Jak świadomość, jak muzyka, jak miłośćsamo życie nie musiało istnieć – nic w podstawowych prawach tego nie wymaga. Wszechświat mógłby dalej uderzać w siebie jako bezgraniczne morze czystej czasoprzestrzeni, czarnej i pozbawionej życia jak wnętrze czaszki. Ale w szeptie, który wkrótce stał się symfonią, powstało życie, aby dać nam takie nieustanne cuda jak rura widmo I miłorząb, altannik I oko przegrzebka.

Neurobiolog Brian Isett i artystka Claudia Biçen świętują cud, w jaki sposób przeszliśmy od mitochondriów do umysłów Cichy nauczyciele: jak natura napisała historię życia (biblioteka publiczna) — list miłosny do tego miejsca pomiędzy wiedzą a tajemnicą, gdzie nauka oświetla duchowość natury.

Rozpoczynając historię tam, gdzie zaczęła ją natura, Isett pisze w pierwszym rozdziale „Ocean”:

Dawno, dawno temu Ocean nauczył życie, jak zacząć. Lekcja rozpoczęła się w ciepłym miejscu, na przykład w płytkich wodach spokojnej zatoki lub w kłębiącym się bulionie z komina hydrotermalnego. W tych miejscach ciepła woda zapewniła wystarczającą ilość energii, aby połączyć substancje chemiczne, które normalnie byłyby rozdzielone. Pierścienie węgla, zwane „nukleotydami”, są zlepione razem w taki sam sposób, w jaki litery tworzą słowa. I chociaż większość kępek utworzyła bezsensowne sploty, niektóre utworzyły bełkotliwe nici wczesnego tekstu genetycznego zwanego „RNA”. Dzięki zachęcie Oceana rozpoczęła się reakcja łańcuchowa: zamiast rozpuszczać się z powrotem w morzu, chemikalia zaczęły składać się w delikatne struktury, które umożliwiły zajście jeszcze większej liczby reakcji chemicznych. Uważa się, że te wczesne cząsteczki, wiele z nich nazywanych obecnie „rybozymami”, podtrzymały pierwsze szepty życia. Nasza historia się zaczęła.

Historia toczy się jak ujęcie potęgi dziesiątej Eamesa, przesuwając się w górę o rząd złożoności, aż pierwsze ziarniste piksele zaczną tworzyć rozpoznawalny obraz świata żywych — pierwszych komórek, w których „nasi pierwsi przodkowie rysowali i komponowali”; szkielet, płuco, płetwa, która stała się stopą; a po drodze pojawienie się fotosyntezy i grzybów, symbiontów i snu.

Całości dopełniają żywe ilustracje Biçena, będące po części baśnią, a po części psychodelicznym snem.

Pod tym wszystkim pulsuje przekonanie, że nie jest za późno na zmianę katastrofalnego kursu ekologii, że można tego dokonać jedynie poprzez uważne i twórcze słuchanie cichych lekcji natury, dając do zrozumienia, że ​​naszym najpotężniejszym narzędziem odporności jest entuzjastyczny zachwyt.

Ilustracje dzięki uprzejmości Enchanted Lion Books; zdjęcia stron: Maria Popova