Prawda jest taka, że ​​najtrudniejsze rozmowy, jakie kiedykolwiek będziesz prowadzić, to te, które prowadzisz sam ze sobą.

Rozwijają się cicho, pod powierzchnią twojej nadziei, kształtując sposób, w jaki nosisz swoją przeszłość, kształtując sposób, w jaki sięgasz po swoją przyszłość.

Nauczono nas traktować siebie z łagodnością, szerzyć do wewnątrz tę samą łaskę, którą tak swobodnie ofiarowujemy otaczającemu nas światu – a jednak nasz wewnętrzny dialog często rani nas bardziej niż cokolwiek, co Bóg kiedykolwiek przemówił w naszym życiu. Ćwiczymy krytykę, której On nam nigdy nie dał. Trzymamy się ram czasowych, których On nigdy nie napisał. Potępiamy się za rany, które On już przebaczył.

Ale Bóg nigdy nie mówił do ciebie w ten sposób. Jego słowa nie są ostre; nie mają za zadanie zawstydzać. Jego głos nie ma na celu zadawania bólu, pogłębiania bólu. Nawet gdy naucza, nawet gdy rzuca wyzwania, język Boga jest naznaczony miłością – naznaczony miękkością. Zawsze nazywa cię wybrańcem. On zawsze nazywa cię odkupionym. On zawsze nazywa cię Swoim. Ponieważ jesteś. Jesteś.

Mówienie do siebie tak, jak mówi Bóg, oznacza ponowne nauczenie się języka – języka łaski. I na początku będzie to wydawało się obce. Na początku będziesz mieć wrażenie, że przymierzasz coś, co nie do końca pasuje. Będzie się to wydawać wyćwiczone i nieszczere. Jednak z biegiem czasu miłosierdzie może zmienić dyskomfort. Z biegiem czasu współczucie ma zdolność przepisania narracji. Powoli twój wewnętrzny głos zaczyna brzmieć mniej jak osąd, mniej jak wstyd, a bardziej jak uzdrowienie.

Nie musisz zgadzać się z kłamstwami, których nauczył cię ból. Nie musisz zmuszać się do świętości. Nie musisz powtarzać słów, które ranią tylko dlatego, że wydają Ci się znajome. Zamiast tego możesz nauczyć się odzwierciedlać niebo. Możesz opowiedzieć sobie tę samą historię, którą Bóg opowiadał ci od początku:

jesteś kochany.
Jesteś ceniony.
Już wystarczy.

Krótka modlitwa

Boże, pomóż mi przestać powtarzać słowa, których nigdy nie przemówiłeś na mój temat. Naucz mnie powtarzać Twoją prawdę, nawet jeśli na początku wydaje się to nienaturalne. Zamień język wstydu, który jest we mnie, na język łaski. Niech mój wewnętrzny głos będzie naznaczony tą samą cierpliwością, jaką masz dla mnie, abym mógł iść przez to życie nie obciążony sądem, ale podniesiony na duchu pewnością Twojej miłości.

Amen.

źródło