W każdej podróży uzdrawiającej przychodzi decydujący moment, kiedy zdajesz sobie sprawę, że nie jesteś już tym, kim byłeś kiedyś, ale nie jesteś jeszcze pewien, kim się stajesz.
Często to właśnie w tej przestrzeni granicznej – nawet jeśli ta przemiana jest dobra i trzymasz ją czule – twoje serce odczuwa smutek. Nie dzieje się tak dlatego, że twoje dawne ja było głębsze lub lepszą wersją ciebie, ale dlatego, że było znajome, ponieważ przeprowadziło cię przez rzeczy, których nikt inny nie widział, ponieważ nawet jeśli walczyło – wciąż pojawiało się w ciemności.
Zapomnij o poprzednich rzeczach; nie rozpamiętuj przeszłości. Widzisz, robię coś nowego! Teraz to wyskakuje; czy tego nie dostrzegasz?
Izajasza 43:18–19
To cichy ból rozwoju – nie tylko stawania się nowym, ale także uwolnienia się od tego, kim musiałeś być, kiedy życie było najtrudniejsze. Wersja ciebie, która nauczyła się milczeć, aby zachować spokój. Którzy wstrzymywali się od swoich potrzeb, aby uniknąć bycia ciężarem. Który nosił siłę jak zbroję, bo nie było miejsca na miękkość. Nie stałeś się tym przez przypadek – stałeś się tym, aby przetrwać.
I przez pewien czas ta wersja ciebie była święta. To było konieczne. Ale teraz Bóg robi coś nowego, a to oznacza, że możesz pobłogosławić swoje stare ja za to, co niosło, jednocześnie odpuszczając. Nie musisz się już kurczyć, aby zachować bezpieczeństwo. Nie musisz hartować, żeby czuć się silnym. Nie musisz ciągle wybierać wzorców, które kiedyś cię chroniły, ale teraz po cichu cię trzymają.
Świat może nie rozumieć tego rodzaju żalu – żałoby po dawnym sobie. Ale Bóg tak. Widzi odwagę, jakiej potrzeba, aby porzucić to, kim byłeś. On honoruje proces odchodzenia od tego, czego nauczyło cię przetrwanie i stawania się tym, kim zawsze w tobie widział.
Więc jeśli boli, niech boli. Jeśli wydaje Ci się to zagmatwane, pozwól, aby było to mylące. Jeśli czujesz się pomiędzy, wiedz, że to święta ziemia. Nie jesteś zgubiony – jesteś prowadzony.
Krótka modlitwa
Boże, pomóż mi uhonorować wersję siebie, która mnie tu sprowadziła, nawet gdy ją uwalniam. Daj mi siłę, abym porzuciła tożsamość, którą zbudowałem z bólu, i mądrość, abym mógł powitać transformację, do której mnie wzywasz. Przypomnij mi, że to, co mnie czeka, to nie utrata tego, kim byłem, ale powrót do tego, kim zawsze byłem w Tobie.
Amen.
