Kilka lat temu, grzebiąc w archiwach Akademii Poetów Amerykańskich, natknąłem się na pudełko zatytułowane „Ballots 1950” – zapis tajnego głosowania kanclerzy w roku, w którym prestiżowe stypendium Akademii zostało przyznane EE Cummingsowi, katapultując go do sławy. Proces głosowania to czarna skrzynka — nikt poza Akademią nigdy nie dowiaduje się, kto jeszcze kandyduje i o jaką kwotę zwycięzca wygrywa.

Przeglądając karty do głosowania, raz po raz pojawiało się jedno nazwisko, tak często, że poczułem potrzebę policzenia.

Marianna Moore przegrała jednym głosem, nie wiedząc, jak blisko była. Minęło wiele lat, zanim w wieku 77 lat otrzymała stypendium.

Na długo przed tym, zanim zdobyła Nagrodę Pulitzera i National Book Award (dzielenie stołu z Rachel Carson na ceremonii), Moore przedstawiła swoje poglądy na temat pisania w serii esejów, zebranych później w wyczerpanym nakładzie Upodobania (biblioteka publiczna). Pulsowanie w nich jest rozliczeniem z niemożliwym do wykonania zadaniem pisarza — utkaniem gobelinów prawdy i znaczenia z wątłej nici słów na zrujnowanym krośnie języka.

W eseju zatytułowanym „Uczucie i precyzja” Moore pisze:

Najgłębsze uczucia – jak wszyscy mamy powody wiedzieć – są zazwyczaj niewyrażalne. Jeśli uda mu się być artykułowanym, prawdopodobnie będzie sprawiał wrażenie nadmiernie skondensowanego, co spowoduje opór autora jako enigmatycznego, niezobowiązującego lub aroganckiego.

To, jak nazywamy to, co czujemy, zależy nie tyle od naszego stylu pisania, ile od stylu bycia, bo żeby coś wyartykułować, trzeba to najpierw uchwycić, a każdą najdrobniejszą rzecz uchwycić całym człowiekiem – z układem odniesienia, jakim jest całe nasze życie, suma naszych doświadczeń i pamięci. Kiedy „jeden z bardziej skrupulatnych magazynów nowojorskich” poprosił Moore o przekształcenie jej poetyckiego stylu w formułę, powstrzymała się od „dyktatorskiego” odruchu i zażartowała:

Nie wymyślasz rytmu, rytmem jest osoba, a zdanie – radiogramem osobowości.

A jednak osobowość może pisać z większą lub mniejszą perswazją – to znaczy pisać mniej lub bardziej dobrze – w zależności od tego, co dana osoba wnosi do pisania. W innym eseju ze zbioru Moore identyfikuje trzy elementy psychologiczne niezbędne w pisaniu przekonującym: „pokora, koncentracja i zapał”. Pokolenie po tym, jak Mark Twain zapewnił o tym swoją przyjaciółkę Helen Keller, gdy została oskarżona o plagiat „w zasadzie wszystkie pomysły są z drugiej ręki, świadomie i nieświadomie zaczerpnięte z miliona zewnętrznych źródeł” ona pisze:

Pokora… jest zbroją, bo zdaje sobie sprawę, że nie da się być oryginalnym, w sensie zrobienia czegoś, o czym nigdy wcześniej nie myślano. Oryginalność jest w każdym razie produktem ubocznym szczerości; to znaczy uczucia, które jest uczciwe i w związku z tym odrzuca wszystko, co mogłoby zaciemnić wrażenie.

Przez „koncentrację” Moore rozumie rodzaj dyscypliny – wygaszanie istoty uczuć poprzez odcięcie wszelkich zbędnych wyjaśnień, opracowań i zakłóceń związanych z postawą stylistyczną, przy zachowaniu maksymalnej autentyczności w możliwie minimalny sposób. Obserwując, że zawsze istnieje „bezradna szczerość, która przyspiesza wiersz” i że dobry wiersz jest zawsze „koncentratem”, pisze:

Koncentracja – niezbędna w perswazji – może wydawać się sama w sobie krystalicznie czysta, jednak przez samo jej zaciśnięcie może być odwrotnie… Ja sam wolałbym, żeby powiedziano mi za mało niż za dużo.

Na długo przed pojawieniem się języka motywacji zewnętrznej i wewnętrznej, skończonych i nieskończonych gier, Moore używa pięknego, teraz zakurzonego słowa, na określenie tej szczególnej prywatnej gorliwości, napędzającej wszelką twórczą pracę z jej bliźniaczym dynamem dyscypliny i wyzwolenia: „zapał”. Powtarzając słowa Rachel Carson trwałe rady dotyczące pisania „Jeśli piszesz to, co sam szczerze myślisz, czujesz i czym się interesujesz” – radziła młodemu pisarzowi, „jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że zainteresujesz także innych”. — Moore oferuje:

Gusto żywi się wolnością, a wolność w sztuce, tak jak w życiu, jest efektem narzuconej przez nas dyscypliny. Co więcej, każdy pisarz, który w przeważającej mierze jest szczery w kwestii sprawiania sobie przyjemności, jest prawie pewien, że zadowoli innych.

Ona mapuje podstawowe relacje między tymi trzema:

Pokora jest niezastąpioną nauczycielką, umożliwiającą koncentrację w celu zwiększenia zapału.

Tworząc w zgodzie z tymi trzema wartościami, przestaje mieć znaczenie to, jak dzieło zostanie odebrane, ponieważ proces lokalizowania i artykułowania prawdy tak, jak ją odczuwasz, świata, jakim go widzisz, jest nagrodą samą w sobie. W być może najlepszej radzie, jaką spotkałem, dotyczącej zorientowania się na własną pracę, Moore pisze:

Zawsze znajdą się osoby sprzeciwiające się, ale nie możemy być wrażliwi na to, że nas nie lubią lub nie drukujemy… Rzecz w tym, aby zobaczyć wizję i nie zaprzeczać jej; lub przejmuj się i przyznaj, że tak jest.

Uzupełnij o Walta Whitmana jak powstrzymać krytykę przed zatopieniem duszy i Mary Oliver porady dotyczące pisaniaa następnie delektuj się poruszającą historią jak Marianne Moore za pomocą wiersza uratowała rzadkie drzewo.