Poruszamy się po świecie w dużej mierze nieświadomi tego, jakie są nasze emocje zbudowane z pojęć — mechanizm mózgu radzący sobie z kwitnącym, brzęczącym zamieszaniem dotyczącym tego, czym jesteśmy. Etykietujemy, klasyfikujemy, zawieramy – w ten sposób analizujemy wir doświadczenia w znaczeniu. To pożyteczny impuls – bez niego nie byłoby nauki ani opowiadania historii, taksonomii i twierdzeń, żadnych wierszy i fabuł. Jest to również ograniczenie – najpiękniejsze, najbardziej satysfakcjonujące i przemieniające doświadczenia w życiu wykraczają poza kategorie, które nasza kultura stworzyła, aby powstrzymać chaos świadomości, nigdzie bardziej niż w sferze relacji – te tajemnicze błogosławieństwa, które pokonują przepaść między jedną świadomością a drugą.

Kiedy my puste słowo przyjaciel przez nadmierne i niewłaściwe użyciekiedy z miłości czynimy umowę z określonymi rolami i sztywne, niemożliwe oczekiwaniastajemy się więźniami własnych koncepcji. Historia uczuć jest historią Etykiety są zbyt małe, aby pomieścić miłości, do jakich jesteśmy zdolni — różnorodne i energicznie przemieniane z jednego rodzaju w drugi i z powrotem. Trzeba zarówno wielkiej odwagi, jak i wielkiej wrażliwości, aby żyć poza koncepcjami, aby sprostać każdemu nowemu doświadczeniu, każdemu nowemu związkowi, każdemu nowemu krajobrazowi emocjonalnemu na własnych warunkach i pozwolić mu z kolei poszerzyć warunki życia.

To właśnie bada Rhaina Cohen Inni znaczący inni: ponowne wyobrażenie sobie życia z przyjaźnią w centrum (biblioteka publiczna) — dziennikarskie śledztwo w sprawie rozległego, choć niewidzialnego świata nie dających się sklasyfikować intymnych związków, profilowanie par ludzi w różnych okolicznościach i na różnych etapach życia podtrzymywanych przez takie więzi, ludzi, którzy „na nowo wytyczyli granice przyjaźni, przesuwając granice coraz dalej na zewnątrz, aby objąć nawzajem więcej przestrzeni w życiu”, ludzi, którzy odnaleźli siebie.

To, co wyłania się z tego portretu związku „ukrytego na widoku”, jest antidotum na tyranię „ideału pary w jednym miejscu” i „zaproszeniem do poszerzenia zakresu dostępnych nam opcji”, promieniując przypomnieniem, że płacimy cenę za życie zgodnie ze standardowymi koncepcjami naszej kultury:

Chociaż osłabiamy przyjaźnie, oczekując od nich zbyt mało, podważamy relacje romantyczne, oczekując od nich zbyt wiele.

Świętowało pokolenie po Andrew Sullivanie nagrody za przyjaźń w kulturze mającej obsesję na punkcie romansuCohen pisze:

To książka o przyjaciołach, którzy stali się Mypomimo braku scenariuszy, ceremonii i niewielu wzorców, które poprowadziłyby ich ku długoterminowemu, platonicznemu zaangażowaniu. To przyjaciele, którzy przeprowadzili się razem przez stany i kontynenty. Byli głównymi opiekunami swojego przyjaciela podczas przeszczepów narządów i chemioterapii. Są współrodzicami, współwłaścicielami domów i wykonawcami swojej woli. Należą do klubu, który nie ma nazwy ani formy członkostwa, często nieświadomi, że istnieją inni podobni im. Należą do grupy osób, które Eli Finkel, profesor psychologii na Northwestern University, nazywa „innymi znaczącymi osobami”. Porzuciwszy bardziej typowy tryb życia, ci przyjaciele stawiają czoła niebezpieczeństwom i dokonują odkryć, których inaczej by nie dokonali.

Zauważając, że jej zainteresowanie tym tematem ma charakter więcej niż teoretyczny i jest katalizowane przez jej własną ekspansywną relację z inną kobietą równolegle z jej małżeństwem, Cohen uważa te więzi przeczące kategoriom za kontrkulturowy akt odwagi i oporu:

Zacząłem dostrzegać, że te niezwykłe relacje mogą być również prowokacją – podważaniem zbioru społecznych zasad, które ograniczają nasze życie intymne: że centralną i najważniejszą osobą w życiu powinien być romantyczny partner, a przyjaciele stanowią drugoplanową obsadę. Ta romantyczna miłość jest prawdziwa i jeśli ludzie twierdzą, że odczuwają silną miłość platoniczną, nie może tak być Naprawdę być platoniczny. Że dorośli, którzy razem wychowują dzieci, powinni uprawiać ze sobą seks, a małżeństwo zasługuje na specjalne traktowanie przez państwo.

Mając na uwadze długą linię ludzi, którzy przeciwstawili się kategoriom swego czasu i miejsca – rodzajom ludzi zamieszkujących Zastanawianie sięktóry napisałam głównie po to, by zbadać takie relacje — dodaje:

Kwestionowanie tych norm społecznych nie jest niczym nowym, a platońscy partnerzy nie są jedynymi dysydentami. Osoby będące feministkami, queer, trans, kolorowe, niemonogamiczne, samotne, aseksualne, aromatyczne, żyjące w celibacie lub żyjące we wspólnocie kwestionują te idee od dziesięcioleci, jeśli nie stuleci. Wszyscy przedstawiali kontrapunkty wobec tego, co nazywa Eleanor Wilkinson, profesor na Uniwersytecie w Southampton przymusowe małżeństwo: pogląd, że długotrwały monogamiczny związek romantyczny jest niezbędny do normalnej, udanej dorosłości. Jest to riff na temat wpływowej koncepcji „przymusowej heteroseksualności” autorstwa feministycznej pisarki Adrienne Rich — idei narzucanej poprzez presję społeczną i praktyczne bodźce, że jedyny normalny i akceptowalny związek romantyczny istnieje pomiędzy mężczyzną i kobietą. Niektóre z pierwszych historii, które słyszymy, gdy dzieci zaszczepiają przymusowe łączenie się w pary, utożsamiają bohaterów ze znalezieniem „jednej prawdziwej miłości” z życiem „długo i szczęśliwie”.

[…]

Życie w przepaści pomiędzy życiem, które prowadzisz, a życiem, które według ciebie powinieneś prowadzić, może być mylące.

W pozostałej części Inni znaczący inniCohen opowiada historie ludzi, którzy przebili się przez zamieszanie, aby zbudować życie, które im służy, poprzez dostosowane do ich potrzeb relacje, które nagradzają ich najgłębsze i najprawdziwsze części, relacje, które na nowo wyobrażają sobie, co to znaczy kochać i być kochanym, widzieć i być widzianym – relacje takie jak te z Rachel Carson i Dorothy Freeman, Clary Schumann i Johannesa Brahmsa, Ralpha Waldo Emersona i Margaret Fuller.

Uzupełnij go poetą i filozofem Davidem Whyte’em miłość i przeciwstawienie się tyranii etykiet związkówa następnie ponownie odwiedź Coleridge paradoks przyjaźni i romantycznej miłości.