Żyć to zachwycać się – przynajmniej od czasu do czasu, przynajmniej z przebłyskami głębokiego intuicyjnego zachwytu – maszyną przypadku i wyboru Rube’a Goldberga, która czyni nas tym, kim jesteśmy, gdy w połowie kroczymy, a w połowie się potykamy. nieprawdopodobne ścieżki, które prowadzą nas z powrotem do nas samych. Moje życie zostało ukształtowane przez wybór w dużej mierze impulsywny w wieku trzynastu lat i większość z nas potrafi zidentyfikować momenty, w których mogliśmy obrać zupełnie inny kierunek — przeprowadzić się przez cały kontynent lub zbudować tutaj dom, porzucić burzliwego kochanka lub zostać, poczekać na kolejny awans lub rzucić pracę w korporacji i zająć się sztuką. Nawet pozornie trywialne wybory mogą wywołać ogromne skutki, których możemy pozostać całkowicie nieświadomi — nigdy nie dowiemy się, jakich dokładnie nieszczęść uniknęliśmy, idąc tą, a nie inną ulicą, ani też dokładnej wielkości naszych nieproszonych łask.

Być może nasza najostrzejsza świadomość luki pomiędzy jedynym życiem, które mamy, a wszystkimi życiami, jakie mogliśmy mieć, pojawia się w obliczu strachu przed utratą – nagłym i dezorientującym oświeceniem, w którym rozpoznajemy, że obok naszych obecnych wyborów istnieją równoległe możliwości. „Nasze życie może stać się przedłużającą się żałobą lub niekończącym się napadem złości z powodu życia, którego nie mogliśmy przeżyć” – napisał psychoanalityk Adam Phillips w swojej eleganckiej sprawie wartość naszego nieprzeżytego życia. „Ale wyjątki, których doświadczamy, wymuszone lub wybrane, czynią nas tym, kim jesteśmy”.

Girlanda tych wyjątków zdobi nasze poczucie siebie – nasze konstelacyjne doświadczenie osobistej tożsamości, które – jak przenikliwie zauważył poeta i filozof John O’Donohue – „nie jest jedynie empirycznym procesem zawłaszczania lub trawienia bloków życia”.

Nikt nie uchwycił tej ostatecznej świadomości egzystencjalnej piękniej i z większymi niuansami niż pionierska francuska filozofka egzystencjalistyczna i feministka Simone de Beauvoir (9 stycznia 1908 – 14 kwietnia 1986) w swojej autobiografii: Wszystko powiedziane i zrobione (biblioteka publiczna).

Z szczęśliwej mównicy swojego długiego życia Beauvoir zastanawia się nad tą konstelacją przypadku i wyboru:

Każdego ranka, jeszcze zanim otworzę oczy, wiem, że jestem w swojej sypialni i łóżku. Ale jeśli po obiedzie idę spać do pokoju, w którym pracuję, czasami budzę się z uczuciem dziecięcego zdumienia – dlaczego jestem sobą? Tym, co mnie zdumiewa, podobnie jak zdumiewa dziecko, gdy uświadamia sobie swoją tożsamość, jest fakt, że znajduję się tu i w tej chwili, głęboko w tym życiu, a nie w innym. Jaki zbieg okoliczności do tego doprowadził?

Mając na uwadze element przypadku i jego niezliczone przejawy, dodaje:

Penetracja tej konkretnej komórki jajowej przez ten konkretny plemnik, z konsekwencjami spotkania moich rodziców i przed ich narodzinami oraz narodzinami wszystkich ich przodków, nie miała jednej szansy na wystąpienie setek milionów. I to przypadek, przypadek zupełnie nieprzewidywalny przy obecnym stanie nauki, spowodował, że urodziłam się kobietą. Od tego momentu wydaje mi się, że z każdego ruchu w mojej przeszłości mogło wyniknąć tysiąc różnych przyszłości: mogłem zachorować i przerwać studia; Mogłem nie mieć spotkał Sartre’a; w ogóle mogło się coś wydarzyć.

Ale najciekawsza część tego zamieszania, zauważa Beauvoir, polega na tym, że pomimo większego kosmiczny wypadek całego życia i przypadkowa natura naszego konkretnego życia w nim, doświadczamy siebie i naszego istnienia jako nieprzypadkowych – rozłączenia, które graniczy z paradoks wolnej woli. Ona pisze:

Rzucony w świat, zostałem poddany jego prawom i przygodnościom, rządzonym przez wolę inną niż moja, okoliczności i historię: dlatego rozsądne jest dla mnie poczucie, że sam jestem przygodny. To, co mnie zdumiewa, to to, że w tym samym czasie jestem nie kontyngent. Gdybym się nie urodził, nie byłoby pytania: za punkt wyjścia muszę przyjąć fakt, że istnieję. Z pewnością przyszłość kobiety, którą byłam, może zmienić mnie w kogoś innego niż ja. Ale w takim przypadku to ta inna kobieta zadałaby sobie pytanie, kim jest. Dla osoby, która mówi „Oto jestem”, nie ma innej możliwości współistnienia. Jednak ta konieczna zbieżność tematu i jego historii nie wystarczy, aby pozbyć się mojego zakłopotania. Moje życie: jest zarówno dobrze znane, jak i odległe; definiuje mnie, a mimo to stoję poza nim.

Beauvoir kontynuuje, rozważając dokładny charakter tego „ciekawego obiektu”. fizyka, która zrewolucjonizowała ludzkie rozumienie życia i rzeczywistości w swoim życiu i pisze:

Podobnie jak wszechświat Einsteina, jest on zarówno nieograniczony, jak i skończony. Bezgraniczna: biegnie przez czas i przestrzeń, aż do początków świata i jego krańców. W mojej istocie podsumowuję ziemskie dziedzictwo i stan świata w tej chwili.

[…]

A jednak życie jest również skończoną rzeczywistością. Posiada wewnętrzne serce, ośrodek internalizacji, a Ja co oznacza, że ​​jest ono zawsze takie samo przez cały kurs. Życie rozgrywa się w określonym przedziale czasu; ma początek i koniec; ewoluuje w danych miejscach, zachowując zawsze te same korzenie i tworząc niezmienną przeszłość, której otwarcie na przyszłość jest ograniczone. Niemożliwe jest uchwycenie i zdefiniowanie życia w taki sam sposób, w jaki można uchwycić i zdefiniować rzecz, ponieważ życie jest „niezsumowaną całością”, jak to ujmuje Sartre, całością zdetotalizowaną i dlatego nie ma istnienie. Można jednak na ten temat zadawać pewne pytania.

Oczywiście, jak pamiętnie zauważyła amerykańska rówieśniczka De Beauvoir i współczesna Susanne Langer: nasze pytania niezmiennie kształtują nasze odpowiedzi. Jednak na to główne pytanie, czy i w jakim stopniu jesteśmy zależni od przypadku, De Beauvoir oferuje odpowiedź, która promieniuje ostatecznym antidotum na żal:

Szansa… ma dla mnie szczególne znaczenie. Nie wiem, dokąd mogły mnie zaprowadzić ścieżki, które, gdy patrzę wstecz, wydaje mi się, że mogłem podążać, ale tak naprawdę nie szedłem. Pewne jest to, że jestem zadowolony ze swojego losu i nie chcę, aby w jakikolwiek sposób go zmieniał. Dlatego traktuję te czynniki, które pomogły mi je spełnić, jako szczęśliwe zbiegi okoliczności.

Uzupełnij ten konkretny fragment całkowicie wspaniały Wszystko powiedziane i zrobione z filozofką Rebeccą Goldstein co sprawia, że ​​ty i twoje ja z dzieciństwa jesteście tą samą osobą, pomimo zmian w ciągu całego życiaa następnie ponownie odwiedź Beauvoir wolność, zajęcie i dlaczego szczęście jest naszym moralnym obowiązkiem, witalność i miarę inteligencjiI jej codzienność.