Jaką perspektywę astrofizyk mógłby wychwalać „niezwykle nieprawdopodobna podróż, w której uczestniczymy” reszta z nas może i często doświadcza czegoś tak prostego i szaleńczo absurdalnego – tak niekontrolowanego i niezrozumiałego, że ledwo ma sens. Co mamy zrobić i co zrobić z absurdem życia, który nas codziennie zalewa? Oliver Sacks w to wierzył „Najbardziej, co możemy zrobić, to pisać — inteligentnie, twórczo i sugestywnie — o tym, jak to jest żyć w obecnym świecie”. A jednak analizowanie tego, jak to jest, samo w sobie może doprowadzić nas do rozpaczy. Mimo to musimy to przeanalizować.

Ponad dekadę wcześniej Alberta Camusa (7 listopada 1913 – 4 stycznia 1960) został drugim najmłodszym laureatem literackiej Nagrody Nobla, wyróżniony go za pracę, która „z bystrą powagą naświetla problemy sumienia ludzkiego naszych czasów” – rozważał związek między absurdem a odkupieniem w wywiadzie dla francuskiej dziennikarki Jeanine Delpech z 1945 r., zamieszczonym na końcu jego Eseje liryczne i krytyczne (biblioteka publiczna) — wspaniała kolekcja pośmiertna, która dała nam Camusa jak wzmocnić swój charakter w trudnych chwilach I szczęście, rozpacz i miłość do życia.

Trzy lata przed rozmową kwalifikacyjną dwudziestoośmioletni Camus zadziwił świat swoim rewolucyjnym esejem filozoficznym Mit o Syzyfiektóry zaczyna się od jedno z najpotężniejszych zdań początkowych w całej literaturze i bada paradoks absurdu w życiu. „Wyciągam z absurdu trzy konsekwencje, którymi są mój bunt, moja wolność i moja pasja” On pisze — coś, co skłoniło jego rozmówcę do zadania pytania, czy filozofia oparta na absurdzie może skłaniać ludzi do rozpaczy.

Camusa, który wiele lat wcześniej to zapewniał „nie ma miłości do życia bez rozpaczy nad życiem” — odpowiedzi:

Jedyne, co mogę zrobić, to odpowiedzieć w swoim imieniu, mając świadomość, że to, co mówię, jest względne. Zaakceptowanie absurdu wszystkiego, co nas otacza, to jeden krok, niezbędne doświadczenie: nie powinno stać się ślepą uliczką. Wzbudza bunt, który może zaowocować. Analiza idei buntu mogłaby pomóc w odkryciu idei zdolnych przywrócić egzystencji względny sens, choć taki, który byłby zawsze zagrożony.

Przemawiając na zakończenie o bezsensownej brutalności II wojny światowej, sześć lat przed sformułowaniem swoich poglądów nt solidarność i co tak naprawdę oznacza bycie buntownikiemCamus uważa, że ​​jedyny akt odwagi i buntu jest wart podjęcia:

W świecie, którego absurdalność wydaje się tak nieprzenikniona, musimy po prostu osiągnąć większy stopień zrozumienia wśród ludzi, większą szczerość. Musimy to osiągnąć albo zginąć. Aby to zrobić, muszą zostać spełnione pewne warunki: ludzie muszą być szczerzy (kłamstwo myli rzeczy), wolni (z niewolnikami nie można się porozumieć). Wreszcie muszą czuć wokół siebie pewną sprawiedliwość.

Często zastanawiałem się, czy Camus czytał wiersz WH Audena „1 września 1939 r.” napisany w 1940 roku i zawiera następującą wzruszającą zwrotkę tak bliską sentymentom Camusa:

Jedyne co mam to głos
Aby cofnąć złożone kłamstwo,
Romantyczne kłamstwo w mózgu
O zmysłowym mężczyźnie z ulicy
I kłamstwo Władzy
Które budynki po omacku ​​sięgają nieba:
Nie ma czegoś takiego jak państwo
I nikt nie istnieje sam;
Głód nie daje wyboru
Obywatelowi lub policji;
Musimy się kochać albo umrzeć.

Uzupełnij ten konkretny fragment nieskończenie satysfakcjonującej Camus Eseje liryczne i krytyczne z Albertem Einsteinem naszą najpotężniejszą przeciwwagę przeciwko niesprawiedliwości i Naomi Shihab Nye wybierając życzliwość zamiast strachua następnie ponownie zapoznaj się z utrwalonymi poglądami Camusa na temat szczęście, nieszczęście i nasze własne więzienia, najważniejsze pytanie istnienia, rozdźwięk między prawdą a znaczeniemoraz wzruszający list z podziękowaniami wysłał swojemu nauczycielowi z dzieciństwa wkrótce po otrzymaniu Nagrody Nobla.