Simone Weil uważała ją za najwyższą dyscyplinę egzystencjalną „wykorzystuj cierpienia, jakie zadaje nam przypadek”. George Bernard Shaw postrzegał cierpienie jako nasz najwyższy kanał empatii. „Więcej cierpimy w wyobraźni niż w rzeczywistości” Seneka zauważył przed zaoferowaniem swojej tysiącletniej, ponadczasowej antidotum na niepokój. A mimo to cierpimy, a odczuwany ból, niezależnie od jego podłoża, jest prawdziwy. Jak orientujemy się na nasze cierpienie – lub na the cierpienie, jak buddysta mógłby skorygować iluzję ego i potwierdzić naszą wspólną rzeczywistość – może być najważniejszym czynnikiem prognostycznym naszego szczęścia, dobrego samopoczucia i zdolności do radości. „Starajcie się wykluczyć możliwość cierpienia, jakie niesie ze sobą porządek natury i istnienie wolnej woli” CS Lewis napisał w zamyśleniu jak cierpienie nadaje życiu swobodę, „i odkrywasz, że wykluczyłeś samo życie”.

Oto niezatarty związek pomiędzy cierpieniem a życiem Ursuli K. Le Guin (21 października 1929 – 22 stycznia 2018) bada całe Wywłaszczeni: niejednoznaczna utopia (biblioteka publiczna) — znakomita powieść z 1974 r., częściowo science fiction, a częściowo filozofia, która dała nam wgląd Le Guina w czas, lojalność i źródło ludzkiej odpowiedzialności.

Bohater powieści – idealistyczny cudowny fizyk Szewek, odwiedzający piękny, ziemski świat ze społeczeństwa zamieszkującego jałowy księżyc świata, gdzie dawno temu oddzieliła się kolonia, rozczarowany spekulacją i „własnościowymi” wartościami coraz bardziej materialistycznego i samolubnego społeczeństwa ludzkiego – przekazuje filozoficzny wgląd Le Guina w paradoksy istnienia i pułapki ludzkiego społeczeństwa:

Cierpienie jest nieporozumieniem.

[…]

Istnieje… Jest prawdziwy. Mogę to nazwać nieporozumieniem, ale nie mogę udawać, że tego nie ma lub że kiedykolwiek przestanie istnieć. Cierpienie jest warunkiem, w którym żyjemy. A kiedy nadejdzie, wiesz o tym. Znasz to jako prawdę. Oczywiście słuszne jest leczenie chorób, zapobieganie głodowi i niesprawiedliwości, tak jak czyni to organizm społeczny. Ale żadne społeczeństwo nie jest w stanie zmienić natury istnienia. Nie możemy zapobiec cierpieniu. Ten ból i tamten ból, tak, ale nie Ból. Społeczeństwo może jedynie ulżyć cierpieniu społecznemu, niepotrzebnemu cierpieniu. Reszta pozostaje. Korzeń, rzeczywistość. Wszyscy tutaj zaznamy smutku; jeśli przeżyjemy pięćdziesiąt lat, będziemy zaznać bólu przez pięćdziesiąt lat… A jednak zastanawiam się, czy to wszystko nie jest nieporozumieniem – to tęsknota za szczęściem, ten strach przed bólem… Gdyby zamiast się go bać i przed nim uciekać, można by… przez to przejść, wyjść poza to. Jest coś poza tym. To „ja” cierpi i jest miejsce, w którym „ja” ustaje. Nie wiem jak to powiedzieć. Wierzę jednak, że rzeczywistość – prawda, którą rozpoznaję w cierpieniu, a nie w komforcie i szczęściu – że rzeczywistość bólu nie jest bólem. Jeśli dasz radę przez to przejść. Jeśli jesteś w stanie wytrzymać to do końca.

Definiując wolność jako „uznanie samotności każdego człowieka, która sama ją przekracza”, Le Guin przeciwstawia swojego idealistycznego bohatera niedoskonałemu społeczeństwu, do którego zwraca się w publicznym przemówieniu w kulminacyjnym punkcie powieści – przemówieniu, które wygłasza przed ogromną rzeszą swoich antyautorytarnych socjalistów, którzy wyszli na ulice w wściekłej desperacji w obliczu rosnącego niedostatku i nierówności w pięknym, ale skorumpowanym ziemskim świecie:

To nasze cierpienie nas łączy. To nie jest miłość. Miłość nie jest posłuszna umysłowi i gdy jest wymuszona, zamienia się w nienawiść. Więź, która nas łączy, nie podlega wyborowi. Jesteśmy braćmi. Jesteśmy braćmi w tym, co nas łączy. W bólu, który każdy z nas musi cierpieć sam, w głodzie, w ubóstwie, w nadziei, poznajemy nasze braterstwo. Wiemy o tym, bo musieliśmy się tego nauczyć. Wiemy, że nie ma dla nas ratunku jak tylko jedni drugich i że żadna ręka nas nie ocali, jeśli nie wyciągniemy ręki. A dłoń, którą wyciągasz, jest pusta, tak jak moja. Nie masz nic. Nie posiadasz niczego. Nie jesteś właścicielem niczego. Jesteś wolny. Wszystko, co masz, to to, czym jesteś i co dajesz.

W zaciszu swego umysłu, zrodzonego z umysłu Le Guina, Shevek zastanawia się nad centralnym paradoksem cierpienia:

Jeśli unikasz cierpienia, unikasz także szansy na radość. Przyjemność, którą możesz osiągnąć, lub przyjemności, ale nie będziesz spełniony. Nie będziesz wiedział, jak to jest wrócić do domu… ​​Spełnienie… jest funkcją czasu. Poszukiwanie przyjemności ma charakter cykliczny, powtarzalny, ponadczasowy… Ma swój koniec. To się kończy i trzeba zacząć od nowa. To nie podróż i powrót, ale zamknięty cykl, zamknięty pokój, cela… W pracy z czasem, a nie przeciwko niemu, chodzi o to, żeby go nie marnować. Nawet ból się liczy.

Wywłaszczeni to wspaniała lektura, eksplorująca tematy, które zdumiewająco aktualne odnajdują się w naszym społecznie zagubionym i politycznie niespokojnym świecie. Uzupełnij ten konkretny fragment genialną i niedocenianą Rebeccą West przetrwanie i odkupienie cierpieniaa następnie ponownie odwiedź Le Guin poezja i nauka, moc sztuki do transformacji i odkupienia, sztuka starzenia się, Opowiadanie historii jako narzędzie wolnościi ona klasyczne oddzielenie płci.