Być prawdziwą osobą oznacza być całkowicie sobą w każdych okolicznościach, z całą odwagą i wrażliwością, jakiej to wymaga. A jednak, ponieważ dana osoba jest konfederacją części, które często są ze sobą sprzeczne, a czasem prowadzą ze sobą wojnę, bycie prawdziwym nie oznacza przyrzeczenia bycia wzorem spójności, przewidywalnego i doskonale spójnego ze sobą – niemożność tego jest ceną naszej złożonej świadomości – ale obietnicą posiadania każdej części siebie, nawet tej, która podważa preferowany przez Ciebie obraz siebie i fałszuje historię, którą sobie opowiadasz o tym, kim jesteś.

Z tego płynie spokój, solidny jak skała i miękki jak puch sowy, który czyni życie prawdziwszym, a przez to bardziej żywym. Taka autentyczność żywotności, taka wierność mozaikowej całości twojej osobowości może być sednem tego, co nazywamy „dobrym życiem”.

To właśnie powiedział pionier psycholog Carla R. Rogersa (8 stycznia 1902 – 4 lutego 1987) bada w rozdziale swojego klasyka z 1961 roku O stawaniu się osobą (biblioteka publiczna), zakotwiczony w jego twierdzeniu, że „podstawowa natura istoty ludzkiej, gdy funkcjonuje ona swobodnie, jest konstruktywna i godna zaufania” – co stanowi śmiałe przeciwstawienie się religijnemu modelowi grzechu pierworodnego i stanowi kamień węgielny całej dziedziny psychologii humanistycznej, której pionierem był Rogers, bogatej w wgląd w istotę osobistego rozwoju i kreatywności.

Opierając się na pracy z pacjentami przez całe życie – pracy polegającej na prowadzeniu ludzi po trajektorii od cierpienia do rozkwitu – pisze:

Dobre życie… to proces poruszania się w kierunku, który wybiera organizm ludzki, gdy ma wewnętrznie swobodę poruszania się w dowolnym kierunku, a ogólne cechy tego wybranego kierunku wydają się mieć pewną uniwersalność.

Identyfikuje trzy filary tego procesu:

Po pierwsze, proces ten wydaje się obejmować rosnącą otwartość na doświadczenie… co jest całkowitym przeciwieństwem defensywności. Defensywność [is] reakcja organizmu na doświadczenia, które są postrzegane lub przewidywane jako zagrażające, niezgodne z istniejącym przez jednostkę obrazem siebie sięlub o sobie samym w relacji do świata. Te groźne doświadczenia są tymczasowo unieszkodliwiane przez zniekształcenie świadomości lub zaprzeczenie świadomości. Całkiem dosłownie nie potrafię dokładnie dostrzec w sobie tych przeżyć, uczuć, reakcji, które znacząco odbiegają od obrazu siebie, jaki już posiadam.

The niezbędne iluzje Oliver Sacks są formą tej defensywności – pomagają nam znosić trudne do zniesienia rozczarowania: że jesteśmy niewrażliwi, nieśmiertelni, zgodni z naszym obrazem siebie – a jednak czynią nas niewolnikami marzeń o sobie, pozbawionymi wolności do życia w rzeczywistości naszej własnej złożoności. Rogers pisze:

Gdyby jednak dana osoba mogła być w pełni otwarta na swoje doświadczenia, każdy bodziec – czy to pochodzący z organizmu, czy ze środowiska – byłby swobodnie przekazywany przez układ nerwowy, bez zniekształcenia przez jakikolwiek mechanizm obronny. Nie byłby potrzebny mechanizm „subcepcji”, dzięki któremu organizm byłby ostrzegany o wszelkich doświadczeniach zagrażających jego jaźni. I odwrotnie, niezależnie od tego, czy bodźcem był wpływ konfiguracji formy, koloru lub dźwięku w otoczeniu na nerwy czuciowe, ślad pamięci z przeszłości, czy też trzewne uczucie strachu, przyjemności lub wstrętu, osoba „przeżywała” to, miałaby to całkowicie dostępne dla świadomości.

Nagrodą za tę chęć bycia w pełni świadomym jest głęboka wiara w siebie:

Jednostka staje się coraz bardziej zdolna do słuchania siebie, doświadczania tego, co dzieje się w niej samej. Jest bardziej otwarty na swoje uczucia strachu, zniechęcenia i bólu. Jest także bardziej otwarty na swoje uczucia odwagi, czułości i podziwu. Ma swobodę subiektywnego przeżywania swoich uczuć, tak jak one w nim istnieją, a także może być świadomy tych uczuć. Potrafi w pełni przeżywać doświadczenia swojego organizmu, zamiast wypierać je ze świadomości.

Z tego „odsunięcia się od bieguna obronności w kierunku bieguna otwartości na doświadczenie” wyłania się drugi element dobrego życia: „rosnąca tendencja do pełnego życia każdą chwilą” i odkrywania natury doświadczenia w procesie przeżywania doświadczenia, a nie w modelach predykcyjnych, które zawsze opierają się wyłącznie na przeszłości. Rogers zauważa, że ​​kiedy jesteś w pełni otwarty na swoje doświadczenia, każda chwila jest zupełnie nowa – „złożona konfiguracja bodźców wewnętrznych i zewnętrznych”, która nigdy wcześniej nie istniała i nigdy więcej nie będzie istnieć w dokładnie takiej formie, co oznacza, że ​​to, kim będziesz w następnej chwili, będzie również zupełnie nowe i nie będzie możliwe do przewidzenia ani przez ciebie, ani przez nikogo innego – ta cudowna wolność przełamania szablonu siebie i więzienia swojej historii. Rogers pisze:

Jednym ze sposobów wyrażenia płynności obecnej w życiu egzystencjalnym jest stwierdzenie, że wyłania się jaźń i osobowość z doświadczenie, a nie jego tłumaczenie lub przekręcenie, aby dopasować je do z góry przyjętej struktury siebie. Oznacza to, że zamiast sprawować nad nim kontrolę, stajemy się uczestnikiem i obserwatorem trwającego procesu doświadczenia organizmowego.

Takie życie chwilą oznacza brak sztywności, ścisłej organizacji i narzucania doświadczenia struktury. Oznacza to raczej maksimum możliwości adaptacji, odkrycie struktury W doświadczeniem, płynną, zmienną organizacją siebie i osobowości.

[…]

Z drugiej strony, większość z nas wnosi do swojego doświadczenia z góry uformowaną strukturę i ocenę i nigdy z nich nie rezygnuje, ale wtłacza i przekręca doświadczenie tak, aby pasowało do naszych uprzedzeń, zirytowanych płynnymi cechami, które sprawiają, że jest ono tak niesforne w dopasowaniu do naszych starannie skonstruowanych przegródek.

Odkrywając doświadczenie w procesie jego przeżywania, dochodzimy do trzeciego elementu dobrego życia — rosnącej umiejętności zaufania sobie i odnalezienia właściwego sposobu działania w każdej sytuacji. Większość z nas, zauważa Rogers, świadomie lub nieświadomie polega na zewnętrznych zasadach przewodnich w życiu – kodeksie postępowania ustanowionym przez naszą kulturę, naszych rodziców, naszych rówieśników i nasze własne przeszłe wybory. pisze:

Osoba w pełni otwarta na swoje doświadczenie miałaby dostęp do wszystkich dostępnych w danej sytuacji danych, na których mogłaby oprzeć swoje zachowanie; wymagania społeczne, jego własne złożone i prawdopodobnie sprzeczne potrzeby, wspomnienia podobnych sytuacji, jego postrzeganie wyjątkowości tej sytuacji itp. itd. Dane byłyby rzeczywiście bardzo złożone. Mógłby jednak pozwolić całemu organizmowi, uczestniczącej w nim świadomości, rozważyć każdy bodziec, potrzebę i żądanie, jego względną intensywność i znaczenie, a na podstawie tego złożonego ważenia i równoważenia odkryć taki sposób działania, który będzie najbliższy zaspokojeniu wszystkich jego potrzeb w danej sytuacji.

Tym, co czyni ten proces najbardziej podatnym na błędy, jest nasza ciągła tendencja do skupiania się na teraźniejszości przez przeszłość:

Wadami, które u większości z nas czynią ten proces niewiarygodnym, jest włączenie informacji, które to potwierdzają nie należą do tej obecnej sytuacji, lub wykluczenie informacji, które robi. Błędne odpowiedzi behawioralne pojawiają się wtedy, gdy wspomnienia i wcześniejsze wnioski są wprowadzane do obliczeń tak, jakby były tą rzeczywistością, a nie wspomnienia i wnioski.

Rogers maluje portret osoby, która splata te trzy pasma dobrego życia:

Osoba wolna psychicznie… jest w stanie w pełni żyć ze wszystkimi swoimi uczuciami i reakcjami. On w coraz większym stopniu wykorzystuje cały swój organiczny sprzęt, aby jak najdokładniej wyczuć sytuację egzystencjalną wewnątrz i na zewnątrz. Wykorzystuje wszystkie informacje, jakie może w ten sposób dostarczyć jego układ nerwowy, wykorzystując je w świadomości, ale zdając sobie sprawę, że cały jego organizm może być i często jest mądrzejszy niż jego świadomość. Jest w stanie bardziej pozwolić swemu całemu organizmowi na swobodne funkcjonowanie w całej jego złożoności, wybierając spośród mnóstwa możliwości takie zachowanie, które w tym momencie będzie najbardziej ogólne i autentycznie satysfakcjonujące. Potrafi w tym funkcjonowaniu bardziej zaufać swojemu organizmowi nie dlatego, że jest on nieomylny, ale dlatego, że potrafi być w pełni otwarty na konsekwencje każdego swojego działania i korygować je, jeśli okażą się mało satysfakcjonujące.

Jest w stanie lepiej doświadczyć wszystkich swoich uczuć i mniej boi się któregokolwiek ze swoich uczuć; sam przesiewa dowody i jest bardziej otwarty na dowody ze wszystkich źródeł; jest całkowicie zaangażowany w proces bycia i stawania się sobą.

O stawaniu się osobą jest w całości odkrywczą lekturą. Uzupełnij ten fragment EE Cummingsem, piszącym z zupełnie innej, ale uzupełniającej perspektywy, na temat: odwagę bycia sobą i Fernando Pessoa dalej bezinteresowność tego, kim naprawdę jesteś.