Naucz się czuć komfortowo w dyskomforcie.
Co to znaczy? Siedzę w kawiarni i próbuję odciszyć głosy w mojej głowie. Wokół mnie panuje taki gwar i gwar – samochody z pędzącymi oponami i piszczącymi klaksonami, ptaki z skrzeczeniem i trzepotaniem skrzydeł, dzieci ze śmiechem i gruchaniem – czasami mam wrażenie, że gubię się w tym wszystkim. I to mnie przeraża.
Chcę, żeby świat miał sens. Chcę znać odpowiedzi. Chcę budzić się każdego ranka z poczuciem tego, kim jestem, co mam robić i czy idę właściwą drogą. Chcę bez wątpienia wiedzieć, czy podążam za prawdą, czy jestem ze swoją osobą na zawsze, czy pytania w mojej głowie znajdą odpowiedzi. Chcę tylko wiedzieć.
A kiedy się rozglądam, kiedy rozmawiam z tymi, których kocham, kiedy spotykam nieznajomych, kiedy ludzie wysyłają mi wiadomości z prośbą o radę lub wysłuchanie – odkrywam, że wszyscy szczerze szukamy tych samych rzeczy. Wszyscy chcemy być zrozumiani, rozumieć, mieć sens tego, kim jesteśmy i gdzie pasujemy w wielkim bałaganie tego świata. Czy to nie szaleństwo?
Wracam do chwili obecnej, w roztargnieniu mieszając słomką wokół drinka. Czuję się tak… nieswojo. Ostatnio dużo myślałem o dyskomforcie – o chwilach, w których wszystko wydaje się niewłaściwe lub nie na swoim miejscu, kiedy nie słyszę głosu Boga lub kiedy na oślep idę przez swój dzień i czuję, że czegoś mi brakuje…dyskomfort.
Nasza ludzka intuicja wie, że dyskomfort oznacza, że coś jest nie tak, że coś się zmieniło. Dlatego staramy się robić wszystko, co w naszej mocy, aby tak pozostało, myśląc, że jeśli odpowiednio odepchniemy, będziemy w stanie przeciwstawić się losowi.
Przeciwstawienie się niewygodzie jest czymś naturalnym. To takie naturalne, że pragniemy czegoś przeciwnego, pragniemy porządku, pokoju i zrozumienia. To takie naturalne, że gonimy za tym, co wygodne i łatwe, szukamy wszystkiego, co przypomina to, co znajome lub bezpieczne.
Ale prawda nie zawsze jest tym, co chcemy usłyszeć:
W dyskomforcie odkrywamy, kim jesteśmy, gdzie się rozwijamy, gdzie stajemy się lepszymi i bardziej odpornymi wersjami nas samych.
W dyskomforcie dowiadujemy się, co nas motywuje. Znajdujemy ludzi i możliwości, które kształtują sposób, w jaki postrzegamy świat. Napotykamy ból, który uczy nas uzdrawiania w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie próbowaliśmy.
W dyskomforcie uczymy się tego niewysłuchane modlitwy są błogosławieństwem wszystko na własną rękę. Widzimy, jak przetrwać bez ludzi, o których myśleliśmy, że będziemy mieć przy sobie na zawsze. Odkrywamy wrodzoną w nas zdolność do walki, ścigania i kontynuowania, nawet w obliczu załamania.
W tej dyskomforcie jesteśmy zmuszani do bycia innymi ludźmi. Jesteśmy zmuszeni zmienić sposób, w jaki reagujemy, sposób, w jaki kochamy, sposób, w jaki się stajemy. W dyskomforcie odkrywamy, kim naprawdę możemy być. Nie jest to coś, na co możemy się natknąć, kiedy nasz świat jest bezpieczny i wszystko ma sens.
Naucz się czuć komfortowo w dyskomforcie. Być może oznacza to po prostu wytrwanie w postanowieniu trudne chwile. Ponieważ te chwile będą nas kształtować. Bo te chwile są tymczasowe. Ponieważ te chwile poprowadzą nas w dół ścieżkę, na której mamy podążać. Bo to właśnie te chwile tak naprawdę pomagają nam odpowiedzieć na pytania, które kłębią się w naszych głowach.
Nie rozwijamy się, jeśli ciągle stoimy w miejscu. Jeśli na zawsze będziemy kurczowo trzymać się tego, co znamy, zbyt boimy się spróbować czegokolwiek innego.
Nie rozwijamy się, jeśli nie pozwalamy, aby życie samo nam się przytrafiało, jeśli opieramy się wszystkiemu, co wydaje się nam nieznane, jeśli za bardzo nienawidzimy dyskomfortu, aby się czegoś z niego nauczyć.
Ale tak jak mieszanina dźwięków wokół mnie, tak jak ciągłe przypływy i odpływy w relacjach, rozmowach, samym życiu – nigdy nie utknęliśmy w jednym miejscu. I to jest dobra rzecz.
Musimy więc nauczyć się akceptować to, co sprawia, że czujemy się niekomfortowo. Ponieważ w tych chwilach niepokoju nas kształtują, pomagają nam odkryć, kim jesteśmy i kim się staniemy.
