„Życie cię złamie” – napisała Louise Erdrich jej wykwintny upór że „jesteś tutaj, aby zaryzykować swoje serce”. Cena, jaką płacimy za ryzyko, jest wielkim wyrównaniem ludzkości. W złamanym sercu każdy zostaje pozbawiony godności, każdy postępuje według tego samego schematu samoponiżania: umyślnej ślepoty na pierwsze oznaki opuszczenia, tak oczywistej dla każdego bezstronnego obserwatora; żałosne prośby o powrót miłości; targowanie się o inne zakończenie; desperackie zaprzeczanie końcu, aż do końca. A jednak to właśnie tam, w otchłani bezradności i upokorzenia, możemy odkryć większą godność, jaka płynie z porzucenia lśniącego egzoszkieletu dumy – godność całkowitego otwarcia serca i całkowitego ofiarowania go, nawet gdy jest ono obdzierane ze skóry przez chłodne ostrze obojętności, złamane na tępej krawędzi nieodwzajemnionej pasji do tego, co możliwe. (Chociaż oczywiście serce jest nigdy nie złamany.)

To właśnie ten rodzaj godności, nie do zniesienia, emanuje z listów Fridy Kahlo do kochanka, który zrobił jej najsłynniejsze zdjęcie – węgierskiego uchodźcy Miklósa Mandla, który po wylądowaniu na Ellis Island w ostatnim roku pierwszej wojny światowej stał się Nickolasem Murayem, ze znajomością angielskiego słownictwa liczącego cztery tuziny słów i niezachwianą determinacją, by być artystą. Później został pilotem, pionierem fotografii kolorowej i mistrzem szermierki, fotografując największych luminarzy XX wieku i dwukrotnie startując w reprezentacji USA na igrzyskach olimpijskich.

Miała dwadzieścia kilka lat, kiedy poznała go podczas podróży po Stanach Zjednoczonych z Diego w pierwszych latach ich burzliwego, otwartego małżeństwa. Frida i Nick pozostali listownymi przyjaciółmi, ale w miarę jak w latach trzydziestych XX wieku spędzał coraz więcej czasu w Meksyku, zostali kochankami.

Chociaż list miłosny był jej pierwsza wielka sztukaListy Fridy do Nicka są najbardziej zabawnym i najbardziej namiętnym ze wszystkich jej listów, a także najczulszym. Podpisała je Xochitl — „kwiat” w rdzennym języku nahuatl — i to właśnie u szczytu ich miłości zaczęła malować swoje elektrycznie erotyczne obrazy Kwiat Życia.

W ostrym i pełnym ironii liście napisanym z Paryża, gdzie właśnie została przedstawiona André Bretonowi i jego koterii („nie masz pojęcia, co za suki to ci ludzie”), próbującego wystawić swoje obrazy, pisze do Nicka podczas ostatniej zimy pokoju przed wojną, zwracając się do niego jak „dziecko”, mimo że był od niej o dwadzieścia pięć lat starszy:

Słuchaj, chłopcze, czy codziennie dotykasz ognia, który wisi na korytarzu naszej klatki schodowej? Nie zapomnij robić tego każdego dnia. Nie zapomnij też spać na swojej maleńkiej poduszce, bo ja to uwielbiam. Nie całuj nikogo innego, czytając znaki i nazwiska na ulicach. Nie zabieraj nikogo innego na przejażdżkę do naszego Central Parku. Należy tylko do Nicka i Xóchitla. Nie całuj nikogo na kanapie w swoim biurze. Tylko Blanche. Hej [Nick’s friend] może zrobić ci masaż szyi. Możesz całować tylko tyle, ile chcesz, mamo. Nie kochaj się z nikim, jeśli możesz temu zaradzić. Tylko jeśli znajdziesz prawdziwą FW, ale jej nie pokochasz.

Zrobił to.

Pod koniec wiosny Nick był zaręczony z inną kobietą. Frida właśnie wróciła do Meksyku, kiedy otrzymała tę wiadomość. Załamana napisała do niego, najpierw dziękując mu „milion razy” za przesłanie jej najbardziej kultowej fotografii, zakodowanej słodko-gorzkim wspomnieniem wiosennego poranka ich miłości, a następnie wylewając swoje zniszczenie bez dumy i udawania:

Kiedy kilka dni temu otrzymałem Twój list, nie wiedziałem, co robić. Muszę Wam powiedzieć, że nie mogłam powstrzymać łez. Poczułam, że coś podchodzi mi do gardła, jakbym połknęła cały świat. Nie wiem jeszcze, czy byłem smutny, zazdrosny, czy zły, ale uczucie, które poczułem, było przede wszystkim wielką rozpaczą. Czytałem Twój list wiele razy, myślę, że zbyt wiele, i teraz zdaję sobie sprawę z rzeczy, których na początku nie mogłem dostrzec. Teraz wszystko rozumiem doskonale i jedyne, czego chcę, to powiedzieć Ci najlepszymi słowami, że zasługujesz w życiu na to, co najlepsze, na to, co najlepsze, ponieważ jesteś jedną z niewielu osób na tym parszywym świecie, które są wobec siebie szczere i tylko to się naprawdę liczy… Nieważne, co nas w życiu spotka, zawsze będziesz dla mnie tym samym Nickiem, którego spotkałem pewnego ranka w Nowym Jorku na 18th E. 48th St.

A potem dodaje listę próśb o to, jak uhonorować jej złamane serce, wzruszająco ludzką i niemal dziecięcą w swym ukrytym pragnieniu przycisku „cofnij”:

Mam do Was wielką prośbę, proszę o przesłanie poduszki pocztą, nie chcę, żeby ktokolwiek inny ją miał. Obiecuję, że zrobię dla Ciebie jeszcze jedno, ale chcę to, które masz teraz na kanapie na dole, przy oknie… Zdejmij moje zdjęcie, które wisiało na kominku i umieść je w pokoju mamy w sklepie, jestem pewna, że ​​nadal lubi mnie tak samo jak wcześniej. Poza tym nie jest miło, gdy druga pani widzi mój portret w twoim domu. Chciałbym móc ci powiedzieć wiele rzeczy, ale myślę, że nie ma sensu zawracać ci głowy. Mam nadzieję, że zrozumiecie bez słów wszystkie moje życzenia.

[…]

Jeśli chodzi o moje listy do ciebie, jeśli są w drodze, po prostu daj je mamie, a ona mi je odesła. W każdym razie nie chcę być problemem w twoim życiu. Proszę, wybacz mi, że zachowuję się jak staromodna ukochana, która prosi Cię o oddanie mi moich listów, to śmieszne z mojej strony, ale robię to dla Ciebie, nie dla siebie, bo sądzę, że nie jesteś zainteresowany posiadaniem tych papierów przy sobie.

Kiedy pisała ten list, przerwał jej telefon od wspólnego znajomego, który poinformował ją, że Nick właśnie się ożenił. Frida przyznaje to wyraźnie i dodaje:

Nie mam nic do powiedzenia na temat tego, co czułem. Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwy, bardzo szczęśliwy… Jeszcze raz dziękuję za wspaniałe zdjęcie. Dziękuję za Twój ostatni list i za wszystkie skarby, które mi podarowałeś.

Miłość,

Frida

Tej jesieni Nick miał już problemy w swoim nowym małżeństwie, ponieważ relacje Fridy z Diego się pogarszały. W październiku, wkrótce po rozpoczęciu procesu rozwodowego, kiedy Diego zarzucał jej „najgorsze rzeczy, jakie możesz sobie wyobrazić i najbrudniejsze obelgi”, napisała do Nicka:

Nie mam słów, żeby wyrazić, jak bardzo cierpiałam… Czuję się tak zgniła i samotna, że ​​wydaje mi się, że nikt na świecie nie cierpiał tak jak ja, ale oczywiście mam nadzieję, że za kilka miesięcy będzie inaczej.

Wciąż zwraca się do niego per „kochanie” i „kochanie” – dodaje:

Dziękuję Nickolasito za całą twoją dobroć, za sny o mnie, za twoje słodkie myśli, za wszystko. Proszę wybacz mi, że nie piszę od razu po otrzymaniu Twoich listów, ale powiem Ci chłopcze, że ten czas jest najgorszy w moim życiu i dziwię się, że można to przeżyć… Nie zapomnij o mnie i bądź dobrym chłopcem.

Kocham cię,

Frida

Nigdy jej nie zapomniał. Nigdy nie przestała życzyć mu całego świata, co może być najgłębszą miarą miłości – nadal pragnąć dla drugiej osoby największego szczęścia, najlepszego możliwego życia, nawet jeśli wyklucza to ciebie. Błędem i niebezpiecznym mitem jest twierdzenie, że to życzenie powinno być beznamiętne – odpuszczenie może być równie namiętne jak sama miłość, w takim samym stopniu aktem oddania, ponieważ tylko rygorystyczność uczuć może zapewnić nie zakończenie, ale przekształcenie związku.

Frida i Nick pozostali przyjaciółmi na całe życie, do końca w czułych stosunkach.