Wielkie niebezpieczeństwo to stać bez ruchu na brzegu, podczas gdy rzeka twojego życia płynie obok. To nie jest łatwe, uczyć się jak przestać czekać i zacząć żyć; nie jest to łatwe żeby nie marnować życia; nie jest łatwo wiedzieć, czy sposób, w jaki spędzasz swój czas, umysł i miłość, jest wart nieprawdopodobnego faktu, że ty, wbrew w przeciwnym razie znacznie większe szanseistnieć.

A jednak na niepokojące pytanie, które pulsuje pod wszystkim — Dlaczego ty? — jedyną odpowiedzią jest twoje życie, przeżyte.

Emily Ogden ostrzy ostrze tego pytania już w pierwszym zdaniu jednego z esejów ze swojego wspaniałego zbioru O niewiedzy: jak kochać i inne eseje (biblioteka publiczna):

Czy Twoja łódź również jest uspokojona? – pytam autorów moich książek. Twoje zobowiązania podjęte, wybrane miłości, czy wiatr opadł? Czy zastanawiałeś się, czy Twoim przeznaczeniem jest czekać na kolejny powiew wiatru, czy też wiosłować, by ratować życie?

Z okiem na strach poety Maria Ruefle raz nazwana z jej typową dla siebie mrugającą ostrością – „głęboko zakorzenionym niepokojem związanym z możliwością, że pewnego dnia okaże się, że poświęciłam swoje życie kretynowi” – ​​Ogden obserwuje fraktalną naturę tego podstawowego strachu, rozciągającego się na każdy aspekt tego, czemu i komu się poświęcamy. Ona pisze:

W moim podejściu do tych miłości mojego życia znajduję tę samą mieszaninę przekonania i wstydu. Jestem oddany. Wstydzę się swojego oddania. Nie mogę powstrzymać się od wyobrażenia sobie pogardliwej twarzy tego, który widzi w moim idolu bryłę gliny.

Załóżmy, że życie może, ale nie musi, być poświęcone głupstwu. Co wtedy? Jakie są odpowiedzi poza próbą udzielenia odpowiedzi z pewnością, której nigdy nie można zapewnić?… Ujmowanie znaczenia w formie pytania ustępuje zbyt wiele. Sprawy znaku zapytania ze mną nigdy się nie skończą. Stoi jak krowa na drodze, nie rozumiejąc, nie poruszając się.

Ze swojej strony podzielam polską poetkę Wisławę Szymborską, laureatkę Nagrody Nobla: „Wolę absurdalność pisania wierszy od absurdalności ich nie pisania” – napisała w swoim znakomitym wierszu „Możliwości”. Wolę absurd oddania od absurdu obojętności.

U podstaw oddania leży uznanie, że rzeczywistość drugiego człowieka – niezależnie od tego, czy ją rozumiesz, czyli potrafisz wydobyć z niej osobiste znaczenie – ma znaczenie. Iris Murdoch ujęła to w najdoskonalszej definicji miłości, jaką spotkałam: „niezwykle trudna świadomość, że coś innego niż my sami jest realne”.

Ogden uważa wiersze Emily Dickinson – te wielkie listy miłosne do rzeczywistości – za wzór sztuki, która „wymyka się żądaniu ostatecznego znaczenia”, otwiera coś, „co nie dojdzie do skutku”. W wierszu Dickinsona „Ptak przybył ścieżką” zauważa, ptak nie jest ptakiem romantyków, który śpiewa i symbolizuje, nie jest ptakiem wróżbyale istota zajęta „sprawami prozaicznymi” własnego życia spotykała się na własnych warunkach: przetrwała, ważąc swoje pragnienia i potrzeby. Ogden pisze:

Słowik Johna Keatsa śpiewa nieprzerwanie przez stulecia. Drozd Walta Whitmana opłakuje Abrahama Lincolna. Rudzik Dickinsona podchodzi blisko i zajmuje się przetrwaniem. Ten wiersz opowiada o serii problemów obcych, którymi zarządza się i rozwiązuje. Jeśli poeci są jak ptaki, to w świetle tego wiersza dzieje się tak nie dlatego, że śpiewają; dzieje się tak dlatego, że zajmują się swoimi sprawami. Wiersz schodzi na spacer. Nie wie, że widziałem. Nie zadaje sobie pytania, czy uważam, że to ma znaczenie. Moje wątpliwości tego nie zniszczą.

Każde istnienie – twoje, moje – jest żywym poematem, a każde doświadczenie w nim zawarte jest, jeśli tak pozwolimy, ptakiem. Jego sprawa jest jego sprawą. Naszą działalnością nie jest interpretacja ani rozmyślanie, ale obserwacja, integracja, oddanie temu, co jest – czysta obecność, bez strachu, osądu i impulsu kontroli, z rzeczywistością i zagnieżdżonymi w niej nieskończonościami: wszystkimi tymi rzeczywistościami odmiennymi od naszej, poza nią, nigdy w pełni nie pojętymi rozumem, osiągalnymi tylko i ledwie miłością.

Wymaga to tego, co Iris Murdoch tak pamiętnie określiła „bezinteresowny” — tę samą trudną praktykę, która zapewnia największą ulgę, jaką znam, w szponach samozaparcia, które powodują najwięcej cierpienia.

Ogden pisze:

Któregoś dnia obserwowałem śpiewającego wróbla siedzącego na najwyższym punkcie mojej łukowatej kraty fasolowej, z piórami na pasiastym gardle, a jego ciało stanowiło trąbę jego terytorialnego wezwania. Całość maleńkiego ciała stała się ogromnym dźwiękiem. Cieszyłem się z niego; Całkowicie zainteresowałam się jego zainteresowaniem śpiewem. W podobny sposób pocieszam się spacerując z psem. Jego świat jest inny niż mój, ale w równym stopniu zorganizowany przez żywe preferencje. Ze względu na to, co czuje, obszary trawy, które wydają mi się niezróżnicowane, są dla niego niezwykle ważne. Wstrząśnięty przejściem innego psa, wyciera dotknięty obszar swoim węchem, wciągając powietrze tak mocno i szybko, że cały jego pysk się trzęsie. Patrzenie na ciebie z dzikiej twarzy jest dążeniem i pragnieniem sekwencji; nie jest to jednak dążenie czy pragnienie sekwencji podobnej do twojej. Możesz podążać za inną matematyką; nadal możesz liczyć, ale nie o sobie. Tylko dlatego, że zwierzę realizuje prawdziwy projekt, a nie czcze marzenie, oglądanie go przynosi ulgę.

Nie wiemy, jak to jest być istotą inną niż my – ptakiem, psem, osobą, którą kochamy. Wielkim triumfem jest porzucenie fantazji o zrozumieniu i w każdym razie kochać.