Jeden z najważniejszych rzeczy, których nauczyłem się o życiu jest to, że w każdym życiu pełnym celu i twórczej witalności musisz być tak samo religijny i zdyscyplinowany, jeśli chodzi o sen, jak o swoją pracę. A jednak jedną z największych zdrad naszej kultury jest sposób, w jaki nosi ona brak snu jako oznakę honoru w klapie ego osiągnięć – kult produktywności już minął ofiara obecnościpoświęcając nawet tę cenną nocną nieobecność świadomych myśli i pilną potrzebę metaboliczną niezbędną do regeneracji, zresetowania, ponownej kalibracji, abyśmy mogli zacząć od nowa, w najgłębszym tego słowa znaczeniuw nowy dzień.

Kłopoty ze snem utrudniają życie i sygnalizują problemy w życiu — ponieważ podczas snu regeneruje się większość układów fizycznych organizmu; ponieważ od tego czasu ewolucja wynalazła fazę REM w mózgu ptakato było pomagając nam regulować nasze negatywne emocje; ponieważ sen wykracza poza sferę fizyczną, umysłową i emocjonalną i dotyka egzystencji.

Nikt nie pisał z większą pasją i wnikliwością o egzystencjalnym wymiarze snu niż portugalski poeta i filozof Fernando Pessoę (13 czerwca 1888 – 30 listopada 1935) przez cały Książka Niepokój (biblioteka publiczna) — pośmiertnie opublikowane arcydzieło, które dało nam także Pessoa jak być dobrym odkrywcą w trwającej całe życie wyprawie do siebie, kłopoty z miłościąI jak uwolnić się od tego, kim naprawdę jesteś.

Pessoa zdaje sobie sprawę, że wszystkie nierozwiązane niepokoje i subtelne oddalenie od nas samych, które powstrzymują powieki przed zamknięciem kurtyny tego dnia, to nie tylko przeszkoda biologiczna, ale także wysłannicy naszego egzystencjalnego niepokoju. Zmagając się ze swoimi pisze:

Idę do łoża życia na jawie, bez opieki i spokoju, w przypływach i odpływach mojej pomieszanej świadomości, jak dwie fale w czarną noc, gdzie spotykają się losy nostalgii i spustoszenia.

Podczas gdy Kafka oddaje cześć twórcza moc bezsenności kilkanaście stopni szerokości geograficznej północnej Pessoa odkrywa w swojej bezsenności dziwną, metafizyczną moc:

Zegar na tyłach opuszczonego domu (wszyscy śpią) powoli wybija czysty, poczwórny dźwięk godziny czwartej jesiennego poranka. Jeszcze nie zasnąłem i nie mam zamiaru. Nic nie zaprząta mojej głowy, nie pozwala mi spać, ani żaden fizyczny ból nie pozwala mi się zrelaksować, ale głucha cisza mojego dziwnego ciała po prostu leży w ciemności, jeszcze bardziej opuszczona przez słabe światło księżyca latarni ulicznych. Jestem tak śpiąca, że ​​nie mogę nawet myśleć, tak bezsenna, że ​​nie mogę czuć. Wszystko wokół mnie to nagi, abstrakcyjny wszechświat, składający się z nocnych negacji. Rozdarta na zmęczoną i niespokojną, udaje mi się dotknąć – świadomością swojego ciała – metafizycznej wiedzy o tajemnicy rzeczy.

Portalem do tej tajemnicy, zdaje sobie sprawę Pessoa, jest zaprzestanie samopoznania, które wyznacza życie na jawie:

Zaprzestać, zasnąć, zastąpić tę przerywaną świadomość lepszymi, melancholijnymi rzeczami, szeptanymi w tajemnicy komuś, kto mnie nie zna! … Przestać, być przypływem i odpływem ogromnego morza, płynnie omijającego prawdziwe brzegi, w noc, w której naprawdę śpi się! … Zaprzestać bycia nieznanym i zewnętrznym, kołysaniem gałęzi w odległych rzędach drzew, delikatnym opadaniem liści, ich dźwiękiem zauważalnym bardziej niż ich opadaniem, szumem oceanu odległych fontann i całą niepewnością nocnych parków, zagubionych w niekończących się splotach, naturalnych labiryntach ciemności! … Przestać, zakończyć się wreszcie, ale przetrwać jako coś innego: kartka książki, kępka rozczochranych włosów, drżenie pełzającej rośliny przy uchylonym oknie, nieistotne kroki na żwirze zakrętu, ostatni dym unoszący się z zasypiającej wioski, bicz woźnicy pozostawiony na poboczu o poranku… Absurd, zamęt, zapomnienie – wszystko, co nie jest życiem…

Za mną, po drugiej stronie miejsca, w którym leżę, cisza domu dotyka nieskończoności.

Pessoa zaczyna wierzyć, że to sen najłatwiej pozwala nam wyzbyć się siebie i dotknąć nieskończoności:

Są chwile, kiedy pustka poczucia, że ​​żyjemy, osiąga konsystencję rzeczy pozytywnej. W wielkim mężczyźni działania, czyli święci, którzy działają całymi emocjami, a nie tylko ich częścią, to poczucie nicości życia prowadzi do nieskończoności. Koronują się nocą i gwiazdami, namaszczają się ciszą i samotnością. W [them] to samo uczucie prowadzi do nieskończoności; doznania rozciągają się niczym gumki, odsłaniając pory ich luźnej, fałszywej ciągłości… I w takich chwilach oba typy ludzi kochają sen, tak samo jak zwykły człowiek, który nie działa i nie działa, będący jedynie odbiciem ogólnego istnienia gatunku ludzkiego. Sen to połączenie się z Bogiem, Nirwana, jakkolwiek by się go nie nazywało. Sen to powolna analiza doznań, wykorzystywana zarówno jako atomowa nauka o duszy, jak i pozostawiona do drzemki niczym muzyka naszej woli, powolny anagram monotonii.

Pessoa w końcu doświadcza jeden taki moment dla siebie — moment głębokiego wyzbycia się siebie, po drugiej stronie którego czuje, że najbardziej przebudzonym do życia, do jego istoty i tajemnicy jest sen:

To była tylko chwila i zobaczyłem siebie. Nie potrafię już nawet powiedzieć, kim byłem. A teraz jestem śpiąca, bo myślę – nie wiem dlaczego – że sens tego wszystkiego jest spać.

Być może dzieje się tak dlatego, że interpretacja często zaburza znaczenie, ale sen unieszkodliwia biczującą rękę analitycznego umysłu, tłumi wszelkie racjonalizacje uchodzące za rozum, przywraca nas do stanu czystego bytu przed opowiadaniem tożsamości i opinii. Pessoa pisze:

Kiedy śpimy, wszyscy ponownie stajemy się dziećmi. Być może dlatego, że w stanie snu nie możemy zrobić nic złego i jesteśmy nieświadomi życia, największy przestępca i najbardziej zapatrzony w siebie egoista jest święty, dzięki naturalnej magii, tak długo, jak śpi.

[…]

Całe życie jest snem. Nikt nie wie, co on robi, nikt nie wie, czego chce, nikt nie wie, co on wie. Śpimy nasze życie, wieczne dzieci Przeznaczenia. Dlatego ilekroć to uczucie rządzi moimi myślami, odczuwam ogromną czułość, która ogarnia całą dziecięcą ludzkość, całe śpiące społeczeństwo, wszystkich, wszystko.