Nic, ani jedna rzecz, nie rani nas bardziej – ani nie sprawia, że ​​ranimy innych bardziej – niż nasze pewności. Historie, które sobie opowiadamy o świecie i z góry przesądzone wnioski, którymi zatykamy źródło możliwości, są największym upadkiem naszej świadomości. Są także nieuniknionym kosztem przetrwania, poruszania się w rozległej i złożonej rzeczywistości, z której większość pozostaje na zawsze poza naszą kontrolą i zrozumieniem. A jednak w wysiłku analizowania świata odcinamy się od pełni jego piękna, napinając się na delikatność życia.

Jak kochać świat bardziej, negocjując nasz głód pewności i nasz dar do opowiadania historii, o to właśnie chodzi George’a Saundersa bada w kilku uroczych fragmentach z Kąpiel w stawie w deszczu: podczas której czterech Rosjan prowadzi mistrzowskie zajęcia z pisania, czytania i życia (biblioteka publiczna) — bezgranicznie cudowna i wielowarstwowa książka, z którą się liczył klucz do świetnej opowieści I sposób na złamanie naszych serc.

Zgodnie z poglądami neurologa Olivera Sacksa na temat narracja jako filar tożsamości osobistejSaunders bada elementarny impuls do opowiadania historii jako podstawową zasadę organizującą, dzięki której zarządzamy naszym życiem:

W chwili, gdy się budzimy, zaczyna się historia: “Oto jestem. W moim łóżku. Ciężko pracujący, dobry tata, porządny mąż, facet, który zawsze daje z siebie wszystko. Jezu, bolą mnie plecy. Pewnie od tej głupiej siłowni.”

I tak właśnie, dzięki naszym myślom, powstaje świat.

Albo, w każdym razie, A świat zostaje stworzony.

To tworzenie świata poprzez myślenie jest naturalne, rozsądne i darwinowskie: robimy to, aby przetrwać. Czy jest w tym krzywda? Cóż, tak, ponieważ myślimy w ten sam sposób, w jaki słyszymy lub widzimy: w wąskim zakresie zwiększającym przetrwanie. Nie widzimy ani nie słyszymy wszystkiego, co można zobaczyć lub usłyszeć, ale tylko to, co jest dla nas przydatne do zobaczenia i usłyszenia. Nasze myśli są podobnie ograniczone i mają podobnie wąski cel: pomóc myślącemu prosperować.

Całe to ograniczone myślenie ma niefortunny produkt uboczny: ego. Kto próbuje przetrwać? “Ja jestem. Umysł bierze ogromną, jednolitą całość (wszechświat), wybiera jeden malutki jej fragment (ja) i zaczyna opowiadać z tego punktu widzenia. Po prostu ta istota (George!) staje się rzeczywista, a on (niespodzianka, niespodzianka) znajduje się dokładnie w centrum wszechświata i wszystko dzieje się w jego film, że tak powiem; to wszystko jest w jakiś sposób zarówno dla niego, jak i o nim. W ten sposób powstaje osąd moralny: to, co jest dobre dla Jerzego, jest… dobre. To, co jest dla niego złe, jest złe. (Niedźwiedź nie jest ani dobry, ani zły, dopóki wyglądając na głodnego, nie zacznie iść w stronę George’a.)

Zatem w każdej chwili tworzy się urojeniowa przepaść pomiędzy rzeczami takimi, jakimi myślimy, że są, a rzeczami takimi, jakie są w rzeczywistości. Ruszamy, myląc świat, który stworzyliśmy naszymi myślami, z prawdziwym światem. Zło i dysfunkcja (lub przynajmniej obrzydliwość) pojawiają się proporcjonalnie do tego, jak mocno dana osoba wierzy, że jego projekcje są prawidłowe i energicznie na nie oddziałuje.

Z biegiem czasu nasze historie twardnieją i przekształcają się w pewności, które zderzają się ze sobą za każdym razem, gdy nawiązujemy kontakt z inną osobą, co stanowi inną historię — kolejne ucieleśnienie niewiarygodnej narracji pierwszoosobowej znanej jako skaz która przenika klasyczną literaturę rosyjską. Mając na uwadze nieunikniony fakt, że „nie ma innego świata niż ten, który tworzymy naszymi umysłami, a predyspozycje umysłu determinują rodzaj świata, który widzimy”, Saunders zarysowuje pospolitą tragikomedię zderzenia w stworzonym przez umysł świecie skaz:

Myślę, więc się mylę, po czym mówię, a moja niesłuszność spada na kogoś, kto również myśli błędnie, i wtedy zostajemy we dwoje, którzy myślą błędnie, a jako ludzie nie możemy znieść myślenia bez podjęcia działań, które po podjęciu pogarszają sytuację.

[…]

Cały dramat życia na ziemi polega na tym, że: SkazOsoba z Głową nr 1 wychodzi na zewnątrz, gdzie się spotyka Skaz– Osoba z głową nr 2. Oboje, postrzegając siebie jako centrum wszechświata, mając o sobie wysokie mniemanie, od razu wszystko trochę źle rozumieją.

Próba komunikowania się przez tę szczelinę porozumienia przynosi rezultaty czasami komiczne, a czasami tragiczne, zawsze potwierdzając, że rzeczywistość nie jest pojedyncza, ale mnoga, nie jest punktem widzenia, ale płaszczyzną możliwych punktów widzenia. Z myślą o Czechowie – który był z wykształcenia lekarzem i to znakomitym, ale jeszcze lepszym pisarzem, ponieważ diagnoza jest wymuszonym wnioskiem z ciekawości, a sztuka to wieczna piaskownica wątpliwości – Saunders pisze:

W świecie pełnym ludzi, którzy zdają się wiedzieć wszystko, z pasją, w oparciu o niewielkie (często wypaczone) informacje, gdzie pewność często myli się z władzą, jaką ulgą jest przebywanie w towarzystwie kogoś na tyle pewnego siebie, by pozostać niepewnym (to znaczy wiecznie ciekawym).

Po uważnej lekturze opowiadania Czechowa „Agrest” zastanawia się:

Ciężko jest żyć. Niepokój życia sprawia, że ​​chcemy osądzać, być pewni, zająć stanowisko, definitywnie zdecydować. Posiadanie stałego, sztywnego systemu przekonań może przynieść wielką ulgę.

[…]

Dopóki nie podejmiemy decyzji, będziemy pozwalać na napływ kolejnych informacji. Czytanie takich historii jak „Agrest” może być postrzegane jako sposób na przećwiczenie tego. Przypomina nam, że każde pytanie w formie „Czy X jest dobre, czy złe?” mogłaby skorzystać z kolejnej rundy pytań wyjaśniających. Pytanie: „Czy X jest dobre czy złe?” Historia: “Dla kogo? W jakim dniu, w jakich warunkach? Czy z X mogą wiązać się jakieś niezamierzone konsekwencje? Jakieś dobro ukryte w złu, jakim jest X? Jakieś zło ukryte w dobru, jakim jest X? Powiedz mi więcej.”

Ta otwartość na więcej – na prawdę poza historią, na piękno poza pewnością – jest właśnie tym, co uczy nas, jak bardziej kochać świat. Kłaniając się głęboko Czechowowi jako mistrzowi tej egzystencjalnej sztuki, Saunders pisze:

To uczucie sympatii do świata przybiera w jego opowieściach formę ciągłego stanu ponownej analizy. („Czy jestem pewien? Czy rzeczywiście tak jest? Czy moja wcześniejsza opinia powoduje, że coś pomijam?”). Ma dar do ponownego rozważenia. Ponowne rozważenie jest trudne; wymaga odwagi. Musimy odmówić sobie komfortu bycia zawsze tą samą osobą, osobą, która jakiś czas temu znalazła odpowiedź i nigdy nie miała powodu w to wątpić. Innymi słowy, musimy pozostać otwarci (łatwo to powiedzieć w ten pewny siebie, New Age sposób, ale w rzeczywistości tak trudno to zrobić, w obliczu rzeczywistego, wyczerpującego, przerażającego życia). Kiedy nieustannie obserwujemy Czechowa i rytualnie wątpimy we wszystkie wnioski, czujemy się pocieszeni. Warto to ponownie rozważyć. To szlachetne, a nawet święte. Można to zrobić. Możemy to zrobić. Wiemy o tym dzięki przykładom, jakie pozostawia w swoich opowiadaniach, które są, można powiedzieć, wspaniałą, krótką maszyną do ponownego przemyślenia.

Kąpiel w stawie w deszczu pozostaje jedną z moich ulubionych książek wszechczasów. Uzupełnij te fragmenty z Virginią Woolf odnajdywanie piękna w niepewności czasu, przestrzeni i bytu i Kurt Vonnegut dalej niepewność jako tygiel kreatywnościa następnie wróć do niektórych przemyśleń na temat przyszłości w niepewnym świecie.