktorka dużej nowojorskiej gazety i jedynej kobiecie w newsroomie, orędownicy reformy więziennictwa i praw wyborczych Murzynów oraz zostania pierwszą zagraniczną korespondentką wojenną w Ameryce. Wszystko to osiągała, dręczona wyniszczającym, chronicznym bólem u nasady szyi – będącym skutkiem wrodzonej deformacji kręgosłupa, która utrudniała jej pochylanie głowy w celu pisania i często towarzyszyła jej ostra depresja.

Raz za razem sięgała po „nieustanne akty energicznej urody”, podpisując swoje wpływowe artykuły redakcyjne nie swoim imieniem, lecz jedną gwiazdką – początkowo symbolem nasyconym celową anonimowością, mającą na celu ukrycie płci autora i w ten sposób uniknięcia jakichkolwiek uprzedzeń co do wiarygodności artykułu, ale wkrótce powszechnie uznaną pieczęcią autorytatywnego głosu Fullera. Literatura byłaby jej ulubioną bronią – „medium umożliwiającym oglądanie całej ludzkości, rdzeniem, wokół którego mogłaby zgromadzić się cała wiedza, całe doświadczenie, cała nauka, wszystkie ideały, a także wszystko, co praktyczne w naszej naturze”.

Za publiczną twarzą bezprecedensowej wyróżnienia Fuller będzie smutna i będzie walczyć o prywatne zadowolenie – ta sama mózgowa siła przypływu, która zmiotła bariery uprzedzeń i konwencji, ostatecznie zagłuszyła jej serce. Raz za razem wplątywała się w to intelektualne zauroczenia i na wpół odwzajemnione miłości to nie odpowiadało temu, czego najgoręcej pragnęła: „pełni bytu” – wzniosłej integracji emocji, intelektu i, jak uświadomiła sobie dopiero pod koniec swojego krótkiego życia, ciała. A jednak była tak samo zajęta zbadaniem życia wewnętrznego, jak i zaangażowaniem się w życie świata, ziemi, egzystencji kosmicznej. „Nie mogę żyć bez mojej własnej gwiazdy” – napisała Fuller, gdy była w wieku, w którym była jej współczesna Maria Michell odkryła kometę, która uczyniła ją pierwszą w Ameryce zawodową kobietą-astronomem — „Ale moja stopa jest na ziemi i chcę po niej chodzić, aż urosną mi skrzydła. Będę używał zarówno mikroskopu, jak i teleskopu”.

W wieku dwudziestu jeden lat Margaret Fuller dotarła do swojej „własnej, szczególnej gwiazdy” poprzez transcendentne doświadczenie, które później opisała jako przyćmiewające „skrajny namiętny smutek” – objawienie, które pozbawiło ją wszelkiego poczucia „ja”, a w tej nagości istnienia uczyniło ją jeszcze bardziej sobą.

Objawienie podobne do jak psychodeliki odkorkowują świadomośćale bez żadnej zewnętrznej substancji.

Odkrycie, którego opis wymyka się pierwszemu z wirtuozerii językowej Fullera cztery cechy doświadczeń transcendentnych — niewysłowioność — którą William James sformułował pokolenie później.

W swoim dzienniku Fuller wspomina, że ​​w Święto Dziękczynienia zmuszona była chodzić do kościoła, czując się „zmęczona konfliktami psychicznymi i pogrążona w nastroju najbardziej dziecinnego, dziecięcego smutku” – smutku wynikającego z jej potencjału symfonicznego wyciszonego przez osoby, którym powierzono kierowanie jej życiem. Później wspominała:

Poczułem w sobie wielką moc, hojność i czułość, ale wydawało mi się, że one wszystkie są nierozpoznane i jakby niemożliwe było ich użycie w życiu. Miałem zaledwie dwadzieścia jeden lat; przeszłość była bezwartościowa, przyszłość beznadziejna; jednak… moje aspiracje wydawały się bardzo wysokie.

Rozglądając się po ławkach, ta młoda kobieta, która później określiła siebie jako osobę, która „nie miała naturalnego dzieciństwa”, teraz zazdrości wszystkim małym dzieciom. Po wyzwoleniu ze służby udaje się na pola i godzinami maszeruje – prawie biegnie – pod „powolnymi procesjami smutnych chmur… przelatujących nad zimnym błękitnym niebem”. Nie może powstrzymać myśli, które kłębiły się od lat, a teraz wypłynęły na powierzchnię:

Wydawało mi się, że nigdy nie będę mógł wrócić do świata, w którym nie ma dla mnie miejsca… Nie mogłem odgrywać żadnej roli ani wydawać się, że już dłużej nie żyję.

Przestaje więc myśleć i zamiast tego obserwuje przyrodę w jej niepohamowanej żywotności – drzewa „ciemne i milczące”; mały strumyk „skurczył się, bezdźwięczny, zdławiony zwiędłymi liśćmi”, a mimo to „nie całkiem zatracił się w ziemi”.

Nagle słońce zajaśniało tą przejrzystą słodyczą, jak ostatni uśmiech umierającego kochanka, której użyje, gdy cały zimny jesienny dzień był niemiły. I nawet wtedy w mojej głowie pojawił się promień jego prawdziwego słońca, jego rodzimej sfery, która od tamtej pory mnie nie opuściła.

Promień oświetla jej wspomnienie siebie jako małej dziewczynki, zatrzymującej się w połowie schodów i zastanawiającej się, jak powstała:

Jak to się dzieje, że wyglądam na Margaret Fuller? Co to znaczy? Co mam z tym zrobić? Przypomniałem sobie, ile razy i w jaki sposób ta sama myśl powracała. Widziałem, jak dużo czasu musi upłynąć, zanim dusza nauczy się działać w obliczu ograniczeń czasu i przestrzeni oraz natury ludzkiej; ale widziałem także, że musi to zrobić – że musi uczynić to wszystko fałszywym prawdą… Zobaczyłem, że nie ma „ja”; że samolubstwo jest szaleństwem i wynikiem okoliczności; że cierpiałem tylko dlatego, że myślałem, że jestem prawdziwy; że wystarczyło mi żyć w idei wszystkiego i wszystko było moje.

Pokolenie po niej kanadyjski psychiatra i miłośnik przyrody Maurice Bucke wpadł pod urok Whitmana i nadał temu typowi doświadczenia nazwę w swoim pionierskim modelu świadomość kosmiczna.

Uzupełnij współczesnym Coleridge’em Fullera transcendencja w przyrodzie i naturze ludzkiej po zobaczeniu wszystkiego podczas burzy, a następnie przeskocz o dwa stulecia do przodu z Nickiem Cave’em muzyka, uczucia i transcendencja.

Dla pozostałych fragmentów Zastanawianie sięzob. Elizabeth Peabody (która jako pierwsza rozpoznała geniusz Fullera i zapewniła jej wejście do wszechświata transcendentalistycznego) w: wiek średni i sztuka samoodnowyRachel Carson dalej ocean i sens życiaKarol Darwin dalej miłość, strata i piękna banalność przetrwaniaEmilii Dickinson elektryczne listy miłosne do miłości jej życiai uderzająca historia o tym, jak Kepler wynalazł fantastykę naukową i zrewolucjonizował nasze rozumienie wszechświata, broniąc swojej matki w procesie o czary.