W ostatnich latach swojego długiego życia, które obejmowało wojny światowe, zabójstwa i liczne terrory, wielki wiolonczelista i obrońca praw człowieka Pablo Casals nawoływał ludzkość do „uczyńcie ten świat godnym swoich dzieci”. Dzisiaj, gdy mamy do czynienia ze światem, który traktuje swoje dzieci jako bezwartościowestoimy przed wyzwaniem, jak nigdy przedtem, by rozważyć najgłębszy rachunek egzystencjalny wprowadzenia nowego życia w niespokojny świat – jaka jest wartość dzieci, jakie są nasze obowiązki wobec nich (kiedy zdecydujemy się je mieć, ponieważ jest to również akt odwagi i odpowiedzialności, aby tego nie zrobić) i co to znaczy wychowywać dziecko z godnością bycia niepowtarzalnym cudem atomów, które nigdy wcześniej nie układały się i nigdy więcej nie będą konstelować w dokładnie taki sposób?

Sto lat temu, pomiędzy dwoma światami i dwiema wojnami światowymi, libańsko-amerykański poeta, malarz i filozof Kahlila Gibrana (6 stycznia 1883 – 10 kwietnia 1931) z wrażliwością i rozsądkiem odniósł się do tych elementarnych kwestii w krótkim fragmencie z Prorok (biblioteka publiczna) — klasyk z 1923 r., który dał nam także Gibrana elementy składowe prawdziwej przyjaźni, odwagę, by przetrwać niepewności miłościi jaka może być najlepsza rada, jaką kiedykolwiek zaoferowano równowaga intymności i niezależności w zdrowym związku.

Kiedy młoda matka z nowonarodzonym dzieckiem przy piersi prosi o radę dotyczącą dzieci i rodzicielstwa, poetycki prorok Gibrana odpowiada:

Twoje dzieci nie są Twoimi dziećmi.
Są synami i córkami tęsknoty Życia za sobą.
Przychodzą przez ciebie, ale nie od ciebie,
I choć są z wami, to jednak nie należą do was.

Możesz dać im swoją miłość, ale nie swoje myśli,
Bo mają swoje przemyślenia.
Możesz gościć ich ciała, ale nie ich dusze,
Bo ich dusze mieszkają w domu jutra, którego nie możesz odwiedzić nawet w snach.
Możesz starać się być taki jak oni, ale nie staraj się, żeby byli tacy jak ty.
Bo życie nie cofa się i nie zatrzymuje się na wczoraj.
Jesteście łukami, z których wysyłane są wasze dzieci niczym żywe strzały.
Łucznik widzi znak na ścieżce nieskończoności i nagina cię Swoją mocą, aby Jego strzały leciały szybko i daleko.
Niech twoje ugięcie ręki łucznika będzie radością;
Bo tak jak kocha lecącą strzałę, tak kocha także łuk, który jest stabilny.

Uzupełnij o Susan Sontag 10 zasad wychowania dziecka I Crescendo — włoska akwarelowa serenada na cześć wspaniałej prenatalnej biologii stawania się istotą — a następnie ponownie odwiedź Gibran autentyczność, dlaczego tworzymy sztukęi jego wspaniałe listy miłosne do i od kobiety, bez której Prorok mógłby nigdy się nie urodzić.