Bertranda Russella (18 maja 1872 – 2 lutego 1970) pozostaje jednym z najbardziej przejrzystych i bystrych umysłów ludzkości – wyrocznią ponadczasowej mądrości na wszystko, od co tak naprawdę oznacza „dobre życie”. Do dlaczego „owocna monotonia” jest niezbędna do szczęścia Do miłość, seks i nasze przesądy moralne. W 1950 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla za „różnorodne i znaczące pisma, w których broni ideałów humanitarnych i wolności myśli”. 11 grudnia tego roku 78-letni Russell stanął na podium w Sztokholmie, aby odebrać wielkie wyróżnienie.

Później zawarte w Pisarze Nagrody Nobla o pisaniu (biblioteka publiczna) — co dało nam także Pearl S. Buck, najmłodszą kobietę, która otrzymała literacką Nagrodę Nobla, na sztuka, pisanie i natura twórczości — jego przemówienie akceptacyjne jest jednym z najwspanialszych pakietów ludzkich myśli, jakie kiedykolwiek wygłoszono ze sceny.

Russell zaczyna od rozważenia głównego motywu kierującego ludzkim zachowaniem:

Wszelka działalność człowieka wynika z pragnień. Niektórzy żarliwi moraliści głoszą całkowicie błędną teorię, według której możliwe jest przeciwstawienie się pragnieniom w imię obowiązku i zasad moralnych. Twierdzę, że jest to błędne, nie dlatego, że nikt nigdy nie działa z poczucia obowiązku, ale dlatego, że obowiązki nie mają nad nim władzy, chyba że pragnie być obowiązkowy. Jeśli chcesz wiedzieć, co zrobią ludzie, musisz znać nie tylko lub głównie ich sytuację materialną, ale raczej cały system ich pragnień wraz z ich względną siłą.

[…]

Człowiek różni się od innych zwierząt pod jednym bardzo istotnym względem, a mianowicie tym, że ma pewne pragnienia, że ​​tak powiem, nieskończone, których nigdy nie można w pełni zaspokoić i które nie dawałyby mu spokoju nawet w Raju. Boa dusiciel, gdy zje odpowiedni posiłek, zasypia i nie budzi się, dopóki nie będzie potrzebował kolejnego posiłku. W większości ludzie tacy nie są.

Russell wskazuje na cztery takie nieskończone pragnienia: zachłanność, rywalizacja, próżnośćI miłość do władzy — i bada je w kolejności:

Zachłanność — chęć posiadania jak największej ilości dóbr, czyli tytuł do dóbr — to motyw, który, jak sądzę, ma swoje źródło w połączeniu strachu z pragnieniem posiadania rzeczy pierwszej potrzeby. Kiedyś zaprzyjaźniłam się z dwiema małymi dziewczynkami z Estonii, które ledwo uniknęły śmierci głodowej. Mieszkali w mojej rodzinie i oczywiście mieli co jeść. Ale cały wolny czas spędzali odwiedzając sąsiednie gospodarstwa i kradnąc zgromadzone ziemniaki. Rockefeller, który w dzieciństwie doświadczył wielkiej biedy, w podobny sposób spędził dorosłe życie.

[…]

Niezależnie od tego, ile możesz zdobyć, zawsze będziesz chciał zdobyć więcej; sytość to marzenie, które zawsze będzie ci umykać.

W 1938 roku Henry Miller również sformułował ten podstawowy czynnik w swojej błyskotliwej medytacji na temat: jak pieniądze stały się ludzką obsesją. Kilkadziesiąt lat później współcześni psychologowie nazwaliby to pojęcie „hedonistyczną bieżnią”. Ale dla Russella ten elementarny czynnik zostaje przyćmiony przez jeszcze silniejszy – naszą skłonność do rywalizacji:

Świat byłby szczęśliwszym miejscem, niż jest, gdyby zachłanność była zawsze silniejsza niż rywalizacja. Ale w rzeczywistości wielu ludzi z radością zmierzy się z ubóstwem, jeśli w ten sposób zapewnią swoim rywalom całkowitą ruinę. Stąd obecny poziom opodatkowania.

Rywalizacja, twierdzi, jest z kolei przyćmiona przez ludzki narcyzm. Z uczuciem podwójnie przejmującym w kontekście dzisiejszych mediów społecznościowych zauważa:

Próżność jest motywem o ogromnej mocy. Każdy, kto ma dużo do czynienia z dziećmi, wie, że nieustannie wygłupiają się i mówią: „Spójrz na mnie”. „Spójrz na mnie” to jedno z najbardziej podstawowych pragnień ludzkiego serca. Może przybierać niezliczone formy, od bufonady po pogoń za pośmiertną sławą.

[…]

Trudno przecenić wpływ próżności na całe życie ludzkie, od trójki dzieci do potentata, na widok którego drży świat.

Jednak najsilniejszym z czterech impulsów, argumentuje Russell, jest umiłowanie władzy:

Miłość do władzy jest bardzo podobna do próżności, ale w żadnym wypadku nie jest tym samym. Próżność potrzebuje dla swego zaspokojenia chwały, a łatwo jest mieć chwałę bez mocy… Wielu ludzi woli chwałę od władzy, ale ogólnie rzecz biorąc, ci ludzie mają mniejszy wpływ na bieg wydarzeń niż ci, którzy wolą władzę od chwały… Władza, podobnie jak próżność, jest nienasycona. Nic poza wszechmocą nie mogło go całkowicie zaspokoić. A ponieważ jest to szczególnie wada energicznych ludzi, przyczynowa skuteczność umiłowania władzy jest nieproporcjonalna do jej częstotliwości. To rzeczywiście zdecydowanie najsilniejszy motyw w życiu ważnych ludzi.

[…]

Doświadczanie władzy znacznie zwiększa miłość do władzy i dotyczy to zarówno władzy drobnej, jak i potentatów.

Każdy, kto kiedykolwiek cierpiał w rękach drobny biurokrata – coś, co Hannah Arendt niezapomnianie potępiła specjalny rodzaj przemocy – może potwierdzić prawdziwość tego poglądu. Russell dodaje:

W każdym reżimie autokratycznym posiadacze władzy stają się coraz bardziej tyranami, gdy doświadczają rozkoszy, na jakie może sobie pozwolić władza. Ponieważ władza nad ludźmi przejawia się w zmuszaniu ich do robienia tego, czego woleliby nie robić, człowiek kierowany miłością do władzy jest bardziej skłonny do zadawania bólu niż pozwalania na przyjemność.

Jednak Russell, myśliciel o wyjątkowej wrażliwości na niuanse i dwoistości, z których utkane jest życie, przestrzega przed lekceważeniem umiłowania władzy jako całkowicie negatywnej siły napędowej – z impulsu do dominacji nad nieznanym, jak zauważa, wynikają takie pragnienia, jak pogoń za wiedzą i cały postęp naukowy. Uważa jego owocne przejawy:

Całkowitym błędem byłoby całkowicie potępiać miłość do władzy jako motyw. To, czy ten motyw poprowadzi cię do działań pożytecznych, czy do działań szkodliwych, zależy od systemu społecznego i twoich możliwości. Jeśli twoje zdolności są teoretyczne lub techniczne, wniesiesz wkład w wiedzę lub technikę i, z reguły, twoja działalność będzie użyteczna. Jeśli jesteś politykiem, może kierować tobą miłość do władzy, ale z reguły motyw ten będzie łączył się z chęcią urzeczywistnienia się jakiegoś stanu rzeczy, który z jakiegoś powodu wolisz od status quo.

Następnie Russell zwraca się do zestawu motywów drugorzędnych. Powtarzając jego trwałe pomysły na wzajemne oddziaływanie nudy i podekscytowania w życiu człowiekazaczyna od pojęcia miłość do emocji:

Istoty ludzkie pokazują swoją wyższość nad zwierzętami poprzez swoją zdolność do nudy, chociaż czasami, badając małpy w zoo, myślałem, że być może mają one zaczątki tej męczącej emocji. Jakkolwiek by to nie wyglądało, doświadczenie pokazuje, że ucieczka od nudy jest jednym z naprawdę potężnych pragnień niemal wszystkich ludzi.

Twierdzi, że tę odurzającą miłość do ekscytacji wzmacnia jedynie siedzący tryb życia we współczesnym świecie, który złamał naturalną więź między ciałem a umysłem. Sto lat po tym, jak Thoreau stworzył swój znakomity argument przeciwko siedzącemu trybowi życiaRussell pisze:

Nasz umysł jest przystosowany do życia wypełnionego bardzo ciężką pracą fizyczną. Kiedy byłem młodszy, spędzałem wakacje na spacerach. Pokonywałem dwadzieścia pięć mil dziennie, a gdy nastał wieczór, nie potrzebowałem niczego, co mogłoby mnie powstrzymać od nudy, gdyż wystarczała mi rozkosz siedzenia. Jednak współczesnego życia nie można prowadzić w oparciu o te fizycznie wyczerpujące zasady. Większość osób pracuje w pozycji siedzącej, a większość prac ręcznych ćwiczy tylko kilka wyspecjalizowanych mięśni. Kiedy tłumy zbierają się na Trafalgar Square, aby wiwatować, aż do echa ogłoszenia, że ​​rząd zdecydował się ich zabić, nie zrobiliby tego, gdyby wszyscy tego dnia przeszli dwadzieścia pięć mil. To lekarstwo na wojowniczość jest jednak niepraktyczne i jeśli rodzaj ludzki ma przetrwać – co jest być może niepożądane – należy znaleźć inne środki, aby zapewnić niewinne ujście dla niewykorzystanej energii fizycznej, która wytwarza miłość do podniecenia… Nigdy nie słyszałem o wojnie, która toczyła się w salach tanecznych.

[…]

Życie cywilizowane stało się zbyt ujarzmione i jeśli ma być stabilne, musi zapewniać nieszkodliwe ujście dla impulsów, które nasi odlegli przodkowie zaspokajali podczas polowań… Uważam, że w każdym większym mieście powinny znajdować się sztuczne wodospady, po których można by spłynąć bardzo delikatnymi kajakami, oraz powinny znajdować się w nich baseny pełne mechanicznych rekinów. Każda osoba propagująca wojnę prewencyjną powinna zostać skazana na dwie godziny dziennie z tymi pomysłowymi potworami. Mówiąc poważniej, należy podjąć wysiłki, aby zapewnić konstruktywne ujście dla miłości do ekscytacji. Nie ma nic na świecie bardziej ekscytującego niż moment nagłego odkrycia lub wynalazku, a takich chwil jest w stanie doświadczyć o wiele więcej ludzi, niż się czasem uważa.

Uzupełnienie Pisarze Nagrody Nobla o pisaniu z bardziej znakomitymi przemówieniami o przyjęciu Nagrody Nobla – dalej William Faulkner artysta jako wzmacniacz ludzkiego sercaErnest Hemingway dalej pisanie i samotnośćAlicja Munro dalej sekret opowiadania świetnej historiii Saul Bellow dalej jak literatura uszlachetnia ducha ludzkiego — następnie ponownie odwiedź Russella nieśmiertelność I dlaczego nauka jest kluczem do demokracji.