Każdy z nas rodzi się z dziką przyrodą możliwości. To, kim się staniemy, zależy od tego, jak dbamy o nasz wewnętrzny ogród — jakie cechy charakteru i ducha kultywujemy, aby rozkwitły, jakie szaleństwa wyplenimy, ile odwagi nabierzemy, aby odwrócić się od zgnilizny cynizmu i skierować się w stronę promieni słonecznych życia we wszystkich jego postaciach: zachwytu, życzliwości, wrażliwości otwartego serca.

Odpowiadając na pytanie młodego człowieka prośba o wskazówki w odnajdywaniu kierunku i znaczenia w „dziwacznym i tymczasowym świecie”, który tak często wydaje się sprzeczny z najwyższymi wartościami ludzkimi, mędrcem i wrażliwością Nicka Cave’a przedstawia w swoim obiektywie dwie najważniejsze cechy ducha, które należy kultywować, aby prowadzić sensowne życie.

Pokolenie po tym, jak James Baldwin zauważył w swoim wspaniały esej o Szekspirze jak „mówi się, że jego czasy były łatwiejsze niż nasze, ale… żaden czas nie może być łatwy, jeśli się go przeżywa” Nick poprzedza swoją radę kalibracją:

Świat… jest rzeczywiście dziwnym i głęboko tajemniczym miejscem, ciągle zmieniającym się i tworzącym na nowo. Ale to nie jest nowy stan, nasz świat nie tylko niedawno stał się dziwaczny i tymczasowy, ale był taki od samego początku i taki pozostanie aż do końca – zagadkowy i na zawsze w stanie ciągłych zmian.

Następnie przedstawia swoje dwa filary satysfakcjonującego życia — orientacje duszy, które „mają zmiękczający wpływ na nasze czasami sztywne i izolujące systemy wartości”:

Pierwszą z nich jest pokora. Pokora oznacza zrozumienie, że świat nie jest podzielony na dobrych i złych ludzi, ale raczej składa się z wszelkiego rodzaju jednostek, z których każda jest załamana na swój sposób, każda uwikłana we wspólną ludzką walkę i każda zdolna do czynienia zarówno strasznych, jak i pięknych rzeczy. Jeśli naprawdę zrozumiemy i uznamy, że wszyscy jesteśmy niedoskonałymi stworzeniami, odkryjemy, że stajemy się bardziej tolerancyjni i akceptujemy wady innych, a świat wydaje się mniej dysonansowy, mniej izolujący i mniej groźny.

Drugą cechą jest ciekawość. Jeśli z ciekawością spojrzymy na ludzi, którzy nie podzielają naszych wartości, staną się oni raczej ciekawi niż groźni. W miarę jak dorastałem, nauczyłem się, że świat i ludzie w nim są zaskakująco interesujący i że im więcej patrzysz i słuchasz, tym stają się ciekawsi. Rozwijanie dociekliwego umysłu, którego głównym narzędziem jest rozmowa, wzbogaca naszą relację ze światem. Rozmowa z kimś, z kim mogę się nie zgodzić, jest, jak odkryłem, wielką, życiową przyjemnością.

Para z laureatem Nagrody Nobla Bertrandem Russellem co sprawia, że ​​życie jest satysfakcjonujące i ponownie zapoznaj się z pokorną mądrością Nicka Cave’a znaczenie zaufania sobie, sztuka starzenia sięI antidotum na naszą egzystencjalną bezradnośća następnie delektuj się jego bujnością O byciu rozmowa z Kristą Tippett o stracie, tęsknocie, transcendencji i „odwadze świata, aby nadal być pięknym i dobrym w czasach głębokiego cierpienia”.