Każdy akt komunikacji jest aktem ogromnej odwagi, w którym oddajemy się dwóm równoległym możliwościom: możliwości zasiania w innym umyśle nasionka, które wykiełkowało w naszym i obserwowania, jak wyrasta z zapierającego dech w piersiach kwiatu wzajemnego zrozumienia; i możliwość całkowitego niezrozumienia, zredukowania do więdnącego chwastu. Szczerość i przejrzystość znacznie przyczyniają się do użyźniania gleby, ale ostatecznie w atmosferze komunikacji zawsze występuje pewien stopień nieprzewidywalności — nawet najcieplejsze intencje mogą spotkać się z mrozem. Coś jednak skłania nas do trzymania tych możliwości w obu rękach i ciągłego poddawania się pięknu i grozie rozmowy, temu starożytnemu i trwałemu darowi ludzkiemu. A najbardziej magiczną, najświętszą rzeczą jest to, że niezależnie od wyniku, ostatecznie przekształciliśmy się nawzajem w tym stwarzającym bezbronność procesie mówienia i słuchania.

Dlaczego i jak to robimy, o to właśnie chodzi Ursuli K. Le Guin (21 października 1929 – 22 stycznia 2018) bada we wspaniałym utworze pt. „Mówienie to słuchanie” znaleziono w Fala w umyśle: rozmowy i eseje o pisarzu, czytelniku i wyobraźni (biblioteka publiczna), która dała nam także spektakularne rozważania na temat bycie mężczyzną I co naprawdę oznacza piękno.

W duchu Kurta Vonneguta diagramy kształtów opowieściLe Guin argumentuje, że „naszą dominującą koncepcją komunikacji jest model mechaniczny”, co ilustruje w następujący sposób:

Wyjaśnia:

Pudełko A i pudełko B są połączone rurką. Pudełko A zawiera jednostkę informacji. Skrzynka A jest nadajnikiem, nadawcą. Rura służy do przekazywania informacji – jest medium. A pudełko B to odbiornik. Mogą zmieniać role. Nadawca, skrzynka A, koduje informację w sposób odpowiedni dla medium, w bitach binarnych, pikselach, słowach lub czymkolwiek innym, i przesyła ją za pośrednictwem medium do odbiorcy, skrzynki B, która ją odbiera i dekoduje.

A i B można traktować jak maszyny, takie jak komputery. Można je również uważać za umysły. Albo jeden może być maszyną, a drugi umysłem.

Jednak magia ludzkiej komunikacji, zauważa Le Guin, polega na tym, że przekazywane jest coś innego niż zwykła informacja – coś bardziej nieuchwytnego, a jednocześnie bardziej realnego:

W większości przypadków, gdy ludzie rzeczywiście ze sobą rozmawiają, komunikacji międzyludzkiej nie można sprowadzić do informacji. Przesłanie nie tylko dotyczy, ale także JestA relacja pomiędzy mówcą a słuchaczem. Medium, w którym osadzony jest przekaz, jest niezwykle złożone, nieskończenie więcej niż kod: jest to język, funkcja społeczeństwa, kultura, w której osadzony jest język, mówiący i odbiorca.

Podobnie jak twierdzenie Hannah Arendt, że „Na tym świecie nie istnieje nic i nikt, czego samo istnienie nie zakłada widza” Le Guin wskazuje, że wszelka mowa niezmiennie zakłada słuchacza:

W ludzkiej rozmowie, w żywej, rzeczywistej komunikacji między ludźmi, wszystko „przekazywane” – wszystko powiedziane – jest kształtowane w taki sposób, w jaki jest wypowiadane, poprzez rzeczywistą lub przewidywaną reakcję.

Komunikacja międzyludzka na żywo, twarzą w twarz, jest intersubiektywna. Intersubiektywność obejmuje znacznie więcej niż tylko zapośredniczony maszynowo typ reakcji na bodziec, obecnie nazywany „interaktywnym”. Nie jest to wcale reakcja na bodziec, ani mechaniczna zmiana wcześniej zakodowanego wysyłania i odbierania. Intersubiektywność jest wzajemna. To jest ciągła wymiana pomiędzy dwiema świadomościami. Zamiast zamiany ról między skrzynką A i skrzynką B, między aktywnym podmiotem a pasywnym przedmiotem, mamy do czynienia z a ciągła intersubiektywność, która zawsze działa w obie strony.

W uczuciu, które przywołuje na myśl wspaniałą odę Nikki Giovanni co ameby wiedzą o miłości, czego my nie wiemyLe Guin pisze:

Mój prywatny model intersubiektywności, czyli komunikacji za pomocą mowy lub rozmowy, to seks ameby. Jak wiadomo, ameby rozmnażają się zwykle po prostu cicho, znikając w kącie i pączkując, dzieląc się na dwie ameby; czasami jednak warunki wskazują, że niewielka wymiana genetyczna może polepszyć lokalny tłum i dwóch z nich spotyka się, dosłownie, wyciąga do siebie rękę i łączy swoje pseudopodia w małą rurkę lub kanał łączący ich.

To także ilustruje diagramem:

W znakomitym fragmencie na styku biologii, antropologii i czystego geniuszu literackiego Le Guin rozwija:

Następnie ameba A i ameba B wymieniają „informacje” genetyczne, to znaczy dosłownie przekazują sobie nawzajem wewnętrzne części swoich ciał za pośrednictwem kanału lub mostu utworzonego z zewnętrznych części ich ciał. Spędzają ze sobą dłuższą chwilę, przesyłając fragmenty siebie tam i z powrotem, wzajemnie na siebie reagując.

Jest to bardzo podobne do tego, jak ludzie jednoczą się i przekazują sobie nawzajem części siebie – części wewnętrzne, części mentalne, a nie cielesne – kiedy rozmawiają i słuchają. (Widzisz, dlaczego jako analogię używam seksu z amebami, a nie z seksem ludzkim: w przypadku ludzkiego seksu heteroseksualnego wszystko idzie tylko w jedną stronę. Ludzki seks hetero bardziej przypomina wykład niż rozmowę. Seks z amebami jest naprawdę wzajemny, ponieważ ameby nie mają płci ani hierarchii. Nie mam zdania, czy seks z amebami czy seks ludzki jest przyjemniejszy. Możemy mieć przewagę, ponieważ mamy zakończenia nerwowe, ale kto wie?)

Dwie ameby uprawiające seks lub dwie rozmawiające osoby tworzą dwuosobową społeczność. Ludzie są również w stanie tworzyć wieloosobowe wspólnoty poprzez ciągłe wysyłanie i odbieranie fragmentów siebie i innych tam i z powrotem – innymi słowy, rozmawianie i słuchanie. Mówienie i słuchanie to ostatecznie to samo.

Przypominając nam, że umiejętność czytania i pisania jest wynalazkiem niezwykle rodzącym się i wciąż dalekim od powszechnego, Le Guin rozważa wyjątkową i niezmienną siłę rozmowy mówionej w wspieraniu głębokiej wzajemności poprzez synchronizację naszych podstawowych wibracji:

Mowa łączy nas natychmiastowo i żywotnie, ponieważ jest to proces fizyczny, cielesny. Nie mentalnego czy duchowego, gdziekolwiek by to się nie skończyło.

Jeśli zamontujesz na ścianie dwa wahadła zegarowe obok siebie, stopniowo zaczną się one kołysać. Synchronizują się wzajemnie, wychwytując drobne wibracje, które każdy z nich przekazuje przez ścianę.

Dowolne dwie rzeczy, które oscylują w mniej więcej tych samych odstępach czasu, jeśli znajdują się fizycznie blisko siebie, będą stopniowo miały tendencję do blokowania się i pulsowania w dokładnie tych samych odstępach czasu. Rzeczy są leniwe. Pulsowanie wspólnie wymaga mniej energii niż pulsowanie w opozycji. Fizycy nazywają to piękne, ekonomiczne lenistwo wzajemnym blokowaniem faz lub porywaniem.

Wszystkie żywe istoty są oscylatorami. Wibrujemy. Ameba czy człowiek, pulsujemy, poruszamy się rytmicznie, zmieniamy się rytmicznie; trzymamy czas. Można to zobaczyć w amebie pod mikroskopem, wibrując z częstotliwościami na poziomie atomowym, molekularnym, subkomórkowym i komórkowym. To ciągłe, delikatne, złożone pulsowanie jest procesem samego życia, które staje się widoczne.

My, ogromne, wielokomórkowe stworzenia, musimy koordynować miliony różnych częstotliwości oscylacji i interakcji między częstotliwościami w naszych ciałach i środowisku. Większość koordynacji odbywa się poprzez synchronizację impulsów, wprowadzanie uderzeń w główny rytm i porywanie.

[…]

Podobnie jak dwa wahadła, chociaż w wyniku bardziej złożonych procesów, dwie osoby razem mogą wzajemnie zablokować fazę. Udane relacje międzyludzkie wymagają porywania — synchronizacji. Jeśli tak nie jest, związek jest albo niewygodny, albo katastrofalny.

To porywanie, argumentuje Le Guin, zachodzi organicznie i stale, często poniżej naszej świadomej świadomości i poza umyślną intencją:

Weź pod uwagę celowo zsynchronizowane działania, takie jak śpiewanie, intonowanie, wiosłowanie, maszerowanie, taniec, odtwarzanie muzyki; weź pod uwagę rytmy seksualne (zaloty i gra wstępna to narzędzia umożliwiające synchronizację). Zastanów się, jak niemowlę i matka są ze sobą powiązane: mleko pojawia się, zanim dziecko zacznie płakać. Weź pod uwagę fakt, że kobiety mieszkające razem mają zazwyczaj ten sam cykl menstruacyjny. Cały czas się wzajemnie pocieszamy.

[…]

Słuchanie nie jest reakcją, jest połączeniem. Słuchając rozmowy lub opowieści, nie tyle odpowiadamy, co przyłączamy się – stajemy się częścią akcji.

[…]

Kiedy możesz i to robisz, synchronizujesz się z ludźmi, z którymi rozmawiasz, fizycznie dopasowując się do nich i dostrajając się do nich. Nic dziwnego, że mowa jest tak silną więzią, tak potężną w tworzeniu wspólnoty.

Jako uzupełnienie wspaniałego traktatu Susan Sontag nt estetyka ciszyLe Guin rozważa wyjątkową naturę dźwięku:

Dźwięk oznacza wydarzenie. Hałas oznacza, że ​​coś się dzieje. Powiedzmy, że za twoim oknem widać górę. Widzisz górę. Twoje oczy sygnalizują zmiany, śnieżne zimą, brązowe latem, ale głównie informują, że to tam jest. To sceneria. Ale jeśli ty słyszeć tę górę, wtedy wiesz, że coś robi. Z okna mojego gabinetu widzę Mount St. Helens, jakieś osiemdziesiąt mil na północ. Nie słyszałem, jak eksplodował w 1980 roku: fala dźwiękowa była tak potężna, że ​​całkowicie ominęła Portland i wylądowała w Eugene, sto mil na południe. Ci, którzy słyszeli ten hałas, wiedzieli, że coś się stało. To było słowo, które warto było usłyszeć. Dźwięk jest wydarzeniem.

Mowa, a dokładniej człowiek dźwiękowe i najważniejsze Uprzejmy dźwięku, nigdy nie jest tylko scenerią, zawsze jest wydarzeniem.

To wydarzenie mowy, argumentuje Le Guin, jest najpotężniejszą formą porywania, jaką mamy, a intymne tango mówienia i słuchania ma wielką moc i wielką magię:

Kiedy mówisz słowo do słuchacza, mówienie jest aktem. I jest to działanie wzajemne: słuchanie przez słuchacza umożliwia mówienie mówiącemu. Jest to wydarzenie wspólne, intersubiektywne: słuchacz i mówca współdziałają ze sobą. Obie ameby są równie odpowiedzialne, równie fizyczne i natychmiast zaangażowane w dzielenie się kawałkami siebie.

[…]

Głos tworzy wokół siebie sferę, która obejmuje wszystkich jego słuchaczy: intymną sferę lub obszar, ograniczony zarówno w przestrzeni, jak i w czasie.

Tworzenie jest aktem. Działanie wymaga energii.

Dźwięk jest dynamiczny. Mowa jest dynamiczna – jest działaniem. Działanie oznacza przejęcie władzy, posiadanie mocy, bycie potężnym. Wzajemna komunikacja między mówcami i słuchaczami jest potężnym aktem. Moc każdego głośnika jest wzmacniana i zwiększana przez porywanie słuchaczy. Siła wspólnoty wzrasta, jest wzmacniana przez jej wzajemne porywanie się w mowie.

[…]

Dlatego wypowiedź jest magią. Słowa mają moc. Imiona mają moc. Słowa są wydarzeniami, robią rzeczy, zmieniają rzeczy. Przemieniają zarówno mówiącego, jak i słuchającego; przekazują energię tam i z powrotem i ją wzmacniają. Podsycają zrozumienie lub emocje tam i z powrotem i wzmacniają je.

W uczuciu, które przywołuje na myśl Annę Deavere Smith sztuka słuchania między wierszamiLe Guin argumentuje, że to porywanie i nasze intuicyjne oczekiwania wobec niego leżą u podstaw tego, jak i dlaczego wielka sztuka nas zmusza:

W dziedzinie sztuki… nasze oczekiwania możemy spełnić jedynie dowiadując się, którzy autorzy rozczarowują, a którzy dają prawdziwy pokarm dla duszy. Dowiadujemy się, kim są dobrzy pisarze, a następnie szukamy lub czekamy na ich następną książkę. Tacy pisarze – żyjący czy nie, niezależnie od gatunku, w jakim piszą, krytycznie modni czy nie, akademiccy lub nieaprobowani – to ci, którzy nie tylko spełniają nasze oczekiwania, ale je przewyższają. Taki jest dar, jaki mają wielcy gawędziarze. Opowiadają w kółko te same historie (ile jest takich historii?), ale kiedy im mówią, że są nowe, są nowością, odnawiają nas, pokazują nam świat stworzony na nowo.

[…]

Dlatego ludzie szukają niepowtarzalnego momentu, krótkiej, kruchej wspólnoty historii opowiedzianej pomiędzy ludźmi zgromadzonymi w jednym miejscu. Dlatego dzieci zbierają się w bibliotece, żeby im czytać: spójrz na mały krąg twarzy jaśniejących intensywnością. Tak więc autorka podróżująca po książce, czytająca w księgarni i jej grupa słuchaczy odtwarzają starożytny rytuał kasjera w środku kręgu. Żywa reakcja umożliwiła przemówienie temu głosowi. Opowiadający i słuchacz, każdy spełnia swoje oczekiwania. Żywy język, który mówi słowo, żywe ucho, które je słyszy, wiążą nas i łączą w komunii, której pragniemy w ciszy naszej wewnętrznej samotności.

Fala w umyślektóry zapożyczył swój tytuł od ponadczasowych medytacji Virginii Woolf pisanie i świadomośćto jedna z najbardziej inteligentnych, wnikliwych i najprzyjemniejszych książek, jakie możesz kiedykolwiek przeczytać – z pewnością przewyższa ona wszelkie oczekiwania zawarte w tym zdaniu.