„To twoje życie, które prowadzisz, nie jest jedynie fragmentem całej egzystencji, ale w pewnym sensie całością” – napisał pionier kwantowy Erwin Schrödinger połączył swoją młodą naukę ze starożytną filozofią Wschodu liczyć się z ciągłą tajemnicą tego, czym jesteśmy.

Sto lat później – stulecie, w trakcie którego rozwikłaliśmy podwójną helisę, odkryliśmy bozon Higgsa, rozszyfrowaliśmy ludzki genom, usłyszeliśmy falę grawitacyjną i po raz pierwszy zobaczyliśmy czarną dziurę oraz odkryliśmy tysiące innych możliwych światów poza naszym Układem Słonecznym – tajemnica tylko się dla nas pogłębiła „atomy ze świadomością”, zdolny do muzyki i morderstwa. Każdego dnia jemy żywność, która staje się nami, a jej cząsteczki metabolizują się w nasze własne, gdy poruszamy się po świecie z iluzją siebie. Każdego dnia żyjemy ze zdziwieniem co sprawia, że ​​my i nasze ja z dzieciństwa jesteśmy „tą samą” osobąmimo że większość naszych komórek i naszych snów została wymieniona. Każdego dnia stajemy się niespokojnymi miniaturami rozległego wszechświata, który dopiero zaczynamy zgłębiać.

W Uwagi na temat złożoności: naukowa teoria połączenia, świadomości i bytu (biblioteka publiczna), buddyjski naukowiec Neila Teise’a stara się połączyć tajemnicę świata z tajemnicą nas samych, łącząc nasze trzy główne instrumenty badania rzeczywistości — naukę empiryczną (ze szczególnym naciskiem na teorię złożoności), filozofię (ze szczególnym uwzględnieniem zachodniego idealizmu) i metafizykę (ze szczególnym uwzględnieniem buddyzmu, wedanty, kabały i siwizmu) — aby namalować obraz wszechświata i wszystkich jego najdrobniejszych części „jako nic innego jak rozległy, samoorganizujący się, złożony system, którego wyłaniające się właściwości są… wszystkim”.

Theise definiuje podstawowe założenie naukowe swoich badań:

Teoria złożoności to badanie tego, jak złożone systemy manifestują się w świecie… Złożoność w tym kontekście odnosi się do klasy wzorców interakcji: otwartych, ewoluujących, nieprzewidywalnych, a jednocześnie adaptacyjnych i samowystarczalnych… tego, jak życie samoorganizuje się z substancji naszego wszechświata, od interakcji w pianie kwantowej po powstawanie atomów i cząsteczek, komórek, istot ludzkich, struktur społecznych, ekosystemów i nie tylko.

[…]

Ani my, ani nasz wszechświat nie jesteśmy maszynowi. Maszyna nie ma możliwości zmiany swojego zachowania, jeśli jej otoczenie ulegnie zmianie lub stanie się przytłaczające. Złożone systemy, w tym ciała ludzkie i społeczności ludzkie, mogą zmienić swoje zachowania w obliczu nieprzewidywalnego. Ta kreatywność jest esencją złożoności.

Sto lat po tym, jak Schrödinger wygłosił swoje niepokojące stwierdzenie „ogólna liczba umysłów to tylko jeden”, Theise uważa, że ​​najwyższą nagrodą tego obiektywu jest rzeczywistość:

Teoria złożoności może sprzyjać nieocenionej elastyczności perspektyw i obudzić nas do prawdziwej, głębokiej intymności z większą całością, abyśmy mogli powrócić do tego, co kiedyś mieliśmy: naszego przyrodzonego prawa do bycia jednością ze wszystkimi.

Centralnym elementem teorii złożoności jest koncepcja zjawisk wyłaniających się, takich jak kolonie mrówek, tłumy czy świadomość. Teise pisze:

Cechą wyróżniającą złożoność życia jest to, że w każdym pojedynczym przypadku całość jest większa niż suma jej części. Nawet znając cechy i zachowania wszystkich poszczególnych elementów żywego układu (komórki, ciała, ekosystemu), nie można przewidzieć niezwykłych właściwości, które wyłaniają się z ich interakcji.

[…]

Pojawiające się zjawiska w koloniach mrówek nie powstają dlatego, że jakiś przywódca kolonii coś planuje. Chociaż pojawienie się często wygląda na zaplanowane od góry do dołu, tak nie jest. Dobrym przykładem jest prosta linia mrówek. Mrówki zbierają pożywienie skądkolwiek je znajdą i przynoszą je z powrotem do kolonii. Mrówki chodzą tam i z powrotem, tak sprawnie i dobrze uporządkowane, że wydaje się, że ktoś z pewnością to wszystko przygotował. Ale nikt tego nie zrobił. Królowa mrówek nie pełni funkcji administracyjnej; nie monitoruje stanu kolonii jako całości. Pełni jedynie funkcję reprodukcyjną. Na górze nie ma pojedynczej mrówki ani grupy mrówek planujących linię pożywienia lub jakikolwiek inny aspekt kolonii. Organizacja powstaje wyłącznie w wyniku lokalnych interakcji między każdą mrówką a każdą inną mrówką, którą spotyka.

Odchodząc do skali planetarnej, argumentuje, że wszystkie żyjące istoty na Ziemi są jednym organizmem ożywianym przez jedną świadomość, która przenika wszechświat. Wyzwanie polega oczywiście na tym, jak pogodzić ten pogląd z naszym przytłaczającym subiektywnym doświadczeniem jako autonomicznych ja, odrębnych w przestrzeni i czasie – doświadczenie wzmocnione przez marność wolnej wolico powstrzymuje nas od jasnego postrzegania naszej natury jako cząstek w samoorganizującej się całości.

Aby rozwiać ten paradoks, Theise opiera się na centralnym elemencie teorii kwantowej: koncepcji Neilsa Bohra komplementarność — idea, że ​​ponieważ dwa różne spojrzenia na rzeczywistość mogą być prawdziwe, ale nie jednocześnie, aby opisać rzeczywistość, musimy wybrać między nimi, aby wewnętrzna ważność i spójność jednego nie kolidowała z wewnętrzną ważnością i spójnością drugiego. Zapraszając do takiej komplementarności perspektyw, pisze:

Tłumy hord żywych istot na Ziemi, nie tylko w przestrzeni, ale i w czasie, są w rzeczywistości jednym, masywnym, pojedynczym organizmem, z taką samą pewnością, jak każdy z nas (w naszych własnych umysłach) wydaje się być odrębną istotą ludzką przez całe nasze ograniczone życie… Każdy z nas jest w równym stopniu niezależnym żyjącym człowiekiem, a także tylko jedną, całkowicie minutową, całkowicie krótką jednostką pojedynczego ogromnego ciała, które jest życiem na Ziemi. Z tego punktu widzenia przemijanie pokoleń ludzkich, w spokoju lub zamieszaniu, nie jest niczym innym jak złuszczaniem komórek ze skóry.

To coś więcej niż metafizyczne zorientowanie na rzeczywistość — to głęboko fizyczny fakt, którego żywym dowodem są same komórki. Dostarczając naukowego potwierdzenia ponadczasowego, poetyckiego twierdzenia Whitmana „każdy atom, który należy do mnie, tak samo jak dobro, należy do ciebie”, Teise pisze:

Większość komórek organizmu podlega ciągłej przemianie. Niektóre komórki odnawiają się przez lata, podczas gdy inne typy komórek wymieniane są co kilka dni. Tak więc większość cząsteczek (a tym samym atomów) naszych ciał również powraca na planetę w niekończącym się recyklingu i wymianie atomowej. Czy zatem z tej perspektywy jesteśmy żywymi istotami poruszającymi się po tej skale, którą nazywamy Ziemią? A może tak naprawdę jesteśmy samą Ziemią, której atomy samoorganizują się, tworząc przejściowe istoty, które myślą o sobie jako o samowystarczalności i oddzieleniu od siebie, mimo że kiedykolwiek powstały i nieuchronnie powrócą do atomowej substancji planety?

Odnosi się to do całej skali materii, na poziomie molekularnym powyżej atomów i poniżej komórek:

Wydychamy cząsteczki (dwutlenek węgla) i cząsteczki potu (woda, feromony) oraz wydalamy cząsteczki (mocz, kał) do otaczającego nas środowiska, a w zamian zjadamy żywność, którą rozkładamy na wchłanialne cząsteczki (białka, węglowodany, tłuszcze), wdychamy cząsteczki tlenu z planetarnej masy roślinnej i wchłaniamy cząsteczki przez naszą skórę… ponieważ każda powierzchnia, której dotykamy, potencjalnie zawiera cząsteczki wchłanialne. Chociaż można powiedzieć, że cząsteczki są twoje tylko wtedy, gdy znajdują się w twoim ciele, uzupełniająco, nie ma prawdziwego rozróżnienia między „naszymi własnymi” cząsteczkami a cząsteczkami otaczającego nas świata. Wychodzą z nas na zewnątrz i przychodzą do nas z zewnątrz. Na poziomie molekularnym, podobnie jak na poziomie komórkowym, każdy z nas pozostaje w ciągłej, bezpośredniej ciągłości z całą biomasą planety.

Epoka po tym, jak Max Planck odkrył najdrobniejsze skale istnienia – kwanty energii – a następnie rozważał ograniczenia nauki, biorąc pod uwagę fakt, że „my sami jesteśmy częścią natury i dlatego jesteśmy częścią tajemnicy, którą staramy się rozwiązać” Teise dodaje:

W najmniejszej skali Plancka najdrobniejsze twory to całości bez części, które po prostu wyłaniają się z czasoprzestrzeni i rozpływają się w niej jak fantomy – tam, ale nie tam, realnie, ale nie realnie. Wszystko wygląda jak rzecz jedynie z własnego, szczególnego punktu widzenia, na poziomie skali, na którym można je postrzegać jako „siebie” jako całość. Powyżej tego poziomu skali jest ono ukryte przed wzrokiem ze względu na wyłaniające się właściwości wyższego poziomu, które powoduje. Poniżej tego poziomu znika z pola widzenia w aktywnych zjawiskach, z których się wyłonił.

Trudno rozważać tę perspektywę bez drżenia przed pytaniem, co to w ogóle znaczy istnieć – i przestać istnieć. Ze swoim szczególnym, życiowym spojrzeniem na śmiertelność – jako dziecko dwojga ocalałych z Holokaustu, jako gej, który przeżył epidemię AIDS, w wyniku której zginęło wielu jego przyjaciół – Theise oferuje odkupieńczą odpowiedź:

Choć czujemy, że myślimy, jesteśmy żywymi istotami prowadzącymi niezależne życie we wszechświecie, prawdziwy jest także pogląd uzupełniający: nie żyjemy we wszechświecie; ucieleśniamy to. To tak, jak zwykle myślimy o sobie, że żyjemy na planecie, mimo że w sposób uzupełniający nią jesteśmy.

[…]

Jesteś tym ciałem i tymi cząsteczkami, i jesteś tymi atomami, i jesteś tymi bytami kwantowymi, i jesteś pianą kwantową, i jesteś polem energetycznym czasoprzestrzeni, i ostatecznie jesteś podstawową świadomością, z której to wszystko wyłania się, chwila Plancka po chwili Plancka.

Przez resztę czasu był przejrzysty i świetlisty Uwagi na temat złożonościTheise następnie splata odkrycia zachodniej nauki — od fizyki cząstek elementarnych po neuronaukę teoria chaosu — ze wschodnimi tradycjami metafizycznymi i własną, wieloletnią praktyką buddyzmu zen. Połącz to z fizykiem Davidem Bohmem całość i ukryty porządeka następnie ponownie odwiedź Virginię Woolf wspaniałe objawienie dotyczące całości bytu.