Przez większość dwudziestolatków uważałam, że „niskie koszty utrzymania” to komplement. Oznaczało to, że byłem sympatyczny, miły i wyluzowany. Szczególnie jeśli chodzi o randkowanie, wierzyłam, że moja praca polega na tym, aby zostać wybrana – sprawić, że będę atrakcyjna dla kogoś innego. To było na długo zanim w ogóle zadałem ważniejsze pytanie: Czy rzeczywiście je lubiłem?

Kiedy wkroczyłem w więcej celowe randkowanieten sposób myślenia się rozpadł. Nie było to łatwe — nauczenie się, co cenię w innych (i co od razu budzi we mnie niechęć), było zarówno wyzwaniem, jak i odkryciem. Jednak przedefiniowanie i posiadanie tak zwanych cech „wymagających dużej konserwacji” nauczyło mnie czegoś ważnego: bycie wymagającym dużej konserwacji nie oznacza bycia arbitralnie trudnym. Chodzi o ustalanie standardów i nie wpuszczanie do mojego życia niczego, co jest poniżej nich.

Wyróżnione zdjęcie z naszego wywiadu z Iskra Lawrence przez Michelle Nash.

Dlaczego stawiam na wysoką konserwację (i Ty też powinieneś)

Uważam, że wymagające konserwacji to sposób na życie z większą przejrzystością i troską. Dla mnie oznacza to nadanie priorytetu temu, co jest dobre, udoskonalenie tego, czego potrzebuję i szanowanie swoich granic bez przeprosin. Ponieważ kiedy przestaję występować dla innych ludzi i zaczynam domagać się tego, czego naprawdę chcę, życie przestaje przypominać kompromis, a bardziej dostosowanie się.

Oto mój przypadek, że chcę więcej. Nie więcej hałasu, więcej rzeczy czy więcej rozproszenia – ale więcej intencji, więcej piękna, więcej tego, co sprawia mi radość. I tak, z radością będę to nazywał wymagającymi konserwacji.

Wymagające wiele konserwacji nie oznaczają, że są one arbitralnie trudne. Chodzi o ustalanie standardów i nie wpuszczanie do mojego życia niczego, co jest poniżej nich.

Nowa definicja wysokich wymagań konserwacyjnych

Gdzieś po drodze określenie „wymagające dużej konserwacji” stało się skrótem za dużo. Zbyt emocjonalne, zbyt uparte, zbyt szczegółowe. To etykieta często używana do osłabiania kobiet, zwłaszcza tych, które wiedzą, czego chcą i nie boją się tego powiedzieć. Przez lata się temu opierałem. Myślałam, że bycie wyluzowanym uczyniło mnie bardziej sympatyczną, a utrzymywanie swoich preferencji w tajemnicy było uprzejmą – i słuszną – rzeczą, którą należy zrobić.

Ale nauczyłem się, że bycie „niekosztownym w utrzymaniu” kosztem siebie nie jest łatwe. Faktycznie? To wyczerpujące. Tracisz energię, próbując przewidzieć, co sprawi, że inni poczują się komfortowo, zamiast pytać, co sprawi, że będziesz spełniony. Ten rodzaj samokasowania może na pozór wyglądać spokojnie, ale pod spodem jest to cicha zdrada twoich potrzeb.

Zacząłem więc odzyskiwać to określenie. Dla mnie podejście wymagające dużej konserwacji oznacza życie świadomie. Chodzi o wybranie tego, co dodaje wartość, odrzucenie tego, co nie dodaje, i rozeznanie w obronie swojego życia. Czy to w związkach, rutynylub sposób, w jaki dekorujesz swój dom, jest to praktyka szacunku do samego siebie. Mówi: Wystarczająco dbam o siebie — i o ludzi w moim życiu — aby jasno określić, czego potrzebuję.

Granice jako akt troski

Przez długi czas myliłem elastyczność z życzliwością. Myślałam, że powiedzenie „tak” – planom, na które nie miałam już sił, ludziom, którzy nie spotkali mnie w połowie drogi – uczyniło mnie hojnym. Ale tak naprawdę, to mnie po prostu wyczerpało. Kiedy przyzwyczaisz się do niskich wymagań w utrzymaniu, granice mogą wydawać się zagrożeniem dla twojej sympatii. Prawda jest taka, że ​​są podstawą znaczącego połączenia.

W tej nowej erze randek zdałam sobie sprawę, jak duża część mojej wyluzowanej dziewczyny została zbudowana na cichym porzuceniu. Nie chciałam sprawiać wrażenia wymagającej, więc zaakceptowałam mniej, niż potrzebowałam. Ale granice to nie bariery – to zaproszenia. Tworzą przestrzeń dla relacji, które opierają się na szczerości i wzajemnym szacunku, a nie na cichej urazie.

A granice nie dotyczą tylko relacji. Od nich zależy, jak spędzamy czas, jak pracujemy, a nawet odpoczywamy. Stosowanie rozwiązań wymagających dużej konserwacji oznacza zauważenie, gdzie do tej pory jeździłeś na pusto, i podjęcie decyzji, że nie będziesz już tam mieszkać. Mniej chodzi o mówienie „nie” innym, a bardziej o mówienie „tak” sobie.

Kształtowanie nastawienia wymagającego dużej konserwacji

Jeśli przedefiniowanie wymagań wymagających dużej konserwacji zaczyna się wewnętrznie – od samoświadomości i granic – to wyselekcjonowanie tego jest sposobem na wniesienie tej świadomości do naszego codziennego życia. Nie chodzi tu o komplikacje czy nadmiar. Chodzi o to, aby dowiedzieć się, co sprawia, że ​​czujesz się uziemiony, otoczony opieką i żywy – i wybrać dla tego przestrzeń.

Dla mnie to rytuały, które zamieniają zwykłe chwile w coś świętego. To szaleństwo na nawilżający Stosuję codziennie wieczorem, ponieważ pozwala mi się zatrzymać i odetchnąć. Jego nakrycie stołunawet gdy jem solo. To wybór ciszy zamiast ciągłej stymulacji, samotności zamiast wymuszonego połączenia.

To nastawienie wykracza poza samoopiekę. To sposób, w jaki się ubieramy, dekorujemy i projektujemy nasze dni. Może to edycja Twojej szafy tak, aby zawierała tylko te rzeczy, które naprawdę kochasz, zapalenie świecy przed swoją poranna sesja dziennikarskalub pójść do ulubionej kawiarni zamiast spieszyć się do przejazdu samochodem. Te drobne, przemyślane działania przypominają nam, że troska i piękno mogą współistnieć z praktycznością.

Spróbuj tego: Zrób inwentarz jednego obszaru swojego życia – rutyny, przestrzeni lub relacji – i zapytaj: Czy to jest podobne do mnie? Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, co sprawi, że będzie bardziej dopasowane? Często nie chodzi o dodanie czegoś nowego, ale o usunięcie tego, co Ci już nie służy.

Pozwolenie na chcieć więcej

Tak długo wierzyłam, że pragnienie więcej czyni mnie niewdzięczną. Myślałam, że zadowolenie oznacza milczenie przy tym, co mam, że ambicja i uznanie nie mogą współistnieć. Prawda jest taka, że ​​możemy trzymać jedno i drugie: możemy głęboko kochać swoje życie, jednocześnie wyobrażając sobie, co będzie dalej.

Dzięki podejściu wymagającemu dużej konserwacji zrozumiałam, że pragnień nie można lekceważyć. To kompas. To, czego pragniemy – więź, kreatywność, piękno – nie jest oznaką chciwości czy próżności. Są sygnałami tego, gdzie mamy się rozwijać.

Kiedy przestajemy przepraszać za to, że chcemy więcej, zaczynamy żyć w oparciu o ekspansję, a nie strach.

Nazywanie tego, czego chcesz, ma moc, nawet jeśli wydaje się to odważne lub trochę niewygodne. Kiedy szanujesz swoje pragnienia, nie gonisz za doskonałością – mówisz: Jestem wart wysiłku, jaki trzeba podjąć, aby żyć życiem, które wydaje mi się prawdziwe.

Spróbuj tego: Pomyśl o jednym obszarze swojego życia, w którym się osiedliłeś – swojej pracy, swoich związkach, swoich codziennych czynnościach. Jak wyglądałoby tam „więcej”? Jakie jest jedno małe działanie, które możesz podjąć w tym tygodniu, aby zbliżyć się do tego?

Życie z intencją

Im jestem starsza, tym bardziej zdaję sobie sprawę, że łatwość nie wynika z robienia mniej – lecz z robienia tego, co jest dopasowane. Życie z intencją oznacza zawarcie pokoju poprzez wysiłek wymagany do zbudowania dobrego życia. Nie chodzi o wygodę czy kontrolę, ale o ostrożność.

Wymagające wiele konserwacji, jak to określiłem, tak naprawdę oznacza szacunek do samego siebie. To wybór, aby zwrócić uwagę na to, jak spędzamy czas, co wnosimy do naszych domów, komu pozwalamy być blisko i jak się prezentujemy. To świadomość, że gdy coś wymaga Twojej energii, powinno ją również zwrócić.

Na tym polega ciche piękno tej epoki, w którą wkraczam: wszystko w moim życiu, od ludzi, których kocham, po produkty, których używam, jest tutaj, ponieważ to wybrałem. Nie dlatego, że jest to łatwe, oczekiwane czy powszechnie lubiane, ale dlatego, że odzwierciedla to, co jest dla mnie ważne.

Spróbuj tego: Rozejrzyj się po swoim życiu i zauważ, co nie wymaga wysiłku, a co wyczerpuje. Jak wyglądałoby edytowanie swoich dni z taką samą starannością, jaką przykładasz do swoich ulubionych rytuałów?

Nowa era

Przez długi czas utożsamiałem konieczność częstej konserwacji z nadmiarem. Zbyt szczegółowy, zbyt uparty, zbyt świadomy tego, czego chciałem. Ale wiedza o tym, czego chcesz, jest siłą. Oznacza to, że wykonałeś pracę polegającą na słuchaniu siebie.

Twierdzę, że to jest ta era: epoka zdefiniowana przez rozeznanie, głębię i wiarę, że moje potrzeby nie są ciężarami – są zaproszeniami. Aby wybrać to, co wydaje się dopasowane, odpuścić to, co nie jest i nadal kształtować życie, które wydaje mi się moim własnym.

Być może wysokie wymagania konserwacyjne nigdy nie były problemem. Być może prawdziwym utrzymaniem był akt porzucenia siebie – osłabienia tego, kim jesteśmy, aby zapewnić innym komfort. Prawda: nie interesują mnie już takie wygody.