„Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi. Są synami i córkami tęsknoty Życia za sobą” – napisał Kahlil Gibran w swoim wzruszający werset o rodzicielstwie. A jednak każdy z nas jest czyimś dzieckiem – pod względem fizjologicznym, psychologicznym lub jednym i drugim – i one śpiewają przez nas, tak jak my śpiewamy o naszej tęsknocie za życiem, niezależnie od tego, czy podoba nam się ta melodia, czy nie.

Podobnie jak koan zen, fakt ten staje się całkowicie niepokojący, gdy zaczynasz głęboko myśleć o fundamentalnych, wielowarstwowych rzeczywistościach ukrytych pod przyziemną, wręcz banalną rzeczywistością tego faktu. Rodzice – samo ich pojęcie. Pogląd, że ty – ta niezwykle złożona całość ścięgien i osobowości, ten przenośny wszechświat lśniący milionem idei i pasji oraz małych sposobów bycia w świecie, które czynią cię tobą – zaczęła się jako błysk w czyimś oku, zestaw reakcji chemicznych, które stały się cząsteczkami, które stały się komórkami w czyimś ciele, zanim uformowały się w ciebie. Pogląd, że tak wiele wymiarów twojej osobowości, tak wiele rzeczy, które uważasz za oczywiste, gdy próbujesz nadać sens światu, zostało wymyślonych przez kogoś innego niż ty sam (i być może inne niż ciało, z którego zrodziły się komórki, które stały się tobą) — kogoś, kto zajmuje w twojej kosmogonii tę dziwną i zdumiewającą pozycję arbitra pomiędzy istnieniem a nieistnieniem konkretnego ciebie, którym jesteś.

Podwójnie niepokojące doświadczenie tego, co dzieje się, gdy arbiter przekracza próg własnego nieistnienia, jest tym, co Mary Gaitskill zwraca się do niej w swoim przemyślanym, czułym wystąpieniu Skorzystaj z mojej rady: Listy do następnego pokolenia od ludzi, którzy wiedzą jedno lub dwa (biblioteka publiczna) — cudowna antologia z 2002 roku autorstwa artysty i pisarza Jamesa L. Harmona, zainspirowana twórczością jednego z jego duchowych rodziców: Rilkego i jego ponadczasowych Listy do młodego poety.

Gaitskill pisze:

Moja rada jest bardzo konkretna i praktyczna. Jest to rada, którą chciałbym, żeby ktoś dał mi z taką mocą, z jaką zamierzam ją teraz dać: kiedy twoi rodzice umierają, powinieneś iść i być z nimi. Powinieneś spędzać tak dużo czasu, jak tylko możesz. Może się to wydawać oczywiste; zdziwiłbyś się, jakie to może być trudne. Jest to mniej trudne, jeśli masz dobre relacje z rodzicem, a nawet jeśli tak nie jest, jeśli jesteś na tyle dorosły, że straciłeś przyjaciół i poważnie rozważałeś własną śmierć. Mimo wszystko może to być trudniejsze, niż myślisz.

Z delikatnym zastrzeżeniem, że istnieją ludzie, „do których ta ogólna dyrektywa nie ma zastosowania”, a jej rada nie ma na celu nagany wobec tych osób, Gaitskill zwraca się do tych z nas, wychowywanych przez omylnych rodziców, którzy w taki czy inny sposób straszliwie zawiedli w najgłębszym zadaniu rodzicielstwa – bezwarunkowej miłości:

Jeśli jesteś młodą osobą, która ma złe relacje z rodzicem, jest to koszmar pełen złości, zamętu i poczucia winy. Nawet jeśli ich nienawidzisz, możesz nadal nie chcieć uwierzyć, że to się dzieje naprawdę… Nawet jeśli twoi rodzice stosowali przemoc fizyczną lub emocjonalną, są częścią ciebie w sposób wykraczający poza osobowość, a nawet charakter. Może „poza” nie jest właściwym słowem. Są częścią ciebie w sposób, który wykracza poza codzienną jaźń. Przekazali ci esencję. Ta esencja może nie być rozpoznawalna; twoi rodzice mogli przemienić jego surową materię w coś tak odmiennego od tego, co ty z niego zrobiłeś, że wydaje się, że nie jesteś do siebie podobny. To, że dali ci tę esencję, może nie być ich zaletą – być może nawet nie zdecydowali się na to. (Być może nie ma to też charakteru biologicznego; wszystko, co tutaj powiem, dotyczyłoby zarówno rodziców adopcyjnych, jak i biologicznych.)

Bycie z umierającym rodzicem, zauważa Gaitskill, to sposób na uhonorowanie faktu – tak podstawowego, a jednocześnie tak niezrozumiałego – że wkrótce ich odejdzie, a wraz z nimi odejdzie twoje doświadczenie bycia ich dzieckiem w sposób, jaki znałeś, fundamentalny sposób, w jaki poznałeś siebie. U podstaw tego podwójnego uznania leży „trudna prawda, że ​​nic nie wiemy o tym, kim jesteśmy ani co znaczy nasze życie”. Ona pisze:

Nic nie wyjaśnia tego jaśniej niż przebywanie przez dłuższy czas w obecności umierającej osoby. Śmierć sprawia, że ​​ludzie wydają się bardzo małymi pojemnikami upakowanymi tak gęsto, że z chwili na chwilę jesteśmy świadomi jedynie ułamka tego, co kryje się w naszym wnętrzu. Bycie w obecności śmierci może cię otworzyć i wyrzucić uczucia, które są głębsze i potężniejsze niż wszystko, co myślałeś, że znasz. Jeśli miałeś kochającą i jasną relację z rodzicem, to doświadczenie prawdopodobnie nie będzie tak bolesne. Mogą bowiem zdarzać się chwile czystej czułości, a nawet uniesienia. Być może jednak nadal będziesz musiał patrzeć, jak twój rodzic zdaje się załamywać psychicznie i fizycznie, rozpadając się w coś, czego nie możesz już rozpoznać. W pewnym sensie jest to okropne – wiele osób tak właśnie uważa. Jest jednak tego druga strona: będąc świadkami tego pozornego zniszczenia, dostrzegamy tę część naszych rodziców, której nie da się przełożyć na ludzkie terminy, tę, o której nic nie wiemy i której ludzki pojemnik jest zbyt mały, aby nadać mu kształt.

Ponieważ każde doświadczenie emocjonalne, którego doświadczamy, gdy stoimy twarzą w twarz z inną osobą, jest zawsze doświadczeniem emocjonalnym, którego doświadczamy w sobie i wokół nas samych – szczególnie jeśli ta inna osoba dała początek temu „ja” – stawienie czoła tej ponadpoznawalnej jakości oznacza zmierzenie się z ograniczeniami naszej własnej samowiedzy. Gaitskill pisze:

Znajomość swoich uczuć też jest trudna, ponieważ jest w nich tak wiele emocji, że trudno stwierdzić, które z nich są najprawdziwsze. Część ciebie może chcieć natychmiast wyjść; część ciebie może chcieć zostać na zawsze. Dlatego radziłem, abyś został „tak długo, jak możesz”. Znaczenie tego będzie się różnić w zależności od osoby, potrzeb rodzica i innych krewnych. Może wystarczyć jeden dzień, ale może to zająć cały miesiąc. Jeżeli jest to sytuacja długotrwała, dobrym pomysłem może być wyjechanie na kilka dni i powrót. Te decyzje są tak osobiste, że wykraczają poza zakres moich rad – z wyjątkiem mojej rady, aby zwracać szczególną uwagę na siebie. Jeśli czujesz, Do diabła z tym, wychodzęnie martw się — jest na to miejsce. Może faktycznie powinieneś wyjechać. Ale zanim to zrobisz, upewnij się, że ten głos nie krzyczy prawdziwszego. Kiedy twoi rodzice umrą, już nigdy ich nie zobaczysz. Może ci się wydawać, że to rozumiesz, ale dopóki to się nie stanie, tak nie jest.

W uczuciu pozornie sprzecznym, ale w rzeczywistości zgodnym z głębszym znaczeniem tego, co artystka Louise Bourgeois zapisała na starość w swoim dzienniku na całe życie: “Rodzisz się sam. Umierasz sam. Wartość przestrzeni pomiędzy to zaufanie i miłość. “ — Gaitskill podsumowuje:

Mówią, że sam przychodzisz na świat i sam też odchodzisz. Ale nie rodzisz się sam; twoja mama jest z tobą, może i twój ojciec. Ich obecność mogła być pełna miłości, mogła być demyjna, a może i jedno i drugie. Ale oni byli z tobą. Kiedy będą umierać, pamiętaj o tym. I idź, bądź z nimi.

Uzupełnij ten fragment Skorzystaj z mojej rady — w tym także powieściopisarz Richard Powers on najważniejsza postawa, jaką możesz przyjąć wobec swojego życia i filozofka Martha Nussbaum jak szanować swój wewnętrzny świat — z Richardem Dawkinsem szczęście śmierciMarek Aureliusz dalej uznając śmiertelność za klucz do pełni życiai założyciel projektu Zen Hospicjum, Frank Ostaseski pięć odkupiających życie zaproszeniech, które można skierować w obliczu śmiercia następnie wróć do tego delikatnie ilustrowana medytacja na temat cyklu życia.