Zamknięcie jest jedną z rzeczy, których wmawiamy sobie, że potrzebujemy, aby móc działać dalej. Czekamy na przeprosiny, które nigdy nie nadchodzą, wyjaśnienia, które nigdy nie nadchodzą, moment, który w końcu sprawi, że wszystko nabierze sensu w naszych sercach. Patrzymy z powrotem do ludzi, którzy odeszlimarzenia, które się rozwiały, miłość, która prześlizgnęła się między naszymi palcami – i czekamy, aż coś nadejdzie i ukoi ból po stracie. Czekamy na jasność. Czekamy na sprawiedliwość. Czekamy na pokój.
Często zdarza się, że nigdy nie przychodzi tak, jak byśmy sobie tego życzyli. Ci, na których nam zależało, znikają bez odpowiedzi. Okoliczności, w których modliliśmy się o zmianę bez ostrzeżenia. Relacje, które daliśmy sobie całym sobą do rozwiązania bez godności. A w przypadku braku zamknięcia, pozostajemy bez odpowiedzi we wszystkich naszych pytaniach. Historia sprawia wrażenie niedokończonej, w jej rozdziałach czujemy się zapomniani.
Ale może zamknięcie nie jest czymś, co świat kiedykolwiek miał nam dać. Być może to, na co od nich czekamy, jest czymś, co może zapewnić tylko Bóg. Bo prawda jest taka, że zamknięcie człowieka jest często warunkowe. Opiera się na czyjejś chęci do refleksji, powrotu i odkupienia tego, co zostało złamane. Ale Boże uzdrowienie nie zależy od uczciwości drugiej osoby. Nie jest ograniczony tym, czego odmówili lub jak odmówili stawienia się. On nie potrzebuje twojej przeszłości, aby nadać jej doskonały sens, zanim zacznie wnosić swoją miłość do twojej teraźniejszości, a to jest głębsza łaska, niż większość z nas zdaje sobie sprawę.
Zamknięcie, w naszym rozumieniu, ma na celu uporządkowanie każdego bolesnego zakończenia. Ale czasami Bóg nie pisze zakończenia – pisze kontynuację. Interesuje go nie tylko to, przez co przeszedłeś, interesuje go, dokąd zmierzasz, a w jego oczach nie potrzebujesz pełnego obrazu tego, co wydarzyło się w przeszłości, aby wkroczyć w swoją przyszłość. Musisz tylko chcieć zaufać, że autor Twojej historii wie, jak zakończyć to, co zaczął.
Boża wersja zamknięcia wygląda inaczej niż ta, którą staramy się narzucić. Nie zawsze towarzyszą temu słowa i powody. Czasami wygląda to jak spokój pośród pytań bez odpowiedzi. Czasami wygląda na to, że nie trzeba już rozumieć, dlaczego cię skrzywdzili, aby im wybaczyć. Czasami wygląda to tak, jakby pewnego dnia obudzić się i zdać sobie sprawę, że to, co kiedyś cię zniszczyło, już cię nie definiuje. Takiego rodzaju uzdrowienia może dokonać tylko Bóg – nie poprzez wyjaśnienie wszystkiego, ale poprzez odkupienie.
Zapominamy, że uzdrowienie nie zawsze jest powrotem do tego, co było. Często jest to uwolnienie. Odpuszczenie nadzieję, że przeszłość kiedykolwiek będzie innai dążenie do wiary, że to, co przed nami, może być jeszcze piękne. Bóg nie obiecuje naprawić każdą zepsutą rzecz tak, jak tego chcemy, ale obiecuje, że będzie kroczyć obok nas. Aby nas nieść. Aby stworzyć coś nowego z całego bólu.
Jeśli czekasz na zamknięcie sprawy, niech to będzie dla Ciebie przypomnienie – może nie potrzebujesz już kolejnej rozmowy. Być może nie potrzebujesz odpowiedzi na wszystkie pytania. Może nie musisz ciągle wracać do przeszłości, mając nadzieję, że w końcu da ci coś, czego nigdy nie było w stanie pomieścić. Może tak czy inaczej potrzebujesz pozwolenia na dalszy rozwój. Zaufać, że Bóg cię prowadzi.
Być może nie uzyskasz takiego zamknięcia, o jakie kiedyś się modliłeś, ale z czasem otrzymasz coś lepszego. Otrzymasz uzdrowienie. Otrzymasz pełnię. Zachowasz swoją miękkość, nadzieję i wiarę. Wejdziesz w przyszłość, która nie jest zbudowana na tym, co cię złamało, ale na tym, kto cię przywrócił.
Pewnego dnia spojrzysz wstecz i zobaczysz to wyraźnie:
