„Czasami trzeba po prostu przetrwać okres depresji, aby zobaczyć, co może nieść ze sobą oświecenie, jeśli można je przeżyć, zwracając uwagę na to, co obnaża lub czego wymaga” – napisała poetka May Sarton, zastanawiając się lekarstwo na rozpacz wśród ciemnej pory ducha. Ale czego potrzeba, aby usiąść tak niepewnie Jeśli w kierunku światła? Kiedy znajdujemy się w tym ciemnym i pustym miejscu, w miejscu ołowianej samotności i izolacji, kiedy „szara mżawka grozy wywołana depresją przybiera cechy bólu fizycznego”, jak napisał William Styron w swojej książce klasyczne konto choroby — masowej choroby dzikiego Keatsa I zdziczałego Nietzschego I dziki Hansberry — czego potrzeba, aby przeżyć horror i pustkę po drugiej stronie, spojrzeć wstecz i wzdychać z niedowierzaniem, wraz z poetką Jane Kenyon: „Co mnie tak strasznie bolało… aż do tej chwili?”

Podczas niedawnego mrocznego okresu duchowego moja droga przyjaciółka podniosła mnie na duchu najwspanialszą, dającą nadzieję i odradzającą historię: Kilka lat wcześniej, kiedy jej kolega – inny fizyk – przechodził przez taki okres, dała mu cebulkę amarylisa w małej doniczce; wpływ, jaki to na niego wywarło, był nieoczekiwany i głęboki, jak zawsze jest to skutek nieobliczalnej życzliwości – głęboki i dalekosiężny, jak kamyk dobroci faluje w coraz szerszych kręgach blasku. Gdy światło powoli wracało do jego życia, postanowił poprowadzić zajęcia z fizyki animacji. I tak oto powstała jedna z jego uczennic, Emily Johnstone Rozkwit — wzruszający animowany film krótkometrażowy, czerpiący z małego osobistego gestu uniwersalną metaforę tego, jak przetrwać nasze najgęstsze prywatne ciemności, zgodnie z przekonaniem Neila Gaimana, że „Czasami wystarczy nieznajomy w ciemnym miejscu… aby ogrzać nas w najzimniejszą porę roku.”

Uzupełnij o Tima Ferrissa jak przeżył depresję samobójczą i Czajkowski dalej depresję i odnajdywanie piękna wśród ruin duszya następnie odwiedź ponownie „Rozrywka z melancholią” — Oszałamiający wiersz Jane Kenyon o życiu z depresją i po niej.