Są straty, które powodują więcej niż tylko ból – niszczą twoją rzeczywistość. Rysują granicę pomiędzy życiem, które znałeś z nimii życie, którego nigdy nie chciałeś poznać bez nich. I chociaż świat idzie do przodu, choć wydaje się, że świat napiera, smutek nalega, abyś pozostał tam, gdzie nieobecność jest najostrzejsza – w ciszy, w wypełnionych światłem wspomnieniach, w nieznośnej świadomości, że kogoś, kogo kochałeś tak głęboko i delikatnie, nie ma już tutaj, aby być świadkiem dalszej części Twojej historii.

Kiedy ktoś zostaje zabrany, zanim będziemy gotowi się pożegnać, łatwo jest poczuć się zdradzonym przez moment, w którym nastąpiła strata. Jest taki rodzaj złamanego serca powiązany z żalem, który nie ogłasza się głośno, po prostu trwa. Mówi, “Dlaczego teraz? Dlaczego oni? Dlaczego tak?” Nawet jeśli nadal wierzysz w Boga, twoja wiara może uginać się pod ciężarem takiego ciężaru. Chcesz zaufać boskiemu wyczuciu czasu, Bogu, który ma swoje powody, ale nic w ich nieobecności nie wydaje się boskie, nic w ich nieobecności nie wydaje się usprawiedliwione.

A jednak z czasem zrozumiesz, że jest coś świętego w tym, czego nie potrafimy wyjaśnić. Bóg ich wam nie odebrał, on je przyjął. Z tą samą czułością, która ukształtowała ich dusze, powitał ich na spoczynku – nie jako zakończenie, ale jako powrót do domu, jako święte spotkanie. I chociaż ta prawda nigdy nie usunie bólu, bólu, zmienia tajemnicę – one nie zniknęły. Nie są zgubieni. Są w pełni widoczne. Są w pełni utrzymane. Są spokojni.

Smutek jest dowodem na to, że istniała tu miłość. Głęboko. Celowo. Całkowicie. A tego rodzaju miłości nie wymazuje ani czas, ani odległość, ani nawet śmierć. Pozostawia ślad w twojej duszy, taki, który zawsze będzie pamiętał dźwięk ich głosu, kształt ich obecności lub światło, które wnieśli do każdego pokoju. Ból związany z ich utratą nie oznacza, że ​​straciłeś wiarę, oznacza to, że Twoja miłość była prawdziwa i nadal jest. Oznacza to, że twoja miłość była zakorzeniona.

A jeśli to nie rzuci światła na zaginionego, pamiętaj o tym:

Chociaż nie wszystko jest przeznaczone do zrozumienia, nadal należy to zobaczyć. I Bóg widzi każdą część ciebie, która uczy się, jak nieść to, o czym nigdy nie myślałeś, że będziesz musiał. Widzi poranki rozpoczynające się w ciszy i noce kłujące wspomnieniami. Widzi, jak w jednej ręce trzymasz radość, a w drugiej smutek. Widzi, że nadal decydujesz się na pojawienie. On widzi twoje serce.

Ten smutek, który nosisz w sobie, nie jest oznaką słabości, ale odbiciem miłości, która rozciąga się poza to życie. I choć być może nigdy nie przestaniesz za nimi tęsknić, pewnego dnia zdasz sobie sprawę, że miłość nie skończyła się wraz z początkiem smutku. Zmieniło tylko formę, a niebo – to samo miejsce, które je teraz trzyma, nadal trzyma także ciebie.