Kiedy byłam dzieckiem, nic nie zachwycało mnie bardziej niż magiczne zielone girlandy zwisające z sosen, z których robiłam wianki i wąsy, by móc przemierzać góry Bułgarii jako miniaturowy Orlando. Nie miałem o tym pojęcia Usnea jest bardzo długa to tylko jeden z ponad 20 000 znanych gatunków porostów — prawie dwa razy więcej niż ptaków.

Od tego czasu zbieram i fotografuję porosty na całym świecie, od świerków rosnących wzdłuż dzikich wybrzeży Alaski po kamienne mury wzdłuż wiejskich dróg w Irlandii, od grobu Basquiata na cmentarzu Green-Wood w Brooklynie po nagrobek młodego męża mojej najstarszej przyjaciółki na cmentarzu Brompton w Londynie. I ponieważ wszystko, co starannie wypolerujesz, stanie się lustremzauważyłem, że porosty wiedzą wiele rzeczy, których uczymy się przez całe życie – o przeciwnościach losu, o przynależności, o miłości.

Oto kilka wskazówek, jak żyć, uzyskanych od najmniejszych tytanów nieustępliwości natury:

Powstrzymaj tłumy bez wewnętrznego konfliktu. Linneusz zaklasyfikował porosty jako rośliny – nikt do tej pory nie kwestionował tego poglądu Piotr Zając podjęła się twórczyni Beatrix Potter jej mało znane badania naukowe i dokonał rewolucyjnego odkrycia, że ​​porosty to po części glony, po części grzyby z odrobiną bakterii — trzy królestwa życia w jednym organizmie, które nie walczą o dominację, ale współpracują, aby uczynić go jedną z najbardziej odpornych form życia w przyrodzie i zwornikiem wielu ekosystemów. Są tym, co badał niemiecki mikrobiolog i botanik Heinrich Anton de Bary, kiedy ukuł słowo symbiozaczyli ewolucja technologii wymyślona w celu wyzbywania się siebie.

Korzenie są przereklamowane – wymyślcie inne struktury przynależności. Porosty nie mają systemu korzeniowego, który pobierałby składniki odżywcze i wilgoć z gleby. Zamiast tego alchemizują światło słoneczne w cukier, wykorzystując część roślinną do fotosyntezy, a część grzybową do wyhodowania rizin przypominających korzenie, które pozwalają im przyczepiać się do niemal każdej powierzchni – ścian domów i kory drzew, martwych kości i żywych pąkli – pobierając wilgoć i składniki odżywcze z powietrza. Dzięki temu mogą rozwijać się w zadziwiającej gamie środowisk – od basenów pływowych po szczyty gór, od najgorętszych pustyń po najbardziej lodowatą tundrę.

Pielęgnuj zdrowe przywiązanie, które nie wysysa energii drugiej osoby. Wbrew powszechnemu błędnemu mniemaniu, porosty nie pasożytują na organizmach, na których rosną, a jedynie wykorzystują je jako substrat i często przyczyniają się do ogólnego stanu ekosystemu.

Zostań pionierem możliwości pośród ruin przeszłości. Porosty są często pierwszymi organizmami, które rosną na obnażonej skale powstałej w wyniku osunięć ziemi i trzęsień ziemi. Są życiem, które toczy się nad nagrobkami zmarłych.

Jeśli nie możesz zmienić swojej sytuacji, zmień swoje nastawienie. Kiedy warunki środowiskowe się pogarszają, porosty mogą zatrzymać swój metabolizm na miesiące, lata, a nawet dziesięciolecia. Przeżywają w środowiskach radioaktywnych, przechodząc w stan uśpienia i uwalniając ochronne substancje chemiczne, które blokują promieniowanie i neutralizują wolne rodniki. Przetrwają symulacje warunków marsjańskich, a nawet surowości przestrzeni kosmicznej: kiedy zespół hiszpańskich naukowców wysłał porosty pospolite Rhizocarpon geograficzny i jasny pomarańczowy cud Rusawska elegans na pokładzie rosyjskiego statku kosmicznego, gdzie przez 15 dni były wystawione na działanie promieniowania kosmicznego, porosty wróciły na Ziemię bez przeszkód i wznowiły swoje cykle rozrodcze.

Wiedz, że nie potrzebujesz partnera, aby spełnić swoje życie. Wiele porostów rozmnaża się bezpłciowo — poprzez rozproszenie diaspor zawierających garść komórek z każdego z ich wewnętrznych królestw lub po prostu odrywając kawałki siebie, aby wyrosnąć na nowe organizmy.

Zostaw świat lepszym, niż go zastałeś. Porosty wzbogacają glebę pustyń, stabilizują wydmy i tworzą glinę z kamienia przez długi okres swojego życia. Są częścią tego, jak góry stają się złotym piaskiem.

Miej wielką cierpliwość do łuku swojego życia. Porosty, jedne z najstarszych żywych istot na Ziemi, rosną w niespiesznym tempie mniejszym niż milimetr rocznie. Kontynent, na którym obecnie żyję, i kontynent, na którym się urodziłem, oddalają się od siebie ponad 250 razy szybciej. Księżyc opuszcza nas czterysta razy szybciej.

Stań się żywym poematem. Lichen jest kotwicą jednego z najsubtelniejszych i najpotężniejszych wierszy, jakie kiedykolwiek napisano – ody Elizabeth Bishop do czasu i miłości prześwietlonej przez siwiejące włosy miłości jej życia, brazylijskiej architektki i projektantki krajobrazu Loty de Macedo Soares:

SZAMPON
przez Elżbietę Biskup

Wciąż słychać eksplozje na skałach,
porosty, rosną
poprzez rozprzestrzeniające się, szare, koncentryczne wstrząsy.
Zaaranżowali
jednak spotkać się z pierścieniami wokół Księżyca
w naszych wspomnieniach się nie zmieniły.

I ponieważ niebiosa będą obecne
tak długo na nas,
byłeś, drogi przyjacielu,
pochopny i pragmatyczny;
i zobacz, co się stanie. Bo czas jest
nic, jeśli nie jest to możliwe.

Spadające gwiazdy w twoich czarnych włosach
w jasnej formacji
gromadzą się gdzie,
tak prosto, tak szybko?
— Chodź, umyję to w tej dużej blaszanej misie,
poobijany i błyszczący jak księżyc.