To zachód słońca z XVII wieku. Milton właśnie to zrobił był pionierem użycia tego słowa przestrzeń kojarzyć się z przestrzenią kosmiczną. Kepler właśnie to zrobił pionierem science fiction wyobrażając sobie podróż kosmiczną, ale dochodzącą tylko na Księżyc. Grawitacja jest zupełnie nowa koncepcja a koncepcja galaktyki jest nadal aktualna ponad dwa stulecia stąd. Wszechświat jest tak duży jak nasz Układ Słoneczny, który ma sześć planet krążących wokół słońca, które – jak niedawno przyznaliśmy – po spaleniu widzących na stosie, nie kręci się wokół nas.

Na tym tle, holenderski polityk Christiaan Huygens, zapoczątkowując rewolucję naukową swoim przełomowym wkładem w optykę, mechanikę i astronomię, właśnie zakończył swoje najśmielsze dzieło: Cosmotheoros: czyli przypuszczenia dotyczące mieszkańców planet — pierwszy na świecie traktat spekulujący na temat istnienia życia na innych światach nie z teologicznego, ale z naukowego punktu widzenia.

Chociaż Huygens dwukrotnie przeżył średnią długość życia swojej epoki, nigdy nie doczekał publikacji – opublikowanej po łacinie i angielsku przez jego brata na własny koszt, Kosmoteor wkroczył na świat niczym fala uderzeniowa trzy lata po śmierci Huygensa, zmieniając nie tylko bieg nauki, ale i sztuki. To była iskra, która doprowadziła Shelleya do zgorszenia gruzińskiej Anglii „wielością światów”, którą przepowiadał w swoim poemacie filozoficznym Królowa Mab. Było to zalążkiem niezwykle różnorodnej dziedziny astrobiologii, której sercem jest nie to, gdzie jest życie, ale czym jest życie.

Ponad trzy wieki później chilijski artysta Alejandra Acosta przywołuje wizjonerskiego ducha Kosmoteor w wspaniałe wydanie hiszpańskie zilustrowana misternymi haftami przedstawiającymi formy życia, jakie Huygens wyobrażała sobie zamieszkujące inne światy, promieniujące cudowną dziwnością pomiędzy wyimaginowanymi istotami Borgesa a stworzenia indyjskiej mitologii ludowej, a jednocześnie całkowicie oryginalny, równie odważny artystycznie, jak książka była naukowo.

Bez koncepcji w centrum Kosmoteornie mielibyśmy jednej z najwspanialszych metafor w całej literaturze: „Nie ma nic nowego pod słońcem” – napisała Octavia Butler – „ale są nowe słońca”.