Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDAC) jest groźnym przeciwnikiem na arenie walki z nowotworami, znanym z ukrytego postępu i niszczycielskiego wpływu. Jest to jedna z głównych przyczyn zgonów spowodowanych nowotworami na świecie i oczekuje się, że w ciągu następnej dekady stanie się wiodącą przyczyną. Śmiertelność PDAC wynika z jej agresywnego charakteru, głęboko zakorzenionego anatomicznego umiejscowienia trzustki, częstej diagnozy w zaawansowanych stadiach oraz notorycznej reputacji osoby lekceważącej ograniczone konwencjonalne metody leczenia. Ta tragiczna sytuacja podkreśla pilne wezwanie społeczności naukowej do działania, aby rozszyfrować tajemnice molekularne leżące u podstaw nieustannego postępu PDAC, torując drogę innowacyjnym i skutecznym interwencjom terapeutycznym.
PDAC, znana ze swojego agresywnego charakteru i wymagającego krajobrazu leczenia, może wkrótce stanąć przed nowym konkurentem w walce z postępem raka. Prof. Upender Manne i jego współpracownicy z Uniwersytetu Alabama w Birmingham, we współpracy z badaczami z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis i Uniwersytetu Teksasu w Rio Grande Valley, opublikowali przełomowe badanie w recenzowanym czasopiśmie Nowotwór. Wyniki rzucają światło na nowy cel terapeutyczny, TRIP13. Białko to, ulegające nadekspresji w nowotworach PDAC, odgrywa znaczącą rolę we wzroście guza, przerzutach i oporności na chemioterapię.
Innowacyjne podejście do badań skupiało się na genetycznym osłabieniu TRIP13 i jego farmakologicznym hamowaniu za pomocą małocząsteczkowego inhibitora DCZ0415. Prof. Manne i jego współpracownicy skrupulatnie udokumentowali istotny wpływ supresji TRIP13 na proliferację, inwazję, migrację i przerzuty komórek PDAC. Kluczowe szlaki sygnałowe związane z progresją nowotworu zostały zakłócone, co stanowi znaczący krok naprzód w strategiach leczenia PDAC.
Podstawą tego niezwykłego badania były zróżnicowane i solidne ramy metodologiczne. Początkowo zespół badawczy starał się zrozumieć onkogenną rolę TRIP13 w PDAC. Odkryli, że TRIP13 działa jako promotor wzrostu i przerzutów PDAC. Warto zauważyć, że celowanie w TRIP13 za pomocą inhibitora DCZ0415, samodzielnie lub wraz ze standardowymi terapiami, skutecznie zatrzymuje postęp PDAC charakteryzujących się wysoką ekspresją TRIP13.
Aby zbadać tę rolę w całym spektrum zachowań komórek PDAC, zespół wykorzystał różne linie komórek ludzkich PDAC o różnym pochodzeniu genetycznym. “Pozyskaliśmy linie komórkowe ludzkiego PDAC, które wykazywały różne statusy mutacji. Te linie komórkowe odegrały kluczową rolę w naszej kompleksowej analizie” – wyjaśnił prof. Manne.
Kluczowym aspektem badań była ocena potencjału migracyjnego komórek PDAC za pomocą testów gojenia ran. Metoda ta nie tylko naświetliła wpływ hamowania TRIP13 na migrację komórek, ale także zapewniła namacalną miarę skuteczności inhibitora. “W przypadku badań shRNA komórki wyciszone i kontrolne z TRIP13, a także te poddane działaniu DCZ0415, zostały poddane testom gojenia ran w celu określenia wpływu na migrację. To podejście pozwoliło nam wizualnie i ilościowo ocenić wpływ celowania TRIP13 na dynamikę komórek PDAC” – profesor Manne omówił niuanse metodologiczne.
Konsekwencje tych odkryć są głębokie, stanowią uzasadnienie do przeprowadzenia badania klinicznego opartego na biomarkerach i dają nadzieję na ulepszone strategie terapeutyczne przeciwko PDAC. Koncentrując się na TRIP13, badanie nie tylko toruje drogę potencjalnie skuteczniejszym terapiom, ale także znacząco przyczynia się do zrozumienia molekularnych podstaw tej śmiertelnej choroby. Podsumowując, innowacyjne badania prof. Manne’a i jego zespołu stanowią znaczący postęp w walce z PDAC. Dzięki skrupulatnej metodologii i skupieniu się na roli TRIP13 w progresji PDAC, badanie to otwiera nowe możliwości interwencji terapeutycznej, przynosząc nadzieję pacjentom stojącym przed tą trudną diagnozą.
ODNIESIENIE DO DZIENNIKA
Farrukh Afaq, Sumit Agarwal, Prachi Bajpai i wsp., „Ukierunkowanie na onkogenną AAA-ATPazę TRIP13 zmniejsza progresję gruczolakoraka przewodowego trzustki”, Neoplasia, 2024.
DOI: https://doi.org/10.1016/j.neo.2023.100951.
O AUTORZE
Upender Manne, MS, PhD. Dr Manne jest profesorem patologii, chirurgii i epidemiologii na Uniwersytecie Alabama w Birmingham (UAB). Jest także dyrektorem Sekcji Translacyjnej Patologii Anatomicznej, współdyrektorem Biorepozytorium Tkanek UAB, starszym naukowcem w O’Neal Comprehensive Cancer Center, starszym naukowcem w Centrum Badań nad Żywieniem i Otyłością oraz starszym naukowcem w Minority Health & Health Equity Research Center w Heersink School of Medicine przy UAB. Przez około trzydzieści lat profesor Manne pełnił funkcję głównego badacza w ramach grantów serii R, P i U Narodowego Instytutu Zdrowia/National Cancer Institute (NCI) Stanów Zjednoczonych, inicjowanych przez badaczy. Opublikował wiele publikacji na temat odkrywania i walidacji molekularnych biomarkerów nowotworowych oraz różnic w zdrowiu nowotworowym w przypadku kilku nowotworów złośliwych u ludzi. Opracował kilka przedklinicznych modeli nowotworów (ksenoprzeszczepy i organoidy pochodzące od pacjenta) do eksperymentalnych testów leków. Dodatkowymi aspektami kariery akademickiej profesora Manne’a jest kształcenie studentów, lekarzy i naukowców w zakresie prowadzenia badań nad nowotworami i produktywnej kariery akademickiej.
