Przyjaźń to słońce życia — cichy blask, który sprawia, że ​​nasze życie jest nie tylko znośne, ale warte przeżycia. (Dlatego też musimy zachować najwyższą ostrożność jak władamy słowem przyjaciel.) W moim życiu przyjaźń była ratunkiem w najciemniejszych godzinach rozpaczy, lupą dla moich najjaśniejszych radości i cichym pulsowaniem codziennych obowiązków. Można wiele dowiedzieć się o danej osobie z konstelacji przyjaciół wokół przyciągania grawitacyjnego ich osobowości. „Bez względu na stopień naszych znajomych, jesteśmy pod ich wpływem bardziej, niż jesteśmy tego świadomi” – zauważyła pionierska astronom Maria Mitchell, zastanawiając się jak współtworzymy siebie nawzajem i odtwarzamy się w przyjaźni. Jej przyjaciel Ralph Waldo Emerson, którego nauczyła patrzeć przez teleskop, wierzył, że cała prawdziwa przyjaźń opiera się na dwa filary. W swoim życiu zastosował teorię w praktyce w przyjaźni ze swoim młodym protegowanym Henry’ego Davida Thoreau (12 lipca 1817 r. – 6 maja 1862 r.) – sam był osobą samotną i boleśnie introwertyczną, która głęboko i z pasją rozmyślała o nagrodach i wyzwaniach, jakie niesie ze sobą przyjaźń.

Jak wszyscy niezwykli ludzie, Thoreau miał trudności z nawiązaniem kontaktu. W przygnębionym wpisie w pamiętniku z połowy trzydziestu lat, znalezionym w Dziennik Henry’ego Davida Thoreau, 1837–1861 (biblioteka publiczna), pisze:

Dlaczego powinienem rozmawiać z przyjaciółmi? bo jak rzadko zdarza się, że jestem sobą; i czy w takim razie są nimi? Spotkamy się więc daleko.

Kilka miesięcy później, tuż przed świętami Bożego Narodzenia, w których pojawiło się okrutne szkło powiększające samotność samotnych, ubolewa nad swoją niemożnością nawiązania otwartego kontaktu:

Moje trudności z przyjaciółmi są takie, że żadna szczerość ich nie rozwiąże. W Nowym Testamencie nie ma żadnego przykazania, które by mi pomogło. Być może moja natura jest tajemnicą. Inni mogą wyznać i wyjaśnić; Nie mogę.

Thoreau ma wątpliwości co do swojej zdolności do nawiązywania kontaktu, a jego poczucie izolacji czasami przeradza się w karzącą rozpacz:

Nic nie doprowadza mnie do takiego przygnębienia jak spotkanie moich przyjaciół, bo oni budzą we mnie wątpliwości, czy w ogóle można mieć przyjaciół. Czuję, jakim jestem głupcem.

Thoreau raz po raz dręczy się skrajną nieśmiałością i powściągliwością swojej natury, tęskni za powiernikiem poza kartką pamiętnika, tęskni za towarzystwem poza ptakami i drzewami. W piękną wiosenną niedzielę rozpacza:

Doszedłem do tego z przyjacielem, że nasze słowa nie zgadzają się ze sobą ze względu na ich wartość. Mówimy na próżno; nie ma nikogo do słuchania. Ma mi za złe, że idę sam, gdy tęsknię z braku towarzysza; abym nawet podczas spacerów zapisywał swoje myśli w dzienniku, zamiast starać się szczodrze dzielić się nimi z przyjacielem; przeklina nawet moją praktykę. Choć jest to okropne, modlę się, abym, jeśli jestem zimnym intelektualnym sceptykiem, którego karci, jego klątwa zadziałała i uschła i wysuszyła źródła mojego życia, a mój dziennik nie dawał mi już przyjemności ani życia.

Kilka miesięcy po publikacji Waldenaz jego liryczna celebracja samotnościjego samotność pogłębia się w pierwotny krzyk tęsknoty za połączeniem:

A co jeśli poczujemy tęsknotę, na którą nie odpowiada żadna pierś? Chodzę sam. Moje serce jest pełne. Uczucia utrudniają bieg moich myśli. Pukam po ziemi dla mojego przyjaciela. Spodziewam się go spotkać na każdym kroku; ale nie pojawia się żaden przyjaciel i być może nikt o mnie nie śni.

A jednak ta tęsknota z otwartego serca sama w sobie jest jedynym prawdziwym surowcem przyjaźni – tylko poddając się jej, z całą wrażliwością, jakiej to od nas wymaga, stajemy się otwarci na tęsknotę innych, wzajemną tęsknotę za połączeniem, które jest wspólnym biciem serca ludzkości. Thoreau po cichu wyczuwa tę równoważność, więc kiedy rzeczywiście nawiąże kontakt, kiedy poczuje, jak otacza go ciepły blask przyjaźni, jest to po prostu uniesienie:

Ach, moi przyjaciele, znam was lepiej niż myślicie i też kocham was lepiej.

Mając zaledwie dwadzieścia cztery lata, Thoreau doszedł do fundamentalnego faktu życia – swojej własnej, wielkiej, jednolitej teorii powiązań międzyludzkich, którą spędził resztę swojego krótkiego życia, próbując – często ze wzruszającą trudnością – zastosować w praktyce:

Przyjaciele to ci dwoje, którzy czują, że ich interesy są jedno. Każdy wie, że drugi równie dobrze mógł powiedzieć to, co powiedział. Całe piękno, cała muzyka, cała rozkosz wypływa z pozornego dualizmu, ale z prawdziwej jedności. Mój przyjaciel jest moim prawdziwym bratem.

Pod wszystkimi jego niełatwymi obliczeniami pulsuje głęboko myślące i głęboko odczuwające uznanie istoty przyjaźni:

Pole, na którym spotkali się przyjaciele, jest poświęcone na zawsze. Człowiek szuka przyjaźni z chęci zrealizowania tu domu… ​​Przyjaciel jest jak wosk w promieniach, które padają z naszych serc. Mój przyjaciel nie wierzy mi na słowo, ale bierze mnie. Ufa mi tak, jak ja ufam sobie. Wystarczy, że będziemy tak wierni innym, jak sobie, abyśmy mogli stworzyć wystarczający grunt dla przyjaźni.

Uzupełnij te fragmenty z Dziennik Henry’ego Davida Thoreau — biblijny rodzaj księgi, przepełniony jego głęboką mądrością jak widzieć wyraźniej, mit produktywności, największy dar starzenia się, świętość bibliotek publicznych, kreatywne korzyści płynące z prowadzenia pamiętnikaI jedyna wartościowa definicja sukcesu — z włączonym Seneką prawdziwa i fałszywa przyjaźńKahlil Gibran on elementy budulcowe znaczącego połączeniaHenry Miller dalej związek między kreatywnością a społecznościąLewis Thomas dalej poetycka nauka o tym, dlaczego jesteśmy połączenii to piękna, ilustrowana oda do przyjaźni w stylu vintage.